All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 181 - Chapter 190

          ในขณะที่โรงเตี๊ยมจุ้ยเซียนจมอยู่ในห้วงแห่งความตายและเพลิงแค้น ณ เรือนลับซ่อนเร้นในตรอกลึกของย่านการค้าเก่าแก่แห่งเมืองหลวง สถานที่แห่งนี้ภายนอกดูเหมือนเรือนร้างทรุดโทรมที่ไม่มีใครเหลียวแล ทว่าภายในกลับตกแต่งอย่างหรูหราและซ่อนกลไกไว้มากมาย อิงเฟิงกำลังนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ถอดชุดเกราะสีดำทมิฬที่มีรอยบิ่นจากการปะทะกับดาบของหลี่เฉียงออก เขากำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบเลือดและพันแผลที่ต้นแขนอย่างเงียบเชียบ แววตาของเขาไม่ได้ฉายความตื่นตระหนกจากความพ่ายแพ้ของรุ่ยอ๋องและเหยียนซ่งแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเขากลับมีรอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่มุมปาก          เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นประหนึ่งเสียงใบไม้ไหว พร้อมกับกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาที่ลอยแตะจมูก ร่างอรชรในชุดคลุมสีเข้มมิดชิดก้าวเข้ามาในห้อง เมื่อปลดผ้าคลุมศีรษะออก ก็เผยให้เห็นใบหน้างดงามหยาดเยิ้มที่หาตัวจับยาก          อาเจียว อดีตหญิงงามเมืองที่อิงเฟิงเคยไถ่ตัวมาจากหอนางโลม บัดนี้ความงาม

          หลี่เฉียงหลับตาลงช้า ๆ สูบดมกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ จากตัวนางเพื่อสงบสติอารมณ์ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความอ่อนแอและเปราะบางได้ถูกสะกดเก็บลงไปในหีบศพแห่งความทรงจำจนหมดสิ้น แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งแห่งแดนเหนือ พยัคฆ์ร้ายที่หลับใหลได้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้ว          “เวลาแห่งการไว้อาลัยจบลงแล้ว” หลี่เฉียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง เขาหันหลังให้แก่หลุมศพ ก้าวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก “กองทัพซยงหนูกำลังเหยียบย่ำแผ่นดินของพวกเรา อิงเฟิงกำลังรอข้าอยู่ที่นั่น”          มู่ตานมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงและกว้างใหญ่ของเขา นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ได้นำความโศกเศร้าทั้งหมดหลอมรวมเป็นเพลิงแค้น และแปรเปลี่ยนมันเป็นพลังในการปกป้องแผ่นดิน นางกระชับสายสะพายกล่องยาไม้ไผ่บนบ่า แววตาฉายความเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน ก่อนจะก้าวเดินตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างเงียบ ๆ นางไม่จำเป็นต้องขออนุญาตติดตาม และเขาก็ไม่จำเป็นต้

          สายลมแห่งวสันตฤดูพัดโชยมานำพาเอาความอบอุ่นและกลิ่นอายของไอดินหลังน้ำแข็งละลาย ต้นไม้สองข้างทางที่เคยแห้งโกร๋นเริ่มผลิใบอ่อนสีเขียวขจี ดอกท้อและดอกซิ่งเบ่งบานชูช่อรับแสงตะวันประดุจการเฉลิมฉลองของธรรมชาติที่ได้ตื่นจากการหลับใหล ทว่าความงดงามแห่งฤดูกาลแห่งชีวิตนี้ กลับไม่อาจชะล้างบรรยากาศอันหนักอึ้งและมืดมนที่แผ่ซ่านออกมาจากขบวนทัพหลวงนับแสนนายได้เลย          กองทัพอันเกรียงไกรแห่งต้าถังเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงดุจมังกรเหล็กกล้าที่เลื้อยผ่านขุนเขาและทุ่งราบ เสียงฝีเท้าของชายชาติทหารนับแสนดังกึกก้องปฐพี สอดประสานไปกับเสียงกีบเท้าม้าและเสียงล้อรถม้าเสบียงที่บดเบียดไปบนผืนดิน ธงรบสีแดงฉานสลักอักษรหลี่ปลิวสะบัดอย่างองอาจท้าทายสายลม ทว่าภายใต้ความยิ่งใหญ่นั้น กลับแฝงไว้ด้วยความเงียบงันราวกับขบวนแห่ศพที่กำลังมุ่งหน้าสู่ปรโลก          หลี่เฉียงนั่งหลังตรงตระหง่านอยู่บนอาชาศึกสีนิลตัวเขื่อง ชุดเกราะเกล็ดปลาสีดำทมิฬของเขาสะท้อนแสงอาทิตย

          “ท่านแม่ทัพหมายความว่าอย่างไรขอรับ หรือมันเพียงแค่อยากใช้ซยงหนูเป็นเครื่องมือสังหารพวกเรา” เว่ยกัวเฉินขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจในความซับซ้อนของหมากกระดานนี้          หลี่เฉียงเดินวนรอบโต๊ะแผนที่ช้า ๆ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องในความเงียบ          “ท่านพ่อของข้าเคยเล่าให้ฟังก่อนสิ้นใจว่า บิดาที่แท้จริงของอิงเฟิงเป็นเพียงบัณฑิตตกยากที่รอนแรมมาจากแดนไกล ท่านพ่อสงสารจึงรับอุปการะไว้ให้ที่พักพิง ทว่าหลังจากบัณฑิตผู้นั้นป่วยตาย อิงเฟิงก็ถูกท่านพ่อรับมาเลี้ยงดูในฐานะบุตรบุญธรรมและปกปิดชาติกำเนิดไว้ ข้าไม่เคยใส่ใจเรื่องนี้มาก่อน จนกระทั่งวันนี้ ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่า ภูมิหลังที่แท้จริงของบัณฑิตผู้นั้น อาจไม่ใช่แค่คนพเนจรต้อยต่ำ”          หลี่เฉียงหยุดเดิน หันมาสบตาผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง          “คิดดูสิ หา

          ลานกว้างเบื้องหลังแนวป้องกันของทัพหน้า บัดนี้ได้แปรสภาพเป็นลานประหารที่ไร้ซึ่งเพชฌฆาต มีเพียงพญามัจจุราชที่มองไม่เห็นกำลังแกว่งเคียวเกี่ยวตวัดดวงวิญญาณของเหล่าทหารหาญต้าถังไปทีละดวง เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดทรมานดังระงมไปทั่วหุบเขาศิลา กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเลือดสีดำคล้ำที่ถูกกระอักออกมาคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นคาวโลหิตและกลิ่นเหงื่อกาฬของความตาย ร่างของทหารนับร้อยที่รอดชีวิตจากการหนีตายมาได้ กำลังนอนเกลือกกลิ้งทุรนทุรายอยู่บนผืนผ้าใบและฟางแห้งที่ถูกปูรองไว้ลวก ๆ ผิวหนังของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามลำคอและขมับราวกับมีรากไม้พิษชอนไชอยู่ใต้ผิวหนัง อาการชักกระตุกเกิดขึ้นเป็นระยะก่อนที่ลมหายใจจะค่อย ๆ แผ่วลงจนสิ้นใจไปในที่สุด          มู่ตานก้าวเดินฝ่าดงความตายนั้นด้วยความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว แววตาของอดีตองค์หญิงแห่งแคว้นอวิ๋นฮวาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ภาพเบื้องหน้าจะน่าสะดุ้งกลัวเพียงใด นางสะบัดชายเสื้อคลุมสีเข้มออก นั่งคุกเข่าลงข้างร่างของนายทหารหนุ