All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 161 - Chapter 170

          ห่างออกไปจากวังหลวง จวนของราชครูผู้ทรงเกียรติถูกล้อมกรอบอย่างแน่นหนาไม่แพ้จวนแม่ทัพจ้าว ทหารในชุดเกราะยืนเฝ้าทุกตรอกซอกซอย ทว่าภายในจวน บรรยากาศกลับดูสงบเงียบอย่างประหลาด          ที่ลานสวนหินกลางจวน หลินป๋อหยวนในชุดผ้าไหมพลิ้วไหวกำลังนั่งดีดพิณเจ็ดสายอย่างอารมณ์ดี เสียงดนตรีไพเราะกังวานไปทั่วจวน ราวกับเจ้าตัวไม่ได้สะทกสะท้านกับกรงขังที่มองไม่เห็นนี้เลย          คนรับใช้ชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับกรงนกเขาขนาดใหญ่ ค้อมศีรษะลงต่ำ          “เรียนนายท่าน นกเขาที่ท่านสั่งซื้อจากพ่อค้าต่างเมืองมาส่งแล้วขอรับ”          หลินป๋อหยวนหยุดมือจากสายพิณ ลืมตาขึ้นมองกรงนกด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “ดีมาก นำมาวางตรงนี้”          เขาไล่คนรับใช้ออกไปจนหมด แล้วเปิดกรงนกออก ทว่าสิ่งที่เขาหยิบออกม

          โรงย้อมผ้าแห่งนี้เป็นเรือนเก่าแก่ที่สร้างมาหลายชั่วอายุคน พื้นทำจากไม้เนื้อแข็งสีดำมะเมื่อมที่ผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน แต่มีอยู่จุดหนึ่งบริเวณใต้ถังหมักครามขนาดใหญ่ยักษ์ที่ตั้งชิดผนัง พื้นไม้ตรงนั้นดูยุบตัวลงเล็กน้อยและมีลมเย็นยะเยือกพัดสวนขึ้นมาต้องขาของนาง          “ท่านแม่ทัพ ท่านลองมาดูตรงนี้สิเจ้าคะ” มู่ตานเรียกเสียงเบา          หลี่เฉียงและเว่ยกัวเฉินเดินตามเสียงเรียกเข้าไป มู่ตานชี้ไปที่ฐานของถังหมักคราม          “ข้ารู้สึกว่าลมมันพัดขึ้นมาจากใต้ถังนี้เจ้าค่ะ”          หลี่เฉียงคุกเข่าลง เอาแก้มแนบกับพื้นไม้ เขาพยักหน้า “จริงด้วย มีลมเย็นพัดขึ้นมา แสดงว่าข้างล่างต้องมีช่องว่าง หรือโพรงขนาดใหญ่”          “กัวเฉิน ช่วยข้าขยับถังนี้หน่อย” หลี่เฉียงสั่งการ

         ปึก!          เว่ยกัวเฉินเซถอยหลังไปสองสามก้าว ความจุกเสียดแล่นพล่านไปทั่วอก แต่เขาไม่ยอมล้ม กัดฟันแน่นแล้วเหวี่ยงดาบกลับไปในแนวขวางหมายจะตัดลำตัวอิงเฟิงให้ขาดสองท่อน          อิงเฟิงกระโดดลอยตัวข้ามวิถีดาบอย่างง่ายดาย กลางอากาศเขาตวัดกริชลงมาเฉือนเข้าที่หัวไหล่ขวาของเว่ยกัวเฉิน          “อึก!” เว่ยกัวเฉินร้องในลำคอ เลือดไหลซึมออกมาจากแผลที่หัวไหล่ แม้จะไม่ลึกถึงกระดูก แต่ก็แสบสันและทำให้แขนข้างถนัดชาหนึบ          “ช้าเกินไป!” อิงเฟิงหัวเราะเยาะ “ดาบเจ้าหนักจริง แต่ถ้าฟันไม่โดน ก็ไร้ค่า”          เขากำลังจะพุ่งเข้าไปซ้ำ แต่ทันใดนั้นประกายดาบสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขัดจังหวะจากด้านข้าง         ชิ้ง!&n

“ท่านรองแม่ทัพมีเสี่ยวเหลียนดูแลแล้วเจ้าค่ะ” มู่ตานยืนกราน สายตาดุเล็กน้อย “ท่านอย่าดื้อกับหมอเลย ยื่นแขนมาเถอะ” หลี่เฉียงยอมจำนน เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่ขาดวิ่นออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อท่อนบนที่แข็งแกร่งแต่เต็มไปด้วยแผลเป็นจากการรบ แผลใหม่ที่ต้นแขนซ้ายเป็นรอยกรีดยาว แม้จะไม่ลึกถึงกระดูกแต่ก็เปิดปากแผลกว้างน่าหวาดเสียว มู่ตานใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบเลือดรอบ ๆ แผลอย่างเบามือ ทุกสัมผัสของนางแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเขาจะเจ็บ “ท่านเจ็บมากไหม” นางถามโดยไม่เงยหน้า “ไม่เท่าไหร่ เทียบกับตอนที่ข้าเห็นลูกธนูพุ่งไปหาพวกเจ้าไม่ได้หรอก” หลี่เฉียงตอบเสียงเรียบ “ตอนนั้นหัวใจข้าเจ็บกว่านี้ร้อยเท่า” มู่ตานชะงักมือ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางไหววูบด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “ท่านไม่ควรเอาตัวมารับลูกธนูแทนพวกเรา” เสียงของนางสั่นเครือ “ท่านเป็นแม่ทัพ เป็นความหวังของแผ่นดิน หากท่านเป็นอะไรไป...” “ถ้าข้าปกป้องคนรักและคนที่ข้าห่วงใยไม่ได้ ข้าจะมีหน้าไปปกป้องแผ่นดินได้อย่างไร” หลี่เฉียงสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกล้าจ้องลึกเข้าไปใ

          ยามสายของวันใหม่ แสงแดดสาดส่องกระทบผิวน้ำของแม่น้ำฮู่เฉิงเป็นประกายระยิบระยับจับตา ทว่าบรรยากาศภายในเมืองหลวงกลับตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ประตูเมืองทุกบานถูกสั่งปิดตายชั่วคราว ทหารราชองครักษ์ในชุดเกราะยืนประจำการตรวจค้นเกวียนสินค้าและผู้คนอย่างเข้มงวด ชนิดที่เรียกว่ามดสักตัวก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาไปได้          ทว่าภายใต้ความเข้มงวดนั้น เงามืดมักมีหนทางของมันเสมอ          ณ โรงเตี๊ยมจุ้ยเซียนซึ่งตั้งอยู่ในย่านการค้าเก่าแก่ของเมืองหลวง ด้านหน้าโรงเตี๊ยมยังคงเปิดรับแขกตามปกติ เสียงจอแจของลูกค้าและกลิ่นสุราหมักโชยเตะจมูก แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้ห้องเก็บสุราใต้ดินที่ลึกและเย็นเยียบนั้น ได้กลายเป็นฐานที่มั่นสุดท้ายของกลุ่มคนที่ทางการกำลังพลิกแผ่นดินหา          เถ้าแก่เกา ชายชราร่างท้วมผู้มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา กำลังสั่งให้ลูกจ้างนำถังสุราเปล่ามาวางเรียงซ้อนกันเพื่อปิดบังป