Lahat ng Kabanata ng พลาดรัก ยัยเด็กดื้อ: Kabanata 11 - Kabanata 20

คนแก่ไม่เข้าใจเด็กเลย“คุณเวย์ครับ ผมว่าผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า ปาลินเหมือนจะเมามากแล้ว” เจษพิพัฒน์เมื่อเห็นว่าแฟนสาวจะเริ่มเมาแล้ว จึงบอกกับศุภวัฒน์ขอตัวพาเธอกลับ“นายขับรถไหวเหรอเจษ ค้างที่นี่สิ” เพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะเป็นอันตรายหากว่าขับรถตอนเมา และเขาเองที่เป็นต้นเหตุจะรู้สึกผิด จึงได้แต่บอกให้เลขาหนุ่มค้างที่นี่“ผมดื่มไปแค่นิดเดียวเองครับ ยังไม่หมดแก้วเลยด้วยซ้ำ ขับไหวอยู่แล้วครับ แล้วอีกอย่างแฟนผมเมาแบบนี้บนเตียงน่ารักจะตาย ไม่เชื่อก็ลองมีแฟนแล้วมอมเหล้าดูนะครับ ว่าผู้หญิงเวลาเมาแล้วจะน่ารักขนาดไหน” เจษพิพัฒน์เอ่ยบอกกับศุภวัฒน์อย่างสื่อความหมายเป็นนัย ๆ พร้อมกับส่งสายตามองไปที่แฟนสาวอย่างเจ้าเล่ห์ถึงเขาจะอายุห่างกับแฟนสาวอยู่หลายปี แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตเลย เพราะต่างฝ่ายต่างก็เติมเต็มส่วนที่ขาดให้แก่กัน และทำความเข้าใจกันอยู่เสมอ หลายคนมองว่าเขาเห่อของใหม่ เพราะว่าปณาลินนั้นมีความสัมพันธ์กับเขาตั้งแต่อายุสิบแปด เลยทำให้เขาเห่อรสรักของสาวพรหมจรรย์เขาไม่รู้หรอก ว่าอาการเห่อของใหม่เป็นแบบไหน เพราะสำหรับเธอเขาทั้งรักและทะนุถนอมเธอมาเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์จะผ่านม

อยากมีแฟนอยู่ไหม NCกรี๊ด...“พะ พี่เวย์...” เธอร้องเสียงหลงออกมาทันที เมื่อเขากระชากเสื้อที่เธอสวมใส่อยู่นั้นออกจนกระดุมหลุดขาดเวิ่นเป็นชิ้นดึงออกโยนทิ้งไม่เป็นทาง“อย่าดิ้น จะได้ไม่เจ็บตัวไปมากกว่านี้” เสียงเข้มเอ่ยขู่ และก็ได้ผลเพราะนอกจากชนิดาจะไม่ดิ้นแล้ว เธอก็ยกมือขึ้นมาปกปิดที่หน้าอกของตัวเองที่มีเพียงบราเซียร์ตัวเดียวที่ห่อหุ้มก้อนกลมทั้งสองเอาไว้และกางเกงของเธอถูกถอดออกตามในเวลาอันรวดเร็ว เพราะเธอใส่เพียงแค่ชุดลำลองอยู่บ้าน ไม่ได้มีอะไรมาก และเขาก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกตามด้วย เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีต่อต้าน แสดงว่าเธอคงสมยอมเขาแสงไฟจากดวงจันทร์ที่สาดส่องมาจากทางหน้าต่าง เพราะเขาเดินไปปิดไฟดวงใหญ่กลางห้องทิ้งให้เหลือเพียงแค่แสงสว่างจากภายนอกที่สาดส่องเข้ามาเท่านั้นปกติเวลานี้ก็เป็นเวลาที่คนในบ้านเข้าห้องกันหมดแล้ว ไฟดวงใหญ่จึงไม่จำเป็น เขาอยู่กับเธอเขาจึงปฏิบัติตัวให้เหมือนเดิมดังเช่นทุกวันเขาไม่พูดอะไรให้มากความ เพียงแค่มองหน้าเธออย่างปรารถนาสื่อความหมายว่าต้องการสิ่งใด แล้วทาบทับร่างบางที่นอนราบอยู่บนโซฟา ปากหยักก้มลงประกบจูบปากของเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาใช้สัมผัสอ่

