All Chapters of พลาดรัก ยัยเด็กดื้อ: Chapter 31 - Chapter 40

เรื่องราววุ่นวายหลายวันต่อมา“นี่มันอะไรกัน...” เสียงเข้มถามเธอดังขึ้นมาพร้อมกับชูแท่งสีขาวขึ้นตรงหน้าชนิดาทันทีศุภวัฒน์เดินเข้ามาภายในห้องนอนของชนิดาในตอนเย็นหลังกลับมาจากทำงาน เวลานี้ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้องใครห้องมัน เพื่อมาทำธุระส่วนตัวก่อนจะลงไปร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นกับสมาชิกทุกคนในบ้านแต่ศุภวัฒน์กลับเปิดประตูเข้ามาในห้องของชนิดาอย่างถือวิสาสะ แล้วเห็นสายตามองไปเห็นแท่งตรวจสีขาวซึ่งปรากฏขีดสีแดงสองขีดอย่างชัดเจน วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งชนิดาที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดีกลับต้องตกใจเบิกตากว้างเพราะไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาตอนนี้ และเธอก็พูดอะไรไม่ออก เพราะไม่รู้ว่าควรจะเริ่มบอกเขาอย่างไรดี เมื่อเขาเข้ามาเห็นสิ่งนี้ก่อนแล้วตั้งแต่ที่ปรับความเข้าใจกันวันนั้น เขาก็ทำตัวแบบเดิมเหมือนกับทุกคืน คือศุภวัฒน์จะแอบเข้ามานอนกับเธอและมีอะไรกันทุกคืน และเขาก็ไม่ลืมที่จะป้องกันตัวเองทุกครั้งแต่ในครั้งนั้นที่เขาปล่อยในตัวของเธออีกครั้ง เธอก็ไม่ได้ทานยาตามที่เขานำมาให้ เพราะเธอเหมือนรู้สึกกำลังมีสิ่งผิดปกติของร่างกายของเธอ และวันนี้เธอก็แอบออกไปซื้อที่ตรวจการตั้งครรภ์มาผลออกมาเป็นตามที่ศุ

รีบเคลียร์งาน“คุณหนูนิดท้อง? แล้วคุณไม่ดีใจหรือครับบอส” เจษพิพัฒน์ถามผู้เป็นเจ้านายกลับ เมื่อเห็นท่าทีไม่ได้ตื่นเต้นอะไรเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยของศุภวัฒน์“ไอ้ดีใจน่ะ ฉันดีใจมากด้วยที่จะได้เป็นพ่อคน แต่ว่าเมียหนีไปแบบนี้จะให้ฉันมีอารมณ์มานั่งยิ้มได้ยังไง...” เขาพูดด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่สลดลง“แล้วทำไมไม่ไปตามละครับบอส...” เจษพิพัฒน์ถามกลับไปอีกที เมื่อรู้ว่าสิ่งที่เจ้านายทุกข์ทรมานอยู่ในตอนนี้คืออะไร แต่ทำไมศุภวัฒน์ถึงยังมีกระจิตกระใจนั่งทำงานอยู่แบบนี้อีก“ฉันก็รีบมาเคลียร์งานอยู่นี้ไง จะได้รีบไปตามและอาจจะได้อยู่ที่นั่นยาว ๆ เลยต้องมาเคลียร์งานให้จบนี้ไง...” เขาเอ่ยบอกเหตุผล เพราะเขายังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองเลยว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง หากเขาไปบ้านของเพื่อนเขาและตอนนี้เขายังมั่นใจว่าเพื่อนของเขายังไม่ทราบเรื่องแน่นอน ชนิดาคงยังไม่ได้บอกแน่ เพราะหากเพื่อนเขาทราบข่าว ป่านนี้มันคงโทรมาต่อว่า หรือไม่มันอาจจะบินตรงมาจัดการเข้าถึงที่นี่แล้ว“ผมเชื่อนะครับ ว่าบอสจะต้องง้อคุณหนูนิได้สำเร็จแน่นอน เพราะน้องเขารักบอสจะตาย ยังไงต้องกลับมากับบอสอยู่แล้ว...” เจษพิพัฒน์พูดอย่างให้กำลังใจผู้เป็น

ขอบคุณที่ให้โอกาส“อื้อ...พี่เวย์!” ชนิดาที่กำลังนอนหลับอยู่บนที่นอนกลับต้องร้องอู้อี้ออกมา เพราะร่างกายกำลังถูกรบกวน และก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่เข้ามารบกวนเธอนั่นเป็นใคร“ครับ ซีด...พี่เอง” เขาได้แต่สวมกอดเธอเอาไว้แน่นชนิดาลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว และรู้สึกแปลกใจที่เขาเข้ามาในห้องของเธอได้ เพราะเธอมั่นใจว่าเธอลงกลอนล็อคเป็นอย่างดี“มาทำไม? แล้วเข้ามาในห้องหนูได้ยังไง?” เธอยิงคำถามใส่ทันที ที่เขานั่งอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้“ไอ้วิชญ์ให้กุญแจมา” เขาพูดบอกและเพยิดหน้าไปทางพวงกุญแจที่เพื่อนให้มาวางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงและศุภวัฒน์ก็สวมกอดเธอในทันที อย่างแสนคิดถึงและโหยหาเธอมาตลอด วันนี้เขาได้เจอหน้าเธอแล้ว เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอหลุดมืออีกเด็ดขาด ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม“ปล่อย...” ชนิดาเอาแต่ดิ้นเมื่อถูกเขากอดแบบนี้ศุภวัฒน์ที่ไม่กล้ากอดเธอแน่น เพราะกลัวจะกระทบต่อลูกน้อยในท้องของเธอ ก็พลอยโดนศอกของชนิดาไปด้วย และศีรษะของเธอก็กระแทกซ้ำเข้าไปที่มุมปากของเขาพอดี“โอ้ย...” เขาายอมปล่อยเธอ และก็ต้องร้องโอดครวญขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดชนิดาชะงักนิ่ง แล้วหันไปมองหน้าของเขาชัด ๆ ก่อนจะตกใจไม่น้อย ที่ส

