جميع فصول : الفصل -الفصل 80

          บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมจันทร์เสี้ยวยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความเสื่อมโทรมและอันตรายเช่นเคย กลิ่นสุราหมักราคาถูก กลิ่นเนื้อย่างไหม้เกรียม และกลิ่นเหงื่อไคลของเหล่านักเลงหัวไม้ที่มาชุมนุมกันสร้างความรู้สึกอึดอัดกดดันให้กับผู้มาเยือน          ทว่าในห้องรับรองพิเศษชั้นสองที่ปิดมิดชิด บรรยากาศกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าด้านนอก อิงเฟิงในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่เนื้อผ้ามีราคานั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า มือข้างหนึ่งหมุนจอกสุราดินเผาเล่นอย่างใจเย็น ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่แฝงรังสีสังหารที่ทำให้แมลงวันยังไม่กล้าบินผ่าน          ตรงข้ามเขาคือบุรุษร่างยักษ์ที่มีรูปลักษณ์แตกต่างจากชาวฮั่นโดยสิ้นเชิง ชายผู้นั้นสวมเสื้อกั๊กทำจากหนังหมาป่า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่เป็นมัด ๆ และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการสู้รบ ผมหยิกหยักศกถูกถักเป็นเปียเล็ก ๆ หลายเส้นประดับด้วยกระดูกสัตว์ ใบหน้าคมเข้มมีหนวดเคราครึ้ม และดวงตาสีน้ำตาลอ่

          รัตติกาลอันหนาวเหน็บเข้าปกคลุมจวนแม่ทัพ แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงมากระทบหิมะที่เริ่มจับตัวเป็นน้ำแข็งบนหลังคาเรือน เกิดเป็นประกายระยิบระยับที่ดูงดงามทว่าวังเวง เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้แห้งดังหวีดหวิวคล้ายเสียงภูตพรายกระซิบกระซาบ          ภายในห้องนอนเล็กของเรือนพักบ่าวทางปีกซ้าย ซึ่งเป็นที่พักของสาวใช้ระดับสูง อาเจียว สาวใช้คนใหม่ที่อิงเฟิงส่งมาแฝงตัวกำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง นางรอจนแน่ใจว่าสาวใช้คนอื่น ๆ ในห้องหลับสนิทจากเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาและไร้เสียง          นางย่องไปที่หน้าต่าง ปลดกลอนไม้ออกด้วยความชำนาญราวกับโจรย่องเบา แล้วแง้มบานหน้าต่างออกเพียงเล็กน้อยพอให้สายตาข้างหนึ่งลอดผ่านไปได้ เป้าหมายของนางอยู่ที่เรือนพยัคฆ์คำรามที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม          แสงตะเกียงในห้องนอนของท่านแม่ทัพดับลงไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟ

          หลังจากแยกทางกับหลี่เฉียง เว่ยกัวเฉินไม่ได้กลับไปนอน คำสั่งของท่านแม่ทัพเรื่องด่านประตูทิศเหนือกวนใจเขาจนข่มตาไม่ลง เขาจึงตัดสินใจขี่ม้าออกไปตรวจตราแถวกำแพงเมืองทิศเหนือด้วยตัวเอง          ลมหนาวพัดกรรโชกแรง หิมะเริ่มตกหนักขึ้นจนทัศนวิสัยเลือนลาง เว่ยกัวเฉินผูกม้าไว้ที่โรงเตี๊ยมร้าง แล้วเดินเท้าเลาะไปตามเงามืดของกำแพงเมือง          บรรยากาศที่ด่านเหนือเงียบสงบจนผิดปกติ ทหารยามบนกำแพงเมืองยืนหนาวสั่นงันงก แต่สิ่งที่ทำให้เว่ยกัวเฉินสะดุดตาคือแสงไฟวูบวาบที่มุมอับสายตาใกล้ประตูเมืองชั้นใน          เขาขยับเข้าไปใกล้ ซ่อนตัวหลังกองลังไม้เก่า เขาเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดชาวบ้าน แต่รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าหนังสัตว์หุ้มข้อแบบที่ชนเผ่านอกด่านนิยมใส่ พวกมันกำลังลักลอบขนถ่ายไหดินเผาจำนวนมากขึ้นรถเข็นที่จอดรออยู่         

          ป่าไผ่ท้ายจวนยามวิกาลช่างแตกต่างจากยามกลางวันราวกับคนละโลก ลำไผ่สีดำทมึนเสียดสีกันยามต้องลมกรรโชกเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดยาวเหยียดบาดแก้วหู ผสมกับเสียงใบไผ่แห้งที่ปลิวว่อนราวกับเสียงวิญญาณนับร้อยกำลังคร่ำครวญ เงาของกอไผ่ทอดยาวบิดเบี้ยวไปตามพื้นหิมะดูคล้ายกรงเล็บปีศาจที่รอตะปบผู้บุกรุก          มู่ตานย่างเท้าอย่างแผ่วเบาบนพื้นหิมะ พยายามหลบเลี่ยงสายตาของยามกะดึกในชุดดำที่เดินตรวจตราอยู่ห่าง ๆ นางอาศัยความมืดและความชำนาญเส้นทางที่เคยแอบมาเมื่อครั้งก่อน ลัดเลาะมาจนถึงโขดหินใหญ่บริเวณชายป่า ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่ใกล้กับเรือนร้างที่สุด          นางรู้ดีว่าในความมืดด้านหลังไม่ไกลนัก หลี่เฉียงกำลังซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบดุจเงา ความรู้สึกอุ่นใจที่มีเขาคอยระวังหลังทำให้ความกลัวในใจลดทอนลง          มู่ตานมองฝ่าความมืดเข้าไปในดงไผ่ดำ นางเห็นแสงไฟริบหรี่เพียงจุดเดียวลอดออกมาจากรอยแตก

ห่างไกลจากความหนาวเหน็บของชายแดนเหนือสู่ทิศใต้ลงมานับพันลี้สู่ศูนย์กลางแห่งอำนาจ ท่ามกลางความศิวิไลซ์ของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีและกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ คฤหาสน์หลังมหึมาของราชครูหวังตั้งตระหง่านอยู่อย่างโอ่อ่า ทว่าภายใต้ความงดงามวิจิตรนั้นกลับซ่อนห้องลับใต้ดินที่อับชื้นและเย็นเยียบเอาไว้ ภายในห้องที่จุดเพียงตะเกียงน้ำมันสลัวราง กลิ่นกำยานกฤษณาอันเลอค่าลอยอวลผสมกับกลิ่นอายของความลับและอำนาจมืด บุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางชั้นสูงปักลายนกกระเรียนกำลังคุกเข่าโขกศีรษะแนบพื้นอย่างนอบน้อม เบื้องหน้าของเขาคือฉากกั้นไม้จันทน์หอมสลักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆ หลังฉากกั้นนั้น เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่บนตั่งเตี้ย มือเรียวขาวซีดราวกับไม่เคยต้องแสงตะวันหมุนแหวนหยกมันแพะที่นิ้วหัวแม่มือเล่นอย่างเชื่องช้า “ทูลท่านอ๋อง...” เสียงของราชครูหวังผู้กุมอำนาจฝ่ายพลเรือนสั่นเครือเล็กน้อย “หลานชายของกระหม่อม หวังอี้ ได้เดินทางไปถึงจวนแม่ทัพพยัคฆ์ที่ชายแดนเหนือแล้วพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าคืนนี้จะเริ่มแผนการประเมินสภาพของหลี่เฉียงตามที่พระองค์รับสั่ง” “ดี...” เ