All Chapters of รักปักหัวใจ: Chapter 121 - Chapter 130

หม่อมราชวงศ์เอกตะวันที่เพิ่งรู้ว่าน้องสาวหายไปรีบร้อนกดหมายเลขโทรศัพท์ของแม่ตัวดี ที่ผ่านมาเขาแน่ใจว่าความผิดเรื่องเจ็ดปีก่อนจะทำให้หอมจันทร์เป็นฝ่ายอยู่เหนือกว่า เธียรวิชญ์ไม่กล้าลงมือบุ่มบ่ามแน่ๆ แม้ทั้งสองคนจะอยู่ในบ้านหลังเดียวกันก็ตามแต่ปัจจุบันมันไม่ใช่แล้ว!เจ้าตัวเล่นประกาศออกมาอย่างนั้น เขาต้องรีบบอกให้หอมจันทร์ได้รู้ตัว ไม่อย่างนั้นน้องสาวเขาได้ถูกเธียรวิชญ์กลืนลงท้องไม่ทันตั้งตัวแน่“รับสิ” คุณชายหนุ่มภาวนาอยู่คนเดียว น้องคงกลัวเขาจะต่อว่าเรื่องที่แอบหนีไปหาเธียรวิชญ์ เลยไม่ยอมรับสายสักที คิดไปคิดมาเขาก็ทักไลน์ไปแทนพระอาทิตย์: หญิงจันทร์ รับโทรศัพท์พี่เร็วๆ เลย เรื่องด่วน!ผ่านไปเกือบนาที ทุกอย่างก็ยังสงบนิ่งพระอาทิตย์: ไม่รับก็อย่ารับ ถูกไอ้เธียรง้าบหัวก็อย่ามาหาว่าพี่ชายคนนี้ไม่เตือนแล้วกัน!แค่เรื่องของตัวเองเขาก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้วยังต้องค่อยจัดการเรื่องยุ่งๆ ให้คู่นี้อีกต่อไปเกิดอะไรขึ้นก็เชิญจัดการกันเองแล้วกัน! คนถูกพี่ชายตัดหางปล่อยเกาะแล้วนั้น ไม

เธียรวิชญ์ไม่รอให้หอมจันทร์ตกใจไปมากกว่านั้น ขยับเข้าไปคลุกวงใน เดินหน้าปฏิบัติภารกิจพิชิตแม่ให้ลูกชายตัวดีทันที“ไม่เอานะคะ เราไม่ควรทำอย่างงี้...”"อืม" เขาจัดการปิดปากเล็กด้วยจุมพิตดื่มด่ำ กวาดลิ้นหยอกล้อลิ้นนุ่มแสนหวาน เฝ้าคลอเคลียจนเธอคล้อยตามจึงผละออกกระซิบ “ยอมพี่เถอะนะ ไม่ต้องกลัว มันไม่เจ็บหรอกที่รัก" เพราะครั้งแรกของเธอถูกเขาเจาะตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว“จันทร์กลัว...พรุ่งนี้พี่เธียรจะไม่เหมือนเดิม” หอมจันทร์สารภาพเสียงสั่นน้ำตาคลอ ถึงตอนนี้เธอก็ยังแอบกลัวว่าอนาคตของเราจะไม่เป็นอย่างที่หวัง“ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน พี่ก็จะเหมือนเดิม จะอยู่ข้างจันทร์ไม่ไปไหนเลยค่ะ”“จริงนะคะ”“ทำไมพี่ต้องโกหก พี่รักจันทร์หมดหัวใจขนาดนี้ จันทร์ยังไม่เชื่อพี่อีกเหรอคะ”ได้ยินอย่างนั้น หอมจันทร์พลันไม่หวั่นอะไรแล้ว มือบางเอื้อมไปลูบใบหน้าหล่อเหลาด้วยความรักที่มีจนล้นใจไม่แพ้กัน “จันทร์ก็รักพี่เธียรนะคะ รักมาตลอด”“พี่รู้...” เขากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่แดงช้ำจากแรงจุมพิตของตน “พี่รู้ดีว่าเรารักกันมากแค่ไหน เพราะอย่างนั้นเรามาทำให้ความรักของเรามันสมบูรณ์แบบขึ้นเถอะนะ พี่สัญญาว่าจะทะนุถนอมจันทร์ให้มา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้หมอประจำเกาะถูกหอมจันทร์เรียกตัวมาบ้านลานพระจันทร์โดยด่วน โดยมีคนสนิทอีกสี่คนที่เหลือของเธียรวิชญ์ตามมาติดๆนายแพทย์หนุ่มใหญ่ทำการตรวจอาการของเธียรวิชญ์เงียบๆ เรียกได้ว่ายิ่งตรวจยิ่งเงียบลงทุกที สักพักเขาถึงเริ่มเก็บของเขาร่วมยาแล้วเงยหน้ามองหอมจันทร์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด“พี่เธียรเป็นอะไรมากมั้ยคะ” หอมจันทร์เอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าคุณหมอ "อาการหนักเลยเหรอคะ”"หนักไม่หนักก็ดูที่สภาพผมสิครับ” ชาติชายที่เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าเจ้านายเอ่ยเสียงงอนๆ หลังพ่นพิษใส่เขาจนเลอะไปทั้งตัวเจ้านายก็วิ่งหนีเข้าห้องน้ำโดยมีว่าที่นายหญิงตามเข้าไปดูแล กระนั้นแทนที่จะสงสารเขา เธียรวิชญ์ยังตะโกนออกมาสั่งให้เขาทำความสะอาดพื้นที่เกิดเหตุให้สะอาดเหมือนเดิม เขาได้แต่ขนเครื่องนอนบนเตียงทั้งหมดออกไปทิ้งไว้ลานซักหลังบ้านแล้วขโมยเสื้อผ้าของเจ้านายมาเปลี่ยนเป็นการเอาคืน“อาการของนายหัวไม่หนักหรอกครับ แค่มีไข้นิดหน่อย อาจจะเกิดจากการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอ แต่เมื่อครู่นี้คุณหญิงจันทร์บอกว่านายหัวมีอาการวิงเวียนคลื่นไส้หนักขึ้นหลังคุณชาติเข้าใกล้ใช่มั้ยครับ” หมอใหญ่บอกอาการคนป่วยพลางถามในเรื่องที่ตนสงส

“หยุ๊ดดดดดดดด”หอมจันทร์และเพื่อนๆ ที่ลอบกลับมาแอบฟังอยู่ด้านนอกรีบเข้าไปห้ามทันทีที่ได้ยินเสียงเอกตะวันตวาดลั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงโครมครามดั่งสนั่น“เอ่อ...”ทั้งสามกลืนน้ำลายลงช้าๆ เมื่อเห็นว่าสองหนุ่มยังดีอยู่ ไม่ได้พุ่งตีกันอย่างที่คิด มีแค่อารม์แชร์ตัวหนึ่งล้มคว่ำ“พุ่งเข้ามาแบบนี้ คิดว่าพี่กับไอ้เธียรจะทำอะไรกันอยู่ล่ะ” เอกตะวันกลอกตาถามเสียงขุ่น เมื่อกี้เขาเกือบพุ่งไปตะบันหน้าเธียรวิชญ์แล้ว แต่เจอมันทำท่าจะอ้วกใส่ เลยต้องจอด แต่ก็หงุดหงดจนเผลอถีบเก้าอี้ล้มไปตัว“ก็เมื่อกี้พวกเราได้ยิน...”“หึ! แค่เผลอถีบเก้าอี้ล้มเอง ตกใจอะไรกัน แต่กลับมาก็ดี พี่มีเรื่องจะพูดด้วยพอดี หาที่นั่งกันซะ”“เรื่องภายในครอบครัวเช่นนี้ เราสองคนไม่ขอสอดรู้สอดเห็นดีกว่า ทินนี่ขอลานะคะ!” ทินกรบอกเร็วๆ แล้วลากมิลันดาออกมาอย่างไว ทิ้งให้หอมจันทร์ยืนยิ้มแห้งอยู่คนเดียวรนหาที่ตายแท้ๆ เลยเรา!เธียรวิชญ์หัวเราะเบาๆ ดึงร่างบางมานั่งลงข้างกันแล้วผายมือบอกเอกตะวัน &ldqu

พิธีหมั้นหมายตามประเพณีของเธียรวิชญ์กับหอมจันทร์จัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เป็นงานเช้าในบรรยากาศแสนเงียบสงบของวังเทพรัตน์ธรรม มีเพียงญาติผู้ใหญ่และเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้เข้าร่วมงานสัปดาห์ต่อมา งานฉลองมงคลสมรสถึงจัดขึ้น สถานที่จัดงานยังคงเป็นวังเก่าบ้านเจ้าสาว งานจะเริ่มในตอนค่ำ แต่ทีมช่างแต่งหน้าทำผมมาถึงแต่เที่ยง เพื่อเนรมิตเจ้าสาวให้ออกมาสวยที่สุดตามคำสั่งของเจ้าบ่าวคนอีกกลุ่มที่มาถึงคือแขกคนแรกที่เจ้าสาวเชิญ ทว่าฤทัยรักษ์ไม่ได้มาคนเดียว ยังมีเด็กและคนชรามากับเธอด้วย นับรวมได้อีกสี่คน“คุณนม! คุณหนู!”เด็กสาวคนหนึ่งปรี่ออกมาหา เมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าตึกเก่าของวังฯ ทำให้ถูกหญิงสูงวัยที่เจ้าหล่อนเรียกว่าคุณนมเอ่ยปรามเสียงดุทันที“เบาๆ หน่อยสิแม่กระจิบ”“ก็กระจิบดีใจที่คุณๆ กลับมาแล้วนี่เจ้าคะ!”คุณนมคำแพงส่ายหน้ายิ้มๆ ให้แม่คนอยู่เป็น ขณะที่ฤทัยรักษ์หัวเราะเบาๆ ตอบกลับสาวใช้ตัวน้อยเสียงหวาน“พวกเราก็คิดถึงกระจิบและทุกคนที่นี่เหมือนกันจ้ะ""คิดถึงแต่ไม่ติดต