Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 171 - Bab 180

          ท่ามกลางสายฝนปรอยและผู้คนที่พลุกพล่านในตลาด พ่อบ้านเฒ่าเดินไปหยุดที่แผงขายหมู เขาทำทีเป็นต่อรองราคาเสียงดัง ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ยื่นเหรียญทองแดงให้พ่อค้า แอบปล่อยลูกกลอนขี้ผึ้งร่วงลงไปในฝ่ามือที่หยาบกร้านของคนขายหมูอย่างแนบเนียน          คนขายหมูแซ่หวัง ซึ่งแท้จริงแล้วคืออดีตทหารกล้าในสังกัดของแม่ทัพจ้าวอู๋จี๋ รับลูกกลอนนั้นมาซ่อนไว้ในสาบเสื้อโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย          ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ จวนแม่ทัพจ้าว ลูกกลอนขี้ผึ้งถูกบีบจนแตกออกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องลับ จ้าวอู๋จี๋คลี่กระดาษแผ่นจิ๋วออกอ่าน นัยน์ตาของขุนศึกเฒ่าที่เคยหม่นหมองพลันเบิกกว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดุดันออกมาอย่างไม่อาจกลั้น          “ฮ่า ๆ ๆ ข้าบอกแล้วว่าคนตระกูลหลี่หนังเหนียว” แม่ทัพจ้าวกำกระดาษจนแหลกคามือ หันไปสั่งการรองแม่ทัพคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ส่งคนล

เซียวอี้เฉินเดินไปที่โต๊ะหนังสือ เขาหยิบพู่กันขึ้นมา วาดแผนผังทางน้ำใต้ดินของโถงไท่เหออย่างรวดเร็วและแม่นยำ          “ฟังข้านะหลี่เฉียง” รัชทายาทยื่นกระดาษให้ “ใต้โถงไท่เหอมีคูน้ำล้อมรอบที่ใช้ป้องกันไฟไหม้ กลไกควบคุมการปล่อยน้ำอยู่ที่ศาลาริมสระบัวทางทิศตะวันออก พรุ่งนี้ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่ม หรือก่อนที่รุ่ยอ๋องจะให้สัญญาณจุดระเบิด เจ้าต้องส่งคนไปสับคันโยกปล่อยน้ำให้ท่วมห้องใต้ดินของโถงไท่เหอ น้ำจะทำให้ชนวนและดินระเบิดเปียกชื้นจนทำงานไม่ได้”          “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เฉียงรับแผนผังมาพับเก็บซ่อนไว้ในอกเสื้อ “แต่หากฝ่าบาทเสด็จไปร่วมงานพรุ่งนี้ พระองค์จะตกอยู่ในอันตรายที่สุด ทหารของพวกมันล้อมอยู่ทุกทิศ”          เซียวอี้เฉินยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มของมังกรที่พร้อมจะสลัดคราบจำศีล “ข้าทนแสร้งป่วยเป็นคนใกล้ตายมานานนับปีก็เพื่อรอให้เหยื่อตายใจ พรุ่งนี้ข้าจะเดินเข้าสู่ลานประหารนั้นด้วยตัวเอง เพื่อเผชิญหน้ากับเสด็จอา”&n

          เวลาเดียวกัน ณ ศาลาริมสระบัวทิศตะวันออก วังชั้นใน สถานที่นี้อยู่ห่างจากโถงไท่เหอไปราวครึ่งลี้ ภายนอกดูเหมือนศาลาพักผ่อนธรรมดาที่สร้างยื่นลงไปในสระบัวขนาดใหญ่ แต่มันคือจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ซ่อนกลไกควบคุมคูน้ำใต้ดินของโถงไท่เหอไว้          เงาดำสองสายในชุดทหารราชองครักษ์ลัดเลาะผ่านดงไม้พุ่มเข้ามาอย่างเงียบเชียบ หลี่เฉียงและอาหลงแฝงตัวมาถึงจุดหมายได้สำเร็จตามแผนผังของรัชทายาท          “ท่านแม่ทัพขอรับ ผิดปกติแล้ว” อาหลงกระซิบเสียงเครียดขณะหมอบดูลาดเลาอยู่หลังก้อนหินเทียม “ศาลานี้ไม่ควรมีคนเฝ้ามากขนาดนี้ พวกมันมีสิบสองคน แถมยังใส่ชุดเกราะเบา ถือดาบโค้ง นี่ไม่ใช่ทหารองครักษ์ทั่วไป แต่เป็นหน่วยอินทรีเงา นักฆ่าระดับหัวกะทิของอิงเฟิง!”          หลี่เฉียงหรี่ตาประเมินศัตรู นักฆ่าสิบสองนายยืนคุมเชิงอยู่รอบศาลาอย่างไม่มีช่องโหว่ สัญชาตญาณแม่ทัพของเขาร้องเตือนว่าอิงเฟิงรอบคอบกว่าที่คิ

