ใบหน้าหวานของกรรณิกาเหลียวกลับไปมองบ้านหลังใหญ่ด้านหลังด้วยสีหน้านึกไม่ถึง ดูเหมือนคุณผู้ช่วยหอมจันทร์จะได้รับการเอาใจใส่จากนายหัวเธียรวิชญ์ดีจริงๆ แค่คุณเธอหายตัวไป นายหัวถึงกับให้คนสนิทออกตามหากันให้วุ่น พอไปเจอคุณเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องส่วนตัวของเขา ไม่เพียงจะไม่ไล่หอมจันทร์ออกมา เขากลับกลัวว่าคุณเธอจะตื่นขึ้นมาด้วยซ้ำ ถึงได้พูดกับพวกเธอด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเสียงกระซิบนิดเดียว‘ถ้านายหัวสมยอมเองล่ะ...’คำพูดของภารดีในวันนั้นผุดขึ้นมาจนเผลอหยุดเดินอัตโนมัติ“เป็นอะไร ทำไมไม่รีบเดิน นี่มันจะมืดแล้วนะ” ภัทรชนม์เดินย้อนกลับมาหาคนที่หยุดเดินเอาดื้อๆ“คะ? อ๋อ คือว่าฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆ น่ะค่ะ” หญิงสาวแก้ตัวพร้อมกับรอยยิ้มหวานแตะแต้มใบหน้าเหมือนเคย ไหนเลยชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าเธอคิดถึงเรื่องอะไร“คุณอย่าไปสงสัยอะไรนักเลยกรรณิกา มันไม่ดีกับตัวคุณหรอก แล้วก็อย่าเอาเรื่องที่เห็นไปเล่าต่อเด็ดขาด ถ้าผมรู้ ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่” ไม่พูดเปล่าภัทรชนม์ยังยกมือขึ้นชี้ไปทางบ้านเจ้านายประกอบการเตือน
Baca selengkapnya