อยู่ติดบ้านรุ่งเช้า“อื้อ หนาว...” เสียงอู้อี้อยู่ในลำคอดังออกมาจากคนตัวเล็กที่นอนขอดตัวขยับเข้ามาหาอกแกร่งเพื่อต้องการความอบอุ่น“ป่วยจนได้เลยน่ะยัยตัวแสบ เป็นไงล่ะซ่าดีนัก” เขาได้แต่ค่อนขอดดุเธอเสียงเบา เมื่อสัมผัสถึงไอร้อนจากตัวของเธอที่แพร่มาสู่ถึงตัวเขา เพราะร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกัน“ซี๊ด โอ้ย เจ็บ...” เธอร้องโอดครวญออกมาอย่างทรมาน เมื่อขยับตัวแล้วรู้สึกเจ็บปวดตรงกลางกายสาว“ไม่เจ็บนะสิแปลก เดี๋ยวพี่จะลงไปหายามาให้...” พูดแล้วศุภวัฒน์ก็ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แบบลวก ๆ ก่อนที่จะเดินลงไปข้างล่าง ปล่อยให้คนป่วยนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา อยู่บนเตียงกว้างภายในห้องนอนของเขาเพียงลำพังเป็นครั้งแรกที่เขายอมทำถึงขนาด ยอมเปิดเปลือกลุกขึ้นมาแต่เช้าตรู่ ทั้งที่พึ่งจะได้งีบหลับไปไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง เพราะกว่าบทรักรอบสุดท้ายจะจบลง ฟ้าก็เปลี่ยนสีเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่เสียแล้วแต่ที่เขายอมตื่นแต่เช้าขนาดนี้เพราะคนในอ้อมกอดที่กกกอดมาไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง เธอมีอาการเพ้อเพราะโดนพิษไข้เข้าเล่นงาน และเขาก็รู้สึกผิดด้วยเพราะเป็นฝีมือของเขาเองเธอถึงเป็นแบบนี้ ทั้งที่รู้ว่าเธอ

คนนี้จริงจังนั้นสิ“ขอบคุณมากนะครับพี่คิน ที่เป็นธุระให้” เขาเอ่ยขอบคุณทันที ที่เดินมาถึงหน้าประตูบ้านแล้วมีแขกยืนรอที่รถพร้อมกับส่งสิ่งที่เขาต้องการนั้นมาให้“อย่าให้กินบ่อยล่ะ รู้ใช่ไหมว่ามันไม่ดีต่อร่างกายของผู้หญิง” เสียงเรียบเอ่ยบอก พร้อมกับแตะที่ไหล่ของศุภวัฒน์เบา ๆ อย่างเป็นกันเองคิณณ์ณภัทร หรือ คิน หนุ่มรุ่นพี่คนสนิทที่คอยให้การช่วยเหลือเขาและพวกเพื่อนของเขามาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยปีแรก จวบจนมาถึงปัจจุบันก็ยังไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้งหากมีเวลาว่างตรงกัน“ทราบครับ แต่เมื่อคืนมันดัน...” เขาพยักหน้ารับอย่างรับรู้ แต่เพราะเมื่อคืนมันฉุกเฉินจริง แถมเขาก็อยากลองมีอะไรแบบไม่ต้องสวมปลอกป้องกัน ตั้งใจว่าจะเอาออกมาปล่อยข้างนอก แต่ไม่รู้ว่าทำไมพอถึงเวลานั้นจริงกลับไม่ทำทั้ง ๆ ที่เขารู้ตัวเองดี ทำไมถึงยอมแหกกฎที่ตัวเองตั้งเอาไว้ก็ไม่รู้กัน“จะไม่บอกหน่อยเหรอว่าเป็นใครกันถึงพามานอนถึงที่บ้านแถมยังปล่อยแบบนี้อีก แสดงว่าคนนี้จริงจังนั้นสิ...” คิณณ์ณภัทรพยายามกระเซ้าเผื่อศุภวัฒน์จะยอมบอกว่าผู้หญิงคนสำคัญคนนั้นคือใคร ที่ทำให้คนอย่างศุภวัฒน์ยอมแหกกฎของตัวเองได้ขนาดนี้“พอแล้วพี่คิน เลิกแซ

หายป่วยก็ซ่าเลยศุภวัฒน์กลับเข้ามาในห้องนอนของชนิดา กลับพบว่าคนตัวเล็กนั้นนอนหลับสนิทไปแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกไม่พอใจอะไรที่เธอหลับไปก่อนแล้ว แต่เขากลับรู้สึกแปลกตาขึ้นมาเพียงเล็กน้อย เพราะดูเหมือนว่าบรรยากาศในห้องของเธอจะเปลี่ยนไปจากเดิมเขาละทิ้งความคิดทิ้งไม่ได้สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น จึงเดินไปที่เตียงนอนแล้วก้าวขาปีนขึ้นเตียงไปอย่างช้า ๆ เพราะเกรงว่าจะทำให้คนตัวเล็กจะตื่นร่างแกร่งมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้ชิดกับร่างบางที่กำลังหลับลึกและสวมกอดเธอไว้แนบอกแกร่งอีกราวกับว่ากลัวเธอจะหายไปเสียอย่างนั้น“อื้อ...” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากคนตัวเล็กทันที เมื่อร่างกายกำลังถูกรบกวนการหลับสบายของเธอ“แค่กอดเฉย ๆ ไม่ทำอะไรหรอกน่า รู้เหมือนกันนั่นแหละว่ายังเจ็บอยู่” เขาเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูของเธอทำให้ชนิดาเบาใจยอมนอนนิ่ง ๆ ให้เขากอดอยู่อย่างนั้น และหลับไปอีกครั้งทันที เมื่อรับรู้ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอจริงอย่างที่พูด นอกจากการสวมกอดเพียงเท่านั้นใช้เวลาเพียงไม่นานศุภวัฒน์ก็หลับตามกับคนตัวเล็กในอ้อมกอด เพราะว่าใช้งานของร่างกายมาอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืนแล้ว* *ตกเย