          “ทหารทุกนายฟังคำสั่ง! ผู้ใดบังอาจลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท มีโทษประหารเก้าชั่วโคตร!!”          เสียงตวาดก้องของหลี่เฉียงดังกังวานไปทั่วลานหน้าตำหนักไท่เหอ บุรุษผู้สวมชุดเกราะอาบเลือดชูตราพยัคฆ์หยกขึ้นเหนือศีรษะ ตราหยกสีเขียวมรกตที่สลักลวดลายพยัคฆ์หมอบคือสัญลักษณ์แห่งพระราชอำนาจสูงสุดในการบัญชาการกองทัพพิทักษ์เมืองหลวง แสงอาทิตย์ที่สาดส่องกระทบตราหยกราวกับจะประกาศิตชะตากรรมของพวกกบฏ          ทหารพิทักษ์เมืองหลวงนับพันนายที่ล้อมรอบลานพิธีต่างชะงักงัน พวกเขาหลายคนถูกเหยียนซ่งข่มขู่และซื้อตัวมา ทว่าลึก ๆ ในใจยังคงยำเกรงต่อราชวงศ์และศรัทธาในตัวหลี่เฉียง นามของแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือไม่ใช่เพียงแค่ยศถาบรรดาศักดิ์ แต่เป็นดั่งตำนานมีชีวิตของเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไร้พ่าย วีรกรรมที่เขาเคยนำทัพกวาดล้างศัตรูนอกด่าน ปกป้องคุ้มภัยให้ราษฎรมานับครั้งไม่ถ้วนนั้น สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณของชายชาติทหารทุกนาย เมื่อเห็นตราพยัคฆ์หยกอยู่ในมือของขุนพลผู้เ

          นักฆ่าที่เหลือหันมาเผชิญหน้ากับหลี่เฉียง พวกมันคือยอดฝีมือที่ถูกฝึกมาเพื่อภารกิจสังหารโดยเฉพาะ การต่อสู้ในพื้นที่แคบของห้องใต้ดินดำเนินไปอย่างโหดเหี้ยม หลี่เฉียงที่อ่อนล้าจากการฟันโซ่เหล็กกล้า การต่อสู้กับอิงเฟิง และการเค้นลมปราณวิ่งข้ามเมือง เริ่มมีอาการตอบสนองช้าลง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยเหล็ก          ขณะที่หลี่เฉียงกำลังปะทะดาบกับนักฆ่าสองคนด้านหน้า นักฆ่าอีกคนหนึ่งก็ฉวยจังหวะที่หลี่เฉียงก้าวพลาดและเปิดช่องว่างทางด้านหลัง มันพุ่งตัวเข้ามาหมายจะแทงดาบยาวอาบยาพิษเข้าที่กลางหลังของเขา หลี่เฉียงรู้ตัวแต่ร่างกายที่เหนื่อยล้าเกินขีดจำกัดไม่อาจพลิกหลบได้ทัน          “เฉียงเกอระวัง!”          เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังก้องขึ้น พร้อมกับร่างบางของลี่อินที่พุ่งพรวดออกมาจากห้องหลบภัย นางไม่ได้มีวรยุทธ์ ไม่ได้มีอาวุธ มีเพียงความผูกพันและความรักที่ผลักดันให้นางเอาตัวเอง