ต้อนรับเขยใหม่ตกเย็น“พี่กินได้หรือเปล่าค่ะ” ชนิดาเอ่ยถามคนที่นั่งข้างกายขึ้นมาทันที เมื่อนั่งร่วมรับประทานอาหารมื้อใหญ่กับครอบครัวของเธอเป็นครั้งแรก แต่เมนูบนโต๊ะกลับมีแต่ของรสสีจัดจ้านที่เต็มไปด้วยพริกทั้งนั้นเลย“...” ศุภวัฒน์นิ่ง ไม่ได้ตอบอะไรเธอเพราะไม่กล้าที่จะเอ่ยปฏิเสธออกมา และเขาเองก็พอจะรู้ถึงความกังวลของชนิดาดี เธอคงหนักใจแทนเขาที่เขาทานอาหารรสจัดจ้านพวกนี้แต่คงไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธแน่ เธอจึงได้ลองเชิงถามเขาออกมาแบบนี้“เดี๋ยวหนูไปทอดไข่เจียวให้ดีกว่านะคะ” พูดแล้วชนิดาก็มองหน้าของพี่ชายเธอแล้วก็ลุกขึ้น เดินไปที่ครัวในทันที โดยที่ใครก็ร้องห้ามเอาไว้ไม่ทัน“มะ ไม่ต้องครับ...” ศุภวัฒน์เอ่ยห้ามก็ไม่ทันเข้าเสียแล้ว เขาจึงได้แต่ลุกขึ้นแล้วเดินตามชนิดาไปที่ครัวทันที โดยไม่ได้เอ่ยขออนุญาตคนร่วมโต๊ะเลยแม้แต่น้อย“วิด! ไสลูกบอกว่าหมู่ลูกกินหยังกะได้” (วิชญ์! ไหนลูกบอกว่าเพื่อนลูกกินอะไรก็ได้) คำนางเอ่ยถามลูกชายขึ้นทันที ที่ศุภวัฒน์ลุกตามลูกสาวออกไปแล้วถึงศุภวัฒน์และเพื่อนของลูกชายจะมาหากันอยู่บ่อย แต่ก็ไม่เคยได้ทำอาหารต้อนรับเองแบบนี้ คำนางจึงไม่ทราบว่าใครทานอาหารรสไหนบ้าง เพราะส่วนให

รอเซอร์ไพรส์ช่วงสายของวัน“ตื่นสายดีนะเขยใหม่ ท้องอยู่ก็ยังจะหักโหม อดอยากปากแห้งมาจากไหนว่ะ” ชนาวิชญ์ที่นั่งอยู่ห้องรับแขกเอ่ยแซวด้วยวาจาที่ประชดประชัน เมื่อเห็นศุภวัฒน์ลงมาจากชั้นบนวันนี้เขาไม่ได้เข้าสวน เพราะยายและแม่ออกไปวัดแต่เช้า เขาเลยต้องมาดูลูกชายที่บ้านกับผู้เป็นย่า ขณะที่กำลังนั่งรอภรรยาพาลูกชายลงมาจากชั้นบนนั้น ก็เห็นศุภวัฒน์เดินลงมาพอดี“ก็ฉันมีแค่น้องสาวนายคนเดียวมาตลอด ก็คงต้องอดอยากหน่อยสิวะ เพราะไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน” ศุภวัฒน์นั่งลงแล้วพูดบอกกับเพื่อน ถึงแม้ว่าชนาวิชญ์จะไม่เชื่อในสิ่งที่พูดก็ตาม“หลายวันที่ไหนกันวะ ยังไม่ถึงอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ หรือว่าอยู่ที่โน้นนายไม่เคยมีอะไรกันเลยอย่างนั้นเหรอ” ชนาวิชญ์พูดเหน็บแนมใส่เพื่อนทันที“มี แล้วก็มีทุกวันด้วยตั้งแต่วันแรกเลย” ศุภวัฒน์ตอบกลับเพื่อนในทันทีอย่างเย้ยหยัน ราวกับว่าภาคภูมิใจมากเสียอย่างนั้น“นี่นายมีอะไรกับน้องสาวฉันตอน...” ชนาวิชญ์ตกใจคิดเป็นตุเป็นตะ เพราะคิดว่าศุภวัฒน์มีความสัมพันธ์กับน้องสาวเขาตอนที่อายุยังไม่บรรลุนิติภาวะ“ใจเย็น ๆ สิวะ ครบสิบแปดแล้ว” ศุภวัฒน์รีบปรามแล้วพูดแทรกขึ้นมาทันที ก่อนที่ชนาวิชญ์จะคิ