Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 191 - Bab 200

          เสียงฝีเท้าแผ่วเบาทว่ามั่นคงและเงียบเชียบดุจผู้ฝึกยุทธ์ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องโถง ทหารยามชาวซยงหนูเปิดประตูออก เผยให้เห็นร่างของสตรีผู้หนึ่งในชุดรัดกุมสีเข้มทะมัดทะแมงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นผง ชิงเหอก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าองอาจและเด็ดขาด ทว่าเมื่อดวงตาของนางประสานเข้ากับร่างของอิงเฟิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ประกายความแข็งกร้าวและเย็นชาดุจนักฆ่าก็หลอมละลายลง เหลือเพียงความรักใคร่เทิดทูนและความภักดีที่ซ่อนเร้นอยู่ลึก ๆ นางก้าวเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงเบื้องหน้าเขาด้วยกิริยาที่นอบน้อมและเจียมตัวที่สุด          “นายท่าน” ชิงเหอรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น กระชับและไร้ซึ่งความตื่นตระหนก “งานที่ท่านมอบหมาย สำเร็จลุล่วงแล้วเจ้าค่ะ พิษไร้สีไร้กลิ่นถูกผสมลงในแหล่งน้ำและเสบียงของค่ายจนหมดสิ้น กองทัพต้าถังล้มตายและสิ้นเรี่ยวแรง สัญญาณไฟถูกจุดขึ้นเพื่อเปิดทางให้ทัพของท่านแม่ทัพฮูปาบุกเข้ายึดค่ายตามแผนการที่ท่านวางไว้ทุกประการเจ้าค่ะ”    &nb

          ลมหนาวเกรี้ยวกราดแห่งแดนเหนือพัดกรรโชกผ่านหุบเขาศิลา ราวกับเสียงหวีดร้องของวิญญาณอาฆาตที่ถูกกักขัง ท้องฟ้าสีตะกั่วหนักอึ้งกดทับลงมาจนแทบจะกลืนกินยอดเขา ไร้ซึ่งแสงตะวันหรือความอบอุ่นใด ๆ มีเพียงความกดดันอันมืดมิดที่แผ่ซ่านไปทั่วค่ายทหารหลวงแห่งต้าถัง ท่ามกลางสภาพอากาศที่ทารุณจนแทบหยุดลมหายใจ กองทัพนับแสนกลับตื่นตัวเต็มขั้น เสียงฝนทั่งตีเหล็ก เสียงลับคมดาบให้วาววับ และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของชายชาติทหารดังก้องประสานกันอย่างเป็นระเบียบ มันคือจังหวะชีพจรของพญามัจจุราชที่กำลังลับเคียวเตรียมเก็บเกี่ยววิญญาณข้าศึก ความเยือกเย็นของแผ่นดินไม่อาจดับเพลิงแค้นที่ลุกโชนอยู่ในอกของพวกเขาทุกคนได้เลย          ภายในกระโจมบัญชาการหลังใหญ่ แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่างวับแวมขับเน้นให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉียงที่กำลังยืนนิ่งสงบอยู่หน้าแท่นวางชุดเกราะ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ซึมซับกลิ่นอายของหนังวัวและเหล็กกล้าที่คุ้นเคย บาดแผลบนร่างกายที่ถูกพันแผลไว้อย่างแน่นหนายังคงส่งเสียงประท้วงอยู่ลึก ๆ ทว่าสำหร

          “ฝ่าบาท โปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ราชครูเฒ่าหวังฉี ก้าวออกมาจากแถวขุนนาง ค้อมศีรษะลงด้วยท่าทีที่ดูสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยความภักดีจอมปลอม “รายงานจากชายแดนเหนือแจ้งว่าค่ายหน้าด่านถูกตีแตก ทหารล้มตายเป็นเบือจากการถูกวางยาพิษ นี่แสดงให้เห็นถึงความหละหลวมและไร้ความสามารถในการบัญชาการของแม่ทัพหลี่เฉียง การที่เขาส่งสาส์นมากล่าวอ้างเรื่องแคว้นซีเยว่ อาจเป็นเพียงข้อแก้ตัวเพื่อปัดความผิดที่ทำให้เสียเมืองหน้าด่านก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ”          “ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!” ขุนนางฝั่งตระกูลหวังอีกคนรีบก้าวออกมาสมทบ “หลี่เฉียงเพิ่งสูญเสียสตรีอันเป็นที่รัก สติปัญญาอาจฟั่นเฟือนไปแล้ว หากปล่อยให้เขากุมอำนาจทหารนับแสนต่อไป แผ่นดินอาจต้องเผชิญกับหายนะ กระหม่อมขอเสนอให้ฝ่าบาทมีราชโองการปลดหลี่เฉียงออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และเรียกตัวกลับมาสอบสวนที่เมืองหลวงโดยด่วนพ่ะย่ะค่ะ”          การเคลื่อนไหวของขุนนางฝั่งตระกูลหวังเป็นไปตามแผนการที่ฮองเฮาได้วา

