Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 141 - Bab 150

          รัตติกาลมาเยือนพร้อมกับความมืดมิดที่ดูจะลึกล้ำยิ่งกว่าคืนใด ดวงจันทร์ที่เคยทอแสงนวลใยถูกกลุ่มเมฆดำทะมึนกลืนกินจนสิ้นแสง สมกับเป็นคืนเดือนดับตามคำทำนายของบรรพชนเผ่าเชียง ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเปรียบประดุจผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทที่ถูกขึงพืดปิดกั้นสวรรค์และโลกมนุษย์ออกจากกัน ไร้แสงดาว ไร้แสงจันทร์ มีเพียงความมืดอนธการที่ปกคลุมไปทั่วทุกพื้นที่          ม่านหมอกพิษสีขาวขุ่นที่เคยเป็นปราการธรรมชาติอันแข็งแกร่งปกป้องหมู่บ้านมานานนับศตวรรษ บัดนี้เริ่มเจือจางลงอย่างน่าใจหาย สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอาไอหมอกให้สลายตัวไป เปิดเผยเส้นทางคดเคี้ยวสู่หุบเขาให้ปรากฏแก่สายตาผู้รุกราน ราวกับประตูเมืองนรกที่ค่อย ๆ แง้มเปิดออกต้อนรับผู้มาเยือน          ความเงียบสงัดเข้าครอบงำทั่วอาณาบริเวณ เป็นความเงียบที่น่าขนลุกและบีบคั้นหัวใจ สรรพสัตว์น้อยใหญ่ต่างพากันหลบซ่อนตัวในรูลึก แม้แต่เสียงจักจั่นเรไรก็เงียบกริบ ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอคอยโศกนาฏกรรมที่กำล

          ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณร้ายที่ถูกจองจำ ท้องฟ้าเหนือชายแดนทิศอุดรยังคงมืดครึ้มด้วยเมฆฝนที่ตั้งเค้ามาหลายวัน แต่หามีหยาดพิรุณตกลงมาไม่ มีเพียงความอึดอัดหนักอึ้งที่กดทับลงบนแผ่นดินแห้งแล้ง          ณ จวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือ ซึ่งเคยตั้งตระหง่านอย่างองอาจ บัดนี้กลับดูหม่นหมองไร้ราศี ทหารยามหน้าประตูยืนคอตกด้วยความหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะข้าศึกศัตรู แต่เป็นเพราะพายุอารมณ์ของเจ้าของจวนที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายใน          ภายในห้องโถงใหญ่ของเรือนรับรอง เสียงข้าวของแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว          เพล้ง! โครม!          แจกันลายครามล้ำค่าจากยุคราชวงศ์ก่อนถูกขว้างกระแทกผนังจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ตามด้วยโต๊ะไม้หนานมู่ตัวงามที่ถูกดาบฟันจนขาดสะบั้น     &nbs

          สิบสองวันต่อมา ณ เมืองหลวง ท่ามกลางความรุ่งเรืองและแสงสีของเมืองหลวงที่ดูสงบสุข เงามืดแห่งการแก่งแย่งชิงดีกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในราชสำนัก          ท่ามกลางความรุ่งเรืองและแสงสีของเมืองหลวงที่ดูสงบสุข เงามืดแห่งการแก่งแย่งชิงดีกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในราชสำนัก          ภายในจวนแม่ทัพจ้าว ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวัง บรรยากาศเงียบเหงาและตึงเครียด จ้าวอู๋จี๋ ชายร่างใหญ่หนวดเคราเฟิ้มสีดอกเลา ผู้เป็นอดีตสหายร่วมรบของบิดาหลี่เฉียง กำลังเดินวนไปวนมาในห้องหนังสือด้วยความกลัดกลุ้มราวกับหนูติดจั่น ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยความกังวลจนแทบจะระเบิด          “นี่ท่านยังจะนั่งนิ่งอยู่ได้อีกรึ!” แม่ทัพจ้าวหันไปตะคอกใส่ชายชราอีกคนที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน “ข่าวลือเรื่องหลี่เฉียงตายแพร่สะพัดไปทั่ว อิงเฟิงมันป่าวประกาศว่าหลี่เฉียงลักลอบส่งข่าวใ

          หลี่เฉียงและพรรคพวกใช้ความชำนาญพื้นที่ ลอบขึ้นไปซ่อนตัวอยู่บนขื่อคานเหนือห้องลับเรือนรับรองที่จางมามาบอก ผ่านช่องลมเล็ก ๆ พวกเขาสามารถมองเห็นและได้ยินทุกอย่างภายในห้องชัดเจน          เบื้องล่างอิงเฟิงกำลังนั่งสนทนาอยู่กับชายรูปร่างกำยำในชุดคลุมหนังสัตว์อันเป็นเอกลักษณ์ของชนเผ่าซยงหนู          “ท่านอิงเฟิง ท่านอย่าได้ลืมสัญญา” ทูตซยงหนูเอ่ยเสียงเข้ม “ท่านขอกำลังทหารม้าห้าหมื่นนายจากท่านข่านของเรา เพื่อช่วยท่านยึดอำนาจในเมืองหลวง แต่จนป่านนี้ เรายังไม่เห็นหนังสือสัญญาโอนมอบดินแดนเลย”          “ใจเย็นก่อนท่านทูต” อิงเฟิงแสยะยิ้มเย็นชา “ข้ารักษาคำพูดเสมอ แค่สามเมืองชายแดน ข้ายกให้ท่านแน่ ขอเพียงท่านข่านส่งทหารและม้ามาช่วยข้ากำจัดเสี้ยนหนาม”          “นายข้าไม่ได้โง่” ทูตซยงหนูสวนกลับ “ท่านเป็นแค่แม่ทัพชายแดน หากวันหน้าฮ่องเต

          อีกด้านหนึ่งของลำธาร หลี่เฉียงยืนทอดสายตามองดูสายน้ำที่ไหลผ่านโขดหิน เงาสะท้อนในน้ำคือใบหน้าของพ่อค้าแปลกหน้าที่เขาไม่คุ้นเคย          เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมู่ตานป่าโชยมาแตะจมูก แม้ไม่ต้องหันไปมอง เขาก็รู้ว่าเป็นใคร          “ท่านกังวลสิ่งใดอยู่หรือ” เสียงหวานใสของมู่ตานเอ่ยถาม          หลี่เฉียงหันกลับมามองนาง แววตาของเขาอ่อนลงเมื่อประสานกับดวงตากลมโตคู่สวย          “ข้ากังวลเรื่องเจ้า เมืองหลวงไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยสำหรับองค์หญิงเชลยอย่างเจ้า หากเกิดอะไรขึ้น...”          “ข้าไม่ใช่บุปผาบางที่ต้องคอยหลบเลี่ยงลมฝนอยู่หลังกำแพง” มู่ตานสวนขึ้นทันควัน นางขยับมายืนเคียงข้างเขา “ข้าผ่านความเป็นความตายมาพร้อมกับท่าน ข้าเลือกแล้วที่จะเดินบนเส้นท