บทที่ 20

“นี่เจ้ากล้าขู่ข้ารึ!?” อาซือหลันร้องถามเสียงสูง

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งส่ายหน้าเป็นกลองป๋องแป๋งใบน้อยด้วยแววตาที่ใสซื่อ “ข้ามิกล้าหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่อยากจะขอความเมตตาจากท่านแม่ทัพสักเล็กน้อย”

อาซือหลันหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างระแวดระวังในคำกล่าวของนาง

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งแสร้งถอนหายใจ “ข้ารู้ดีว่าท่านนั้นถูกบังคับให้ต้องแต่งงานกับข้า เพราะคำมั่นสัญญาหมั้นหมายของท่านพ่อและท่านลุงต้าปาถู ซึ่งพวกเราทั้งสองคนก็ไม่ได้รู้เห็นอันใดกับคำมั่นนั้นเลย”

“แต่เมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เราก็คงปฏิเสธต่อไปไม่ได้ว่าทั้งข้าและท่านได้กลายเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว และข้าเองก็มิได้ปรารถนาที่จะบังคับให้ท่านทำสิ่งใด”

“แต่ท่านแม่ทัพทราบหรือไม่ว่า… ” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งลากเสียง “หากเรื่องที่ท่านไม่อยู่ร่วมหอกับชายาเอกในคืนวันแต่งงานนั้นจะส่งผลกระทบที่ร้ายแรงมากเพียงใด”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่รอให้อาซือหลันตอบ นางก็รีบเอ่ยต่อในทันที “จากที่ข้าสังเกตแขกเหรื่อที่มาร่วมงานในวันนี้ ล้วนแต่เป็นแม่ทัพและขุนนางในราชสำนักทั้งสิ้น”

“ข้าเชื่อว่าท่านมีคนที่สนับสนุนท่านมากมายนัก แต่ก็ต้องมีคนที่หวังร้ายต่อท่านด้วยเช่นกัน พวกเขาสามารถนำเรื่องนี้ไปใส่ร้ายว่าท่านไม่อาจดูแลเรื่องภายในจวนได้ หรือแม้แต่ไม่ให้เกียรติต่อวัฒนธรรมของแคว้นต้าจิ้งก็เป็นได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่ส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของตระกูลของท่านทั้งสิ้น”

“ไม่เพียงเท่านี้ ท่านก็รู้ดีว่าท่านลุงต้าปาถูเอ็นดูข้าที่เป็นบุตรสาวของท่านพ่อมากเพียงใด คำมั่นสัญญานานนับสิบปี ท่านลุงยังพยายามทำให้เป็นจริงให้ได้ ดังนั้น ในการที่ท่านทิ้งขว้างข้าในคืนแรกของการเข้าหอก็อาจจะทำให้ท่านลุงไม่พอใจได้นะเจ้าคะ”

อาซือหลันก้มหน้าเล็กน้อย เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรงเมื่อคิดตามคำพูดของนาง

“และสุดท้าย การที่ท่านแม่ทัพไม่ร่วมหอกับข้าก็อาจจะทำให้เกิดข่าวลือได้อีกหนึ่งอย่างนะเจ้าคะ”

อาซือหลันเงยหน้าขึ้นมาถาม “ข่าวลืออะไร?”

“เขาก็อาจจะเล่าลือกันว่าท่านไม่อาจทำภารกิจในคืนเข้าหอได้น่ะสิเจ้าคะ”

“!!!” อาซือหลันตกตะลึงกับข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงและไม่มีมูลนั้น จนต้องยกนิ้วชี้หน้าเจ้าสาวของตน “เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ!!”

“อา! ก็ถ้าท่านแม่ทัพไม่อยากให้เกิดเรื่องเหล่านี้ ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ขอความเมตตาให้ท่านพำนักอยู่ที่เรือนจวิ้นเหอกับข้าสักคืนก่อนเถิด”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเลือกที่จะหาทางลงให้แก่บุรุษหน้าบางตรงหน้า เพราะนางรู้ดีว่าคนดื้อรั้นเช่นเขา บังคับไปก็คงไม่มีประโยชน์ มิสู้ขอร้องอ้อนวอนแต่โดยดีเสียดีกว่า

นอกจากนี้ ทุกประโยคที่นางเอ่ยกล่อมเขาก็ล้วนแต่เป็นประโยชน์ที่เกิดกับตัวอาซือหลันเองทั้งสิ้น เพราะเจิ่งเสวี่ยอิ๋งรู้ดีว่าต่อให้นางพร่ำพรรณนาถึงผลกระทบร้ายแรงที่ทำให้เก้าอี้นายหญิงของจวนต้องสั่นคลอนมากเพียงใด เขาก็คงไม่แยแสและยิ่งซ้ำเติมให้มันเป็นจริงมากขึ้นเท่านั้น

“ฮึ! ได้! เห็นแก่ที่เจ้าขอร้อง เช่นนั้น คืนนี้ ข้าจะนอนที่นี่ก็แล้วกัน!”

เฮ้อ… เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพรูลมหายใจออกอย่างโล่งอก อย่างน้อย วันรุ่งขึ้นข้าก็ยังพอมีหน้าตาของนายหญิงในจวนบ้างล่ะ…

อาซือหลันเดินตรงมาหยิบหมอนใบใหญ่สีแดงบนเตียงใบหนึ่ง ก่อนที่จะเดินไปที่เตียงสำหรับนั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งถูกตกแต่งด้วยผ้าปูสีแดงมงคลสำหรับคืนแต่งงาน

เขาโยนหมอนลงบนนั้น ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่ไยดีนางอีกต่อไป

แม้ว่าเจิ่งเสวี่ยอิ๋งจะนึกเบาใจที่อย่างน้อยในคืนนี้ เขาจะไม่ออกจากเรือนหอ หากแต่พฤติกรรมที่เขาแสดงออกมาก็อดทำให้นางหนักใจเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองไม่ได้

ชีวิตของข้าจะเป็นเช่นไรต่อไปหนอ…

หากคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นลี่ลี่ มันคงจะไม่เป็นแบบนี้สินะ?