جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“Tingnan mo nga kanina,” galit na wika ni Nicole. “Yung paraan ng pananalita ng lalaking ’yon kay Irene—sobrang lambing ng tono! Sobra na talaga! At kung makapagsalita pa siya ng kailangan ng ina—ano ‘yon? Ibig sabihin ba, noong wala siya, walang nanay ang mga bata? So bale wala na lang lahat ng ginawa ni Mildred?” iritableng dagdag niya. “Nakakainis!”Mahinahon namang nagsalita si Mildred.“Hindi ko naman talaga balak buhayin ang batang ito, pero kagabi, nangako ako sa dalawang bata na bago sila magpasukan, sasama ako sa kanila sa isang outing. Kung magpapa-abort ako sa abroad, baka hindi ko na sila masamahan.”“Sabi naman ng doktor,” dagdag ni Nicole. “Pwede pa sa loob ng kalahating buwan. May isang linggo pa bago mag-school ang mga bata—aabot pa.” May pag-aalala siyang tumingin kay Mildred. “Alam mo naman, hindi mo mga anak ang mga batang ’yon.”“Alam ko,” sagot ni Mildred sabay ngiti. “Ang problema ng matatanda, problema ng matatanda.Pero inosente ang mga bata. Anim na taon nila a

Napatigil si Nicole, gulat na gulat. Ito na ba ‘yung tinatawag na makapal ang mukha?!Hindi man lang nagpasalamat si Mildred at diretsong pinalayas ang mga bisita. “Napagmasdan niyo na ang gusto ninyong makita. Please leave.”Ang tanging dahilan kung bakit niya pinapasok si Oliver ay para ipamukha sa kanya ang isang bagay— na matapos niyang umalis sa bahay nito, hindi siya bumagsak. Sa halip, mas gumanda pa ang buhay niya.“Malayo pa ang pinanggalingan namin, hindi mo man lang kami yayain kumain?” hindi nasiyahang reklamo ng lola ni Irene. “Oliver, kailangan mo talagang turuan ang asawa mo ng tamang asal. This is unacceptable.”Maayos ang sagot ni Mildred. “I didn’t hire any domestic help, so I can’t entertain guests with a meal.”Matigas na sabi ng lola ni Irene. “Hindi ka ba marunong magluto? Kung hindi man, pwede mong pakiusapan ang dalawang kaibigan mo na tumulong. Ang mga may kaya, dapat marunong tumanggap ng bisita. Otherwise, people will talk.”Si Lexo, na likas na mahinahon, ay

NOON, paulit-ulit na sinabi ni Mildred na mahal niya siya pero ngayon na umabot na sa punto ng hiwalayan, ni hindi man lang siya mukhang nasasaktan sa isang iglap, nakalipat na siya sa bagong bahay at nagmamaneho pa ng mamahaling sasakyan.Bahagyang napisil ni Irene ang labi niya. “Oliver, hindi mura ang kotse na ’yon. May gano’n ba talagang kalaking ipon si Mildred?”“Wala,” sagot niya. Imposibleng may sapat na pera si Mildred para sabay na tustusan ang bagong bahay na malaki at isang luxury car.“Kung gano’n, saan nanggaling ang lahat ng iyon? Sa ibang lalaki? Kaya ba gano’n na lang ang lamig at tapang ng pakikitungo niya ngayon dahil may ibang lalaking nagbibigay sa kanya ng lakas ng loob?”Dumilim ang nakakatakot ang tingin ni Oliver.“Sasama kami kay Mommy,” sabi ni Sophia habang inaalis ang seat belt.Bumaba ang dalawang bata at diretso silang tumakbo papunta kay Mildred.Bumaba rin si Mildred. Siya mismo ang nagpaupo sa mga bata sa likurang upuan, maingat na ikinabit ang mga sea

Hindi pa man natatapos ang usapan, bumalik na si Mildred mula sa malayo kasama ang dalawang bata. Naputol ang hila ng saranggola. Habang nagpapalipad ng saranggola, ni isang salita ay walang palitang usapan sina Mildred at Oliver. Para silang ganap na estranghero. Tinitigan ni Oliver ang babaeng naglalakad sa unahan. Sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay hindi na niya ito kilala. Hindi na siya ang sentro ng mga mata nito. Ang kumpiyansa at siglang taglay ni Mildred ngayon ay mga anyong hindi pa niya kailanman nasaksihan. Lalo na’t maayos at elegante ang bihis nito, mas mataas ang dating ng aura na nakasisilaw sa mata. Ngunit agad niyang naisip…Paano kung nagbago siya dahil sa ibang lalaki? Dahil doon, pinigilan ni Oliver ang sarili na makipag-usap. Gayunpaman, humanap pa rin siya ng maidadahilan. “Mildred, kahit desidido kang makipaghiwalay sa akin, dapat hintayin mo na munang ipanganak ang bata. At pagdating sa annulment, gusto kong humarap din ang pamilya mo. May oras ako n

Pagpasok sa bahay, sinuri ni Irene ang paligid. Parang lahat ng gamit dito ay pwede nang palitan. “Maam, hindi ba ninyo sasamahan ang mga bata?” tanong ni Manang Perla habang papalapit. Umiling si Irene at dahan-dahang umupo. “Hindi na kailangan. Malalaki na sila, kaya na nilang maglaro mag-isa. At saka, anak ko sila sooner or later, kikilalanin din nila ako bilang ina.” “Ituloy mo na yan, magluto ka ng ulam. Dadalhan ko si Oliver,” dagdag niya. Tumango si Manang. “Sige po.” Hapon, alas-tres. Dumating si Irene sa opisina, bitbit ang food container. Nakita siya ng Secretary Lyn, pero hindi man lang bumati. Mabagal ang lakad ni Irene, ngunit tuwid ang likod niya-proud pa rin. “Secretary Lyn, nasaan si Oliver? May dala akong pagkain para sa kanya.” Hindi man lang tumingala ang sekretarya. “Nasa meeting si Mr. Oliver.” Sinulyapan siya ni Irene, saka tahimik na tumungo sa meeting room. Knock, knock. “Sino ’yan?” tinig iyon ni Oliver. May meeting nga. Pumasok si I