          บานประตูเมืองต่านโจวอันหนาหนักที่ทำจากไม้สนร้อยปีหุ้มด้วยแผ่นเหล็กกล้า ค่อย ๆ เปิดอ้าออกพร้อมกับเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของบานพับที่ถูกสนิมและคราบเลือดกัดกิน แสงสว่างจากเบื้องบนที่สาดส่องผ่านรอยแยกของเมฆตะกั่ว ทาบทับลงบนเส้นทางสายหลักของเมืองหน้าด่าน เผยให้เห็นขุมนรกที่กำลังจะปะทุขึ้นในไม่ช้า ทันทีที่ช่องว่างของประตูเปิดกว้างพอ กองทัพม้าเหล็กทะลวงฟันแห่งต้าถังนับหมื่นนายที่อัดอั้นด้วยเพลิงแค้นมาเนิ่นนาน ก็พุ่งทะยานเข้าสู่ตัวเมืองดุจกระแสน้ำป่าสีดำทะมึนที่บ้าคลั่งและไร้ความปรานี          หลี่เฉียงควบอาชาสีนิลนำหน้าขบวนทัพ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเกล็ดปลาสีดำสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับม้าศึก ดาบประจำกายในมือของเขาตวัดวูบวาบสะท้อนแสงอาทิตย์ ทันทีที่ปะทะกับแนวป้องกันแรกของทหารซยงหนูที่เพิ่งตั้งขบวนรับมืออย่างฉุกละหุก คมดาบของยอดขุนพลก็ตวัดตัดผ่านเกราะหนังสัตว์และกระดูกคอของศัตรูขาดสะบั้นในดาบเดียว โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นขึ้นสู่กลางอากาศดุจดอกไม้เพลิงสีเลือด เป็นปฐมบทแห่งการกวาดล้างที่เหี้ย

          ณ หอสังเกตการณ์ที่ปลอดภัยที่สุดในเมืองต่านโจว อิงเฟิงยืนมองภาพความพ่ายแพ้ของกองทัพซยงหนูและการตายของฮูปาด้วยความสงบนิ่ง รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปากของจอมบงการ เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย          “ฮูปาเอ๋ยฮูปา เจ้ามันก็แค่หมาป่าโง่เขลาที่หลงคิดว่าตัวเองเป็นพยัคฆ์ หน้าที่ของเจ้าในการตัดกำลังของต้าถังและถ่วงเวลาให้ข้าจบลงแล้ว” อิงเฟิงเอ่ยพึมพำกับตนเอง เขาสะบัดชายเสื้อคลุมผ้าไหม หมุนตัวเดินลงจากหอสังเกตการณ์อย่างเชื่องช้าและสง่างาม ไม่แยแสต่อเสียงร้องโหยหวนของพันธมิตรที่กำลังถูกสังหารหมู่เบื้องล่าง          อิงเฟิงเดินลัดเลาะไปตามทางเดินใต้ดินที่ซับซ้อน มุ่งหน้าสู่ประตูลับทิศเหนือที่เขาได้เตรียมม้าเร็วและเสบียงไว้ล่วงหน้า เขาอาศัยจังหวะที่ทัพต้าถังกำลังวุ่นวายอยู่กับการกวาดล้างศัตรูในใจกลางเมือง และใช้หน่วยอินทรีเงาของชิงเหอเป็นกำแพงมนุษย์ถ่วงเวลา เพื่อหลบหนีออกจากเมืองต่านโจวได้อย่างไร้รอยต่อ&nb