All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 151 - Chapter 160

          ตะวันชิงพลบ ท้องนภากว้างใหญ่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับโลหิตที่สาดกระเซ็น แสงสุดท้ายของวันทาทาบลงบนกำแพงเมืองหลวงอันสูงตระหง่าน เงาทะมึนของป้อมปราการทอดยาวปกคลุมพื้นดินดุจดั่งปากของสัตว์ร้ายที่อ้ากว้างรอคอยเหยื่อผู้หลงทาง          แม้ว่าทั่วทั้งเมืองหลวงจะเริ่มประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงและธงทิวหลากสีเพื่อต้อนรับงานเฉลิมฉลองวันพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้ที่กำลังจะมาถึง แต่บรรยากาศบริเวณหน้าด่านตรวจคนเข้าเมืองทิศเหนือนั้นกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหนาทึบไปด้วยกลิ่นอายของความหวาดกลัว          เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านช่องกำแพง หอบเอาฝุ่นทรายและเสียงก่นด่าของชาวบ้านที่ต่อแถวรอการตรวจค้นมาเข้าหู ผู้คนนับพันเบียดเสียดยัดเยียด รถม้าและเกวียนสินค้ายาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา          ทหารเกราะเหล็กนับร้อยนายยืนตรึงกำลังแน่นหนา แววตาคมกริบกวาดมองผู้คนราวกับฝูงหมาป่าที่จ้องจับผิดแกะหลงฝูง

           เมืองหลวงยามราตรีช่างแตกต่างจากบรรยากาศเมืองหน้าด่านราวฟ้ากับเหว ถนนหนทางกว้างขวางคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย ร้านรวงประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสีสวยงามตระการตา เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมจากหอนางโลมและเสียงหัวเราะเริงร่าดังแว่วมาตามสายลม          แต่สำหรับคณะของหลี่เฉียง แสงสีเหล่านี้ไม่ได้นำมาซึ่งความรื่นรมย์ มันกลับดูเหมือนภาพมายาที่ฉาบทาอยู่บนความเน่าเฟะ นี่คือแดนศัตรู ทุกย่างก้าวคืออันตราย          พวกเขาลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่มืดสลัว หลีกเลี่ยงถนนสายหลักที่มีทหารเดินตรวจตรา เพื่อมุ่งหน้าไปยังเขตชุมชนแออัดทางทิศตะวันตก ที่ซึ่งความเจริญของเมืองหลวงส่องแสงไปไม่ถึง         โรงย้อมผ้าเก่า"ท้ายตรอกลึกปรากฏขึ้นเบื้องหน้า สภาพของมันทรุดโทรม ประตูไม้ผุพังและผนังหลุดล่อน ส่งกลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นฉุนกึกของน้ำยาหมักและสีย้อมผ้าเก่าเก็บโชยออกมา

          รุ่งสาง ณ จวนแม่ทัพจ้า แสงแดดยามเช้าสาดส่องขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืน แต่ไม่อาจขับไล่ความอึมครึมที่ปกคลุมจวนแม่ทัพเฒ่าได้ จ้าวอู๋จี๋ ขุนศึกผู้เฒ่าผมสีดอกเลา ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องหนังสือ ในมือกำเศษผ้าสีมอซอไว้แน่นราวกับของล้ำค่า          พ่อบ้านชราที่แสร้งทำทีออกไปจ่ายตลาดในตอนเช้าตรู่ เพิ่งลอบนำสิ่งนี้กลับเข้ามาให้เมื่อครู่ สัญลักษณ์เขี้ยวพยัคฆ์คาบดาบที่วาดด้วยถ่านไม้สีดำตัดกับเนื้อผ้าสีขาวซีด มันคือลายมือของหลานชายที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด          หลังจากมีคนรายงาน ประตูห้องหนังสือถูกเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดขุนนางฝ่ายบุ๋นเต็มยศ ใบหน้าของเขาดูภูมิฐานและทรงปัญญา แม้ริ้วรอยแห่งวัยจะปรากฏชัดแต่ดวงตายังคงฉายแววเฉลียวฉลาด หลินป๋อหยวนเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ปิดประตูลงกลอนอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะ สายตาเหลือบมองเศษผ้าชิ้นนั้น แล้วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก    &nbs

         ในขณะที่เสี่ยวเหลียนออกไปเผชิญอันตรายข้างนอก มู่ตานก็กำลังทำสงครามของนางอยู่ในสวนรกร้างท้ายเรือน สวนแห่งนี้รกร้างมานาน เต็มไปด้วยวัชพืชสูงท่วมหัวและเถาวัลย์มีหนาม มู่ตานใช้เสียมอันเล็กขุดคุ้ยหาสมุนไพรตามคำสั่งของหลี่เฉียง          “หญ้าลิ้นงู...ไม่ใช่...นี่มันหญ้าคา...” มู่ตานพึมพำ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายบนหน้าผากขาวเนียน มือของนางเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากหนาม          ทันใดนั้นสายตาของนางก็สะดุดเข้ากับดอกไม้สีม่วงเข้มดอกเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายหมวกนักรบโบราณที่ขึ้นแซมอยู่ในกอหนาม นางเบิกตากว้างด้วยความดีใจระคนตกใจ          “ดอกอูโถว...”          นางจำได้แม่นจากตำราของแม่เฒ่าซาง มันคือสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรงที่สุดชนิดหนึ่ง หากกินเข้าไปสด ๆ จะทำให้หัวใจหยุดเต้นและตายได้ในทันที แต่ถ้านำหัวรากของมันมาต้มเคี่ยวกับกานเฉ่าและข

          “มู่ตานเจ้าช่วยชีวิตนางไว้ ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้าอีกครั้ง”          “ท่านแม่ทัพดูแลนางเถิดเจ้าค่ะ” มู่ตานปาดน้ำตา “นางต้องการความอบอุ่น ส่วนข้า...ข้าเหนื่อยแล้วย ขอตัวไปพักสักครู่”          มู่ตานรู้ดีว่าที่ตรงนั้นไม่ใช่ที่ของนาง นางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เดินโซซัดโซเซออกจากห้องไป ทิ้งให้หลี่เฉียงได้ดูแลหญิงที่เขารัก ภาพที่บาดใจแต่ก็งดงามในความรู้สึก ****************************************           หลายชั่วยามต่อมา เสียงลมหนาวกรรโชกแรงด้านนอกเริ่มสงบลง เหลือเพียงความเงียบงันของยามค่อนรุ่ง หลี่เฉียงที่เฝ้าไข้มาตลอดทั้งคืนเผลอหลับไปที่ข้างเตียงด้วยความเหนื่อยล้าสะสม มือของเขายังกุมมือของลี่อินไว้แน่น          บนเตียงเปลือกตาบางใสขอ ลี่อินค่อย ๆ ขยับ นางลืมตาขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางความสลัวรางของแส