All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 261 - Chapter 270

          หลี่เฉียงที่ซุ่มซ่อนอยู่บนชะง่อนผาด้านหลัง ตวาดสั่งการเสียงเหี้ยม          ร่างทะมึนห้าสิบร่างของหน่วยเงาและนักรบเผ่าเชียง กระโดดทิ้งตัวลงมาจากหน้าผาประดุจฝูงมัจจุราชที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า พวกเขาใช้เชือกตะขอเกี่ยวรั้งตามซอกหินเพื่อชะลอความเร็ว ก่อนจะร่อนลงสู่พื้นดินด้านหลังค่ายกลอย่างไร้สุ้มเสียง          ทันทีที่เท้าแตะพื้น อาหลงและหน่วยเงาก็พุ่งทะยานเข้าหาทหารเวรยามซีเยว่ที่เฝ้าคลังเสบียง ดาบสั้นอาบยาพิษตวัดปาดคอหอยศัตรูอย่างเงียบเชียบและเด็ดขาด เลือดสาดกระเซ็นโดยที่ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาแม้แต่แอะเดียว          ขณะเดียวกันนักรบเผ่าเชียงที่เหลือก็ระดมโยนถุงน้ำมันเตาที่เตรียมมาเข้าใส่ถังบรรจุน้ำมันดินและเสบียงดินปืนที่วางกองอยู่หลังค่ายกล          หลี่เฉียงพุ่งทะยานฝ่าความวุ่นวาย ตรงดิ่งไปยังเป้าหมายหลัก สลักกลไกโซ่เหล

          “น่าสมเพชยิ่งนักแม่ทัพใหญ่หวันเหยียนไท่” หลี่เฉียงกดเสียงต่ำ นัยน์ตาดำขลับจ้องมองชายชราที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว “เจ้าอวดอ้างว่าตนเองสูงส่งและไร้พ่าย ทว่าสุดท้าย เจ้ากลับเป็นเพียงเศษสวะที่ถูกนายของตนเองทอดทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยว มู่หรงเฟิงหลอกใช้ต้าถังเป็นดาบ เพื่อบดขยี้รากฐานของตระกูลเจ้าจนสิ้นซาก”          “ฆ่าข้า ฆ่าข้าเสียที” หวันเหยียนไท่เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความอัปยศ “ข้าตาบอดเอง ตาบอดที่ยอมภักดีต่องูพิษอย่างมัน หลี่เฉียง หากเจ้าเป็นชายชาตินักรบ จงตัดหัวข้าเสีย”          “คนอย่างเจ้า ไม่คู่ควรให้เลือดเปื้อนดาบของข้าด้วยซ้ำ” หลี่เฉียงเก็บกระบี่สั้นกลับเข้าฝัก เขาสะบัดชายผ้าคลุม หมุนตัวหันหลังให้ชายชราอย่างเด็ดขาด “กัวเฉิน มัดตัวมันไว้ นำมันไปประจานที่หน้าประตูเมืองด่านผาพยัคฆ์ ให้ทหารซีเยว่ที่เหลือเห็นว่าแม่ทัพใหญ่ของพวกมันสิ้นสภาพเช่นไร ผู้ใดขัดขืนสังหารทิ้งให้หมด” &

          สายลมเย็นที่พัดกระหน่ำผ่านช่องเขาในยามค่ำคืนหอบเอาเศษเถ้าธุลีและกลิ่นคาวเลือดจากด่านผาพยัคฆ์ให้ล่องลอยมาไกลแสนไกล ประดุจลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้าปกคลุมอาณาจักรที่เคยยิ่งใหