Lahat ng Kabanata ng พลาดรัก ยัยเด็กดื้อ: Kabanata 21 - Kabanata 30

ไม่ใช่ไม่รับผิดชอบ“ก็เออนะสิ ทำเป็นตกใจไปได้”เมื่อไม่อาจปิดบังความจริงจากสายตาของเจษพิพัฒน์ที่มองออกได้ เขาจึงยอมบอกความจริงออกมาแล้วยอมรับซึ่ง ๆ หน้ากันไปเลยเพราะทำงานอยู่ด้วยกันมานาน จนสนิทประดุจญาติคนหนึ่งไปแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็รู้จักนิสัยกันดีไม่ต้องถามอะไรมากความ แค่มองจากสายตาทั้งคู่ก็เดาความคิดของอีกฝ่ายได้แล้วและอีกอย่างเจ้านายลูกน้องคู่นี้ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องปิดบังกันด้วย แม้แต่เรื่องส่วนตัวยังมาเล่าให้อีกฝ่ายฟังเลย และปรึกษาอีกฝ่ายอยู่เป็นประจำหากว่ามีปัญหา“คุณเวย์ไม่ได้ป่วย แล้วก็ไม่ได้เมาค้างใช่ไหมครับ” เจษพิพัฒน์ถามกลับเพื่ออยากรู้ความชัดเจน ว่าเจ้านายตนไม่ได้ป่วยจนสมองเลอะเลือนไปแล้ว“ฉันไม่ได้ป่วย แล้วก็ไม่ได้เมาค้างด้วย ฉันมีสติครบถ้วนดีทุกอย่างเพียงแต่เมื่อคืนไม่ได้นอน เช้ามาเลยรู้สึกเพลียก็แค่นั้นเอง วันนี้เลยนอนอยู่บ้านไม่เข้าบริษัทนี่แหละ” ศุภวัฒน์ยืนยันออกไปว่าตนไม่ได้เป็นอะไร เพียงแค่อ่อนเพลียจากการพักผ่อนน้อยแค่นั้นเอง“ทำไมถึงไม่ได้นอนละครับ?” เจษพิพัฒน์ถามกลับอย่างสงสัยในสิ่งที่เจ้านายพูดออกมาเมื่อสักครู่ เขาก็พอจะทราบแล้วแหละว่าเพราะอะไร เพียงแค่อยากได

อย่ามาหลงรักคนเอ๋อเชียวละ“ยินดีด้วยจ้ะลูกสาว” เสียงเอ่ยขานดังขึ้นมาทันทีที่เดินมาถึง เพราะตอนนี้ทุกคนกำลังร่วมแสดงกันยินดีกับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาและกำลังรวมตัวกับเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกกันสุดารัตน์ ทุกวันนี้ชนิดาจะเรียกว่า แม่ดา แล้วไม่เรียกป้าเหมือนแต่ก่อน เพราะท่านรักและเอ็นดูเธอเหมือนกับเธอเป็นลูกสาวอีกคนไปแล้ว และท่านก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดศุภวัฒน์อีกด้วยชนิดาหันไปมองตามเสียงนั้น ตากลับต้องลุกวาวเปล่งประกายขึ้นมา เมื่อเห็นว่าสุดารัตน์มีสิ่งของมากมายมามอบให้เธอ แถมยังเป็นของขวัญสุดพิเศษกว่าใครอีกด้วย เพราะเป็นเครื่องประดับมีค่าส่งจากต่างประเทศอีกด้วยจนเธอแทบไม่กล้าอยากรับเลย“แม่ดา ขอบคุณนะคะ” เธอไหว้ขอบคุณอย่างอ่อนน้อม“อันนี้ของขวัญวันเรียนจบจากพ่อนะ” ชายวัยกลางคนที่มาพร้อมกับกันก็ยื่นของขวัญให้แก่ชนิดาด้วยเช่นกันเรวัติ ชนิดาจะเรียกว่าพ่อเหมือนกัน ซึ่งเป็นสามีของสุดารัตน์และเป็นบิดาของศุภวัฒน์นั่นเอง และท่านก็รักชนิดาราวกับลูกสาวแท้ ๆ เช่นกัน เพราะลูกสาวของตนนั้นจากบ้านไปเรียนไกล“ขอบคุณคุณพ่อมาก ๆ เลยนะคะ ทำไมพากันซื้อแต่ของแพง ๆ มาให้หนูจังเลยค่ะ” ชนิดาถามขึ้นทันที เธอเ

พร้อมที่จะตอบแทนยัง“พี่เป็นผู้ชายนะหนูนิด มันไม่เหมือนกัน...”“ไม่เหมือนตรงไหนค่ะ ทุกวันนี้ชายหญิงก็เท่าทะ อื้อ...”เขาประกบปากของเธออีกครั้งทันที เมื่อเด็กดื้อเริ่มไม่ฟังและเถียงเขาอีกแล้ว และเขาก็ดันร่างบางนอนราบไปกับที่นอนโดยที่มีเขาทาบทับอยู่ด้านบนและกว่าเขาจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ชนิดาต้องดิ้นและทุบที่อกแกร่งอย่างแรง เพราะเธอเริ่มจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ“พะ พี่เวย์...ลุกออกไปได้แล้ว นี่มันห้องของหนูนะ แล้ว...”ศุภวัฒน์จึงยอมลุกขึ้นโดยไม่พูดอะไร เมื่อนึกขึ้นได้ว่าบนตึกนี้ ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาอยู่กันแค่สองคนเหมือนกับหลายวันที่ผ่านมาอีกแล้ว“นอนพักผ่อนไปเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นจะบอกให้ป้านิดเอาข้าวเอายาขึ้นมาให้ที่ห้อง”ศุภวัฒน์พูดแล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องของเธอไปในทันที โดยที่ไม่ลืมหยิบเอาโทรศัพท์มือถือของชนิดาติดไปด้วย“อ้อ...” ก่อนที่จะเปิดประตู เขานึกขึ้นได้จึงหน้ากลับมาหน้าเธอ“???”“คืนนี้ห้ามล็อคประตู เดี๋ยวดึก ๆ พี่จะมานอนด้วย” เขาเอ่ยสั่งกับเธอแล้วก็เปิดประตูเดินออกจากห้องไปทันที** ตกเย็น“ทำไมน้องยังไม่ลงอีกล่ะ เดี๋ยวแม่...” สุดารัตน์ชะเง้อมองออกไปที่ห้องโถงก็ยังไม

ขอทำงานหลายวันต่อมา“ปิดเทอมนี้ หนูไม่กลับบ้านเหรอหนูนิด” สุดารัตน์ถามหญิงสาวขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเธอปิดเรียนมาได้ตั้งหลายวันแล้ว แต่ทำไมครั้งนี้เธอถึงไม่ดีใจหรืออยากกลับไปที่บ้านเกิดของเธอเลยหรือว่าเธอน้อยใจหรือมีปัญหากับคนที่บ้านกันแน่ เพราะพักหลังมานี้ครอบครัวของเธอไม่ค่อยแวะมาหาเธอเลย“ไม่ค่ะแม่ดา...หนูบอกกับคนที่บ้านแล้วว่าหนูอยากทำงานหาเงินเองรอไปจนกว่าจะถึงวันที่มหา’ลัยจะเปิดเลย” เธอตอบออกไปตามตรง แล้วคนที่บ้านหรือครอบครัวของเธอก็ไม่ติด เพราะอยากให้เธอรู้จักมีความรับผิดชอบและเอาชีวิตรอดของเธอด้วย“ทำงาน?” สุดารัตน์เลิกคิ้วถามขึ้นมาทันที ที่ได้ยินในสิ่งที่ชนิดาบอกว่าจะขอทำงานในระหว่างนี้“ก็พี่เวย์บอกว่าหนูอายุสิบแปด สามารถทำงานหาเงินใช้เองได้แล้ว...” เธอเอ่ยยกเอาเหตุผลที่ศุภวัฒน์เคยพูดกับเธอไว้เมื่อครั้งก่อนขึ้นมาบอกกับสุดารัตน์“แล้ว...” สุดารัตน์กำลังจะเอ่ยถามต่อ“ผมจะให้ไปเรียนรู้งานที่บริษัทและเป็นผู้ช่วยไอ้เจษคอยช่วยงานมันอีกแรงครับแม่...” ศุภวัฒน์ที่เดินลงมาทันได้ยินบทสนทนาของผู้เป็นแม่และชนิดาก็พูดแทรกขึ้นมาทันทีตั้งแต่ที่เขามีอะไรกับเธออีกครั้งในวันที่เธอเรียนจบ เ

ง้อเด็ก“เด็กงอนเพราะหึง แค่นี้บอสยังดูไม่ออกหรือครับ...” เจษพิพัฒน์พูดขึ้นมาทันที พร้อมกับเลิกคิ้วมองผู้เป็นเจ้านายแบบกวน ๆ“หึง? หึงฉันเนี่ยนะ มีอะไรต้องหึงกัน...” เขาย้ำคำที่เลขาคนสนิทพูด ใบหน้าสดใสขึ้นมาทันที ที่เจษพิพัฒน์บอกว่าชนิดากำลังหึงหวง แต่เขามีอะไรให้น่าหึงกันเพราะตอนนี้เขามีแค่เธอคนเดียวที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย“กอดหอมสะขนาดนั้น ไม่หึงนะสิครับจะแปลกมาก อย่าลืมสิครับว่าบอสกับคุณหนูนิดมี...” เจษพิพัฒน์พูดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าผู้เป็นเจ้านายจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังสื่อเอาเลย เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไม ศุภวัฒน์ถึงโสดมาจนทุกวันนี้ ทั้งที่มีผู้หญิงตั้งมากมายหลายตาเข้าหาตลอด“หึงฉันงั้นเหรอ...” เขาได้แต่ยกมือขึ้นเกาคางแล้วทบทวนกับสิ่งที่เลขาหนุ่มพูดชนิดาหึงเขาอย่างนั้นนะเหรอ เขายังไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เลขาคนสนิทพูดเลย เธอหึงเขาทำไมเธอไม่บอก และเธอจะมาหึงเขาทำไมก็ในเมื่อเราทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย...“น่าจะใช้นะครับ งอนไม่มีสาเหตุแบบนี้...” เจษพิพัฒน์พอที่จะมั่นใจแล้วว่าชนิดาหึงหวงผู้เป็นเจ้านายของเขาจริง เพราะอาการของเธอก็คล้ายกับแฟนสาวของเขาเลย ที่ชอบโกรธและงอนเขาแบบไม่