บ่ายวันนั้นหม่อมราชวงศ์หอมจันทร์ปรากฏตัวขึ้นหน้าคาเฟ่ขนมหวานแห่งหนึ่งกลางเมืองหลวง ซึ่งเพื่อนรักหนึ่งในสองคนของเธอเป็นเจ้าของ มิลันดาเป็นสาวสวยตัวเล็กน่ารักที่ชื่นชอบขนมหวานเป็นชีวิตจิตใจ จึงตัดสินใจเปิดคาเฟ่นี้ขึ้นมาเมื่อสองปีก่อน“อ้าวคุณหญิง!”หอมจันทร์โบกมือให้คนร้องเรียกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ในสมัยเรียนนั้นมีคนใช้ชื่อเล่นเหมือนกับเธอ เพื่อนๆ จึงเรียกเธอว่า ‘คุณหญิง’ กันเป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้าโกรธหรือไม่พอใจเธอขึ้นมาเมื่อไร ‘นังคุณหญิง’ ก็จะโผล่มาให้ได้ยินทันที“ทำไมมาตอนนี้ล่ะ ไม่ทำงานเหรอ” มิลันดาเดินเข้ามาถามสีหน้างงๆ“ขอลาเต้หวานๆ ด่วนเลยมิลล์” คนแอบอู้งานบอกขณะพากันเดินเข้าไปนั่งที่ประจำ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้รับแขกส่วนตัวของเจ้าของร้าน ก็คือพวกเธอนี่ละหลังจากสั่งรายการเครื่องดื่มให้เพื่อนสาวเสร็จ มิลันดาก็หันมาจ้องหน้าคนนั่งทำหน้าบูดอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม อาการแบบนี้คงถูกใครเขาขัดใจมาแน่ๆ ไม่รอช้าเธอรีบยื่นหน้าเข้าไปถาม “เป็นอะไร มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ”“เฮ้อ!”“ถอนหายใจแบบนี้ แสดงว่าเรื่องใหญ่”“ก็พี่ชายน่ะสิ ไปยืมเงินคนอื่นมา แล้วไม่มีปัญญาไปใช้หนี้”“ห๊ะ!”“แล้วใครคนนั้นก
Baca selengkapnya
