Semua Bab His Forgotten, Unwanted Wife: Bab 51 - Bab 60

BINAGO ni Irene ang mga damit na binili noon ni Mildred para sa mga bata then started teaching them other skills.. Iniisip niya na sa paglipas ng panahon, kusang mapapalapit ang loob ng mga anak sa kanya.Pero may isang mahalagang bagay na nakalimutan si Irene. Anim na taong gulang na ang mga bata. They had the ability to think independently and had their own survival habits. Irene's sudden interference would only backfire.“Lucas, stop it. Ako na ang maghihiwa,” saway ni Sophia sa kapatid.“Okay lang, ate,” sagot naman ni Lucas..Sabi ng Mommy Mildred nila noon, tunay silang magkapatid at dapat laging nagtutulungan.“Matuto kang maghiwa,” sabi ni Irene. “Pagtapos ka na, tuturuan kayo ni Manang Camilla magluto. Uunahin natin ang egg at fried rice, madali lang ’yon.”Nang matapos ang sibuyas, binuksan ni Camilla ang kalan at sinenyasan si Sophia na maglagay ng mantika. Nakatayo si Sophia sa maliit na bangkito. Kita sa mukha niya ang takot habang nakatingin sa apoy.Nang uminit n

HINDI napigilan ng nurse na pagsabihan sila. “Kapag oras na para palitan ang IV, dapat pinipindot ang call button. Bakit kayo natutulog? Kayo ang bantay ng bata!” Kung hindi pa niya napansin na may mali at lumapit para mag-check, madaling maubusan ng dugo ang bata at ikamatay pa iyon.Sakto namang bumalik galing opisina si Oliver. Pagpasok pa lang niya sa kwarto at makita ang eksena, agad nagbago ang itsura niya.“Anong nangyayari?”Kinabahan siya.Ang mga bata ang buhay niya at sila rin ang patunay at bunga ng mga panahong pinagsamahan nila ni Irene noon. Alam niyang hindi siya kasing maalaga ni Mildred, pero sigurado siyang tunay at buo ang pagmamahal niya bilang ama.Mabilis na tumayo si Irene.“Oliver…”Tinitigan ni Oliver ang maputlang mukha ng anak niyang si Sophia.“Wala bang nagbabantay sa swero?”Mukha ring alangan ang nurse ng sumagot.“Dapat po talagang pinipindot ng kasama ang call button. Marami pong pasyenteng naka-IV, hindi po namin kayang bantayan lahat palagi. Isa pa,

KAPAG dumarating ang gabi at nakakauwi si Mildred, kasama ang pag-aalaga at presensya ng mga magulang, nagiging malaya at masaya siya, walang anumang iniisip pero ng mapangasawa niya si Oliver, wala na siyang oras para pumunta sa ibang lugar kahit na, tumikim ng mga pastries sa abroad, o dumalo sa mga auction at jewelry exhibitions.Ang madalas na niyang pinupuntahan ay ang maternity at baby stores. Sa cellphone niya, halos lahat ng notifications mula sa shopping apps ay tungkol na lang sa mga bata at pamilya. Halos nakalimutan na niya na isa rin siyang lumaking mayaman, isang dalagang pinalaki sa pagmamahal at paghanga ng lahat.Sa nakalipas na dalawang araw, hindi na niya kailangan gumising nang maaga. Hindi na rin niya kailangan maghanda ng mga gamit ng bata para sa pasukan. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, bigla niyang naramdaman ang gaan at kalayaan.“Mildred, people always say it’s better to encourage couples to stay together rather than separate. But honestly

“Mommy, good night!” masiglang tawa ni Lucas sa kabilang linya..Pinigil ni Mildred ang luha. “Sige, good night.”Nang makatulog na ang mga bata, saka niya tahimik na ibinaba ang video call.She truly couldn’t bring herself to let them go, but while she had every right to be upset with Oliver, she had no place to compete with Irene over anything. Ito pa rin ang tunay na ina ng mga bata…Ang hindi alam ni Mildred ay matagal nang nakatayo si Oliver sa labas ng kwarto ng mga bata.Tahimik ang pasilyo sa kalaliman ng gabi, at narinig niya ang bawat salitang binitiwan nila.The children’s room wasn’t meant to be soundproof, so that if anything happened, the adults would be able to hear right away. Habang nagkukuwento si Mildred, napakalambing ng boses niya, boses na nagpabalik kay Oliver sa nakaraan. Noon, si Mildred ay tahimik at mahinahon, laging may ngiti sa labi. Ganoon din ang pakikitungo sa kanya ng asawa. Kahit dis-oras na ng gabi, basta hanapin siya ng mga bata, lagi itong nandiyan.

NAKATAYO si Sophia, maliit pa ang katawan, tila natigilan nang matagal. Halatang hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong na iyon. Pero bata pa rin siya. Matapos mag-isip sandali, sinunod niya ang laman ng puso niya.“Ayoko po.”Ayaw niyang makasama ng daddy niya ang kapatid na sinasabi nito. Kahit sinasabi ng lahat na siya raw ang tunay na ina nila ni Lucas, hindi pa rin nila ito gusto. Pagkasabi noon, diretsong lumabas ng kwarto si Sophia. Kahit medyo nahihilo ay nagpunta siya sa sala para hanapin ang ama.Mabilis na kinuha ni Irene ang tungkod niya at sumunod pababa.“Daddy!” tawag ni Sophia.Napalingon si Oliver. “Halika na, kumain na tayo ng breakfast.”Hindi gumalaw si Sophia. Inangat niya ang maliit niyang mukha at tumingala sa ama. Dahan-dahang lumapit si Irene.“Daddy, are you going to have little brothers or sisters with another woman?” tanong ni Sophia sa ama.Gusto sanang pigilan ni Irene ang tanong, pero huli na. Hindi naintindihan ni Oliver. “Bakit mo biglang nata