Semua Bab รักปักหัวใจ: Bab 91 - Bab 100

“หยุดร้องเถอะ พระจันทร์ของพี่ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย พี่เธียรคนนี้ต่างหากที่ทำผิดต่อหัวใจของเรา ร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้ พี่เจ็บหัวใจไปหมดแล้วนะคะ” ปล่อยให้หอมจันทร์ร้องไห้กับตัวเองอยู่หลายนาที เธียรวิชญ์จึงค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันแล้วโอบร่างของเธอเข้ามากอดเอาไว้อย่างกล้าๆ กลัวๆ ลูกแกะน้อยตัวนี้กำลังบาดเจ็บทางใจ หมาป่าตัวใหญ่อย่างเขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้ลูกแกะตัวสวยของเธียรวิชญ์เงียบลงอย่างที่เขาบอก แต่เธอก็ขืนตัวหนีออกไปจากอ้อมกอดของเขา“ขอโทษจ้ะ จันทร์หยุดร้องแล้วหายโกรธพี่เธียรเถอะนะคะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมกันเถอะนะคะ” หมาป่าสวมวิญญาณหมาบ้านออดอ้อนเสียงหวานหลังปล่อยร่างบางเป็นอิสระ ไม่ว่าเธอจะโกรธมากโกรธน้อย เขาก็ต้องงอนง้อขอคืนดีให้ได้“หุบปากเหม็นๆ ของคุณไปเลยนะ เจ็ดปี! ที่ฉันอกหักจากคุณอย่างไม่เหลืออะไรเลย แล้ววันนี้คุณกลับมาบอกว่าคุณก็รักฉันเหมือนกัน แต่ปฏิเสธรักของฉัน เพราะว่าคุณกลัวอย่างนั้นเหรอห๊า ไอ้นายหัวคนงี่เง่า!”ลูกแกะที่กลายร่างเป็นแม่เสือสาวมองหน้าหล่อเหลาที่มีเคราขึ้นนิดๆ แล้วยิ่งเจ็บใจ &ldq

เธียรวิชญ์ส่ายหน้าให้เพื่อนสนิท แทนที่น้องสาวจะกลัวพี่ชาย แต่วังนี้พี่ชายดันกลัวน้องสาว“มึงไม่ต้องมองกูด้วยสายตาแบบนั้นเลย นี่ยังไม่มีใครรู้ว่าหญิงจันทร์อยู่ที่เกาะเคียงจันทร์กับมึงหรอกนะ ลมฝนถึงได้เงียบสงบแบบนี้ ไม่อย่างนั้น ไม่ต้องรอให้หญิงจันทร์เอาเรื่องกูหรอก ท่านป้าคงเอาเลือดหัวกูออกก่อนแน่ๆ ฐานที่ส่งน้องมาอยู่กับมึง” แค่คิดเขาก็ตัวสั่น ไม่รู้ว่าตอนที่ตกลงร่วมมือกับเธียรวิชญ์นั้นเขาคิดอะไรอยู่“ใครบอกว่าไม่มีคนรู้ หนูอุ่นคนหนึ่งละที่รู้เรื่องนี้”“!” เอกตะวัน“อะไร นี่มึงคงไม่ได้คิดว่าหนูอุ่นจะมาเอาเลือดหัวมึงออกใช่มั้ย”  “ถ้าหนูอุ่นทำอย่างนั้น กูจะยกหญิงจันทร์ให้มึงโดยได้เรียกสินสอดสักบาทเลยไอ้เธียร ที่กูอึ้ง เพราะกูลืมหนูอุ่นไปเลยน่ะสิ นี่ตั้งแค่วันที่พวกเขาออกจากวังไป กูก็ติดต่อไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงกันบ้าง”“ไม่รู้ว่ะ เคยโทรไปครั้งสองครั้ง แต่หนูอุ่นก็ไม่รับ”หม่อมราชวงศ์เอกตะวันมีสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที เห็นทีว่าเขาต้องให้คนไปสืบหาแล

“รู้เห็นเป็นใจกันหมดสินะ! เจอตัวเมื่อไหร่ จันทร์จะจัดให้หนักๆ เลย”“อย่าไปทำอะไรน้อง น้องไม่รู้เรื่องด้วย แถมตอนนี้คุณนมยังพาหนีไปไหนไม่รู้ไม่ยอมบอก แล้วอย่ามาเปลี่ยนเรื่องหน่อยเลย ยังไงน้องก็ต้องกลับวังพร้อมพี่” เอกตะวันที่รู้เท่าทันน้องสาวยืนคำขาดเสียงเฉียบจนอีกฝ่ายหน้าม่อย คิดว่าจะหลอกเขาได้หรือ ฝันไปเถอะ!“พี่ชายน่ะ...” คุณหญิงสาวอุบอิบต่อว่า“เอาเป็นว่าเพื่อเห็นแก่คนที่เป็นห่วงจันทร์สุดหัวใจ เย็นนี้พี่จะให้เพื่อนช่วยส่งเครื่องบินเล็กมา...”กรี๊ดดดดดดดดดดดด!ทั้งสามคนสะดุ้งโหยงพร้อมกันเมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงกรีดร้องดังแทรกขึ้นมาจากทางหน้าบ้านแน่นอนว่าเจ้าของเสียงกรีดร้องนั้นก็คือกรรณิกานั่นเอง“หยุดนะ! หยุด! ฉันบอกให้หยุด ฮืออ” หญิงสาวร้องไห้อยู่กับแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังตีก้นตัวเองอย่างหมดหนทางกรรณิกาหนีไม่ทันภัทรชนม์ เขาวิ่งตามมาอุ้มเธอขึ้นพาดไหล่แล้วแบกมาที่บ้านนายหัว ร้องขอให้ปล่อยยังไง เขาก็ไม่ปล่อย แถมยังใช้ฝ่ามือฟาดสะโพกเธอหนักๆ มันทั้งเจ็บทั้งตกใจจนเธอกรีดออกมาเสียงดังลั่น แต่ภัทรชนม์ก็หาได้รามือไม่ ยังตวาดใส่เธออีก“เงียบไปเลยนะ บอกดีๆ ไม่ฟังมันก็ต้องใช่วิธีนี้!”

“ดี แผนต่อไปคือเราจะแบ่งทีมเข้าไปขนของออกมาหลังจากที่พวกมันหลับสนิท ฉันกับไอ้ชาติจะเข้าไปดูก่อน แมทกับชิตค่อยพาพวกนายตามเข้าไปเป็นทีมสอง” เธียรวิชญ์ชี้ตัวลูกน้องที่ต้องเข้าไปพร้อมกับทีมสองแล้วอธิบายต่อเสียงเรียบ “ทีมสองให้เข้าไปด้านในโกดังแล้วตรวจสอบว่ามีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง พยายามขนอะไรที่ ‘โคตรจะแรง’ ออกมาก่อน เอาเท่าที่จะขนออกไปที่เรือได้ในเวลาสั้นๆ”“ครับ” ทีมสองรับคำสั่ง“ส่วนภัทรกับเมธและคนที่เหลือ ให้ไปประจำอยู่ที่เรือก่อน พอทีมสองขนของไปถึง ค่อยเปลี่ยนตัวมาขนของรอบที่สอง เราจะสลับกันขนจนกว่าเรือของเราจะรับไม่ไหว ฉันกับชาติจะเดินตรวจดูความเคลื่อนไหวรอบๆ เผื่อจะมีพวกมันจะหลุดรอดไป”“เราคงย้ายได้ไม่หมดนะนาย ลังไม้ในโกดังคงมีเป็นสิบๆ ขนาดพวกมันยังทยอยขนกันมาเลยนะครับ” ลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ในชุดดำเหมือนๆ กันบอกด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ“ไม่หมดไม่เป็นไร แต่ต้องเอาออกมาให้มากที่สุด ขนขึ้นเรือลำใหญ่ก่อนได้เลย น่าจะได้สักสิบลังอยู่ ที่เหลือค่อยแบ่งใส่เรือเล็ก ถ้าเรือใหญ่ไม่ไหวจริงๆ ก็เอาเรือเล็กลากกลับ”โชคดีที่พวกเขาเอาเรือใหญ่มาด้วยหนึ่งลำ จากที่ตั้งใจจะเอาเรือเล็กออกมาเพื่อความสะดวกรวดเร็ว

“อย่างอื่นมีหมดแล้วนี่” คนที่มีมากจนล้นบอกพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“ถ้าแค่หอมแก้มก็โอเค ให้สองข้างเลยยังได้ แต่พี่เธียรต้องเล่าให้จันทร์ฟังว่าทำให้ถึงมีคนปองร้าย ทำไมต้องปิดเกาะนี้ ทั้งที่จะปิดข่าวหรือแก้ข่าวที่เกิดขึ้นก็ได้ ที่สำคัญค่ะ เมื่อกี้ไปทำอะไรมาบ้าง”เธียรวิชญ์กลืนน้ำลายฝืดคอ ดูเหมือนว่าเธอจะจดจ่อกับคำถามเหลือเกิน“ไม่เล่าก็ได้นะ แต่ถ้าตกลงก็ยื่นหน้ามาเลย”คนตัวใหญ่ผุดลุกขึ้นพร้อมกับยื่นหน้าข้ามโต๊ะไปหาทันที เขายิ้มใส่ตาคู่สวยอย่างใสสื่อ “หอมเลยจ้ะ พี่บริการถึงที่”หอมจันทร์อยากจะตบคนหน้าเป็นแรงๆ แต่ความอยากรู้ในใจก็ทำให้เธอค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มซ้ายของเขาแผ่วเบาแล้วรีบถอย“ชื่นใจ แต่หอมเบาไปนะทูนหัว ข้างนี้ขอแรงๆ” คนหน้าเป็นเอียงแก้มขวามารอ พอเหลือบเห็นใบหน้าหวานเคลื่อนเข้ามาใกล้เข้าก็หันหน้าทำมุมใหม่ เรียวปากอิ่มหอมจันทร์จึงแนมเข้ากับริมฝีปากของเขาเต็มๆ“อื้อ!”เธียรวิชญ์ไม่สนใจเสียงประท้วงหรือว่ากำปั้นน้อยๆ ที่ทุบไปตามเนื้อตัว จับต้นคอของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วบดจูบลงไปอย่างที่ใจต้องการ สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ ลดมือที่ทุบตีมากำเสื้อเขาเอาไว้แน่น จุมพิศหนักหน่วงจึงอ่อนนุ่มลงเรื่อยๆ