บทที่ 238 💬 Finally, she said yes แสงยามบ่ายสีอ่อนลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เงียบจนได้ยินเพียงเสียงหายใจสองจังหวะบนเตียงกว้าง ธนินทร์ลืมตาขึ้นก่อน ลมหายใจยังหนักจากความเหนื่อยเมื่อคืน เขานิ่งอยู่นานไม่รีบลุก ร่างบางข้างกายยังหลับสนิท แก้มแนบหมอน ผมหล่นลงมาปรกหน้าเล็กน้อย แสงแดดแตะปลายผมให้ดู
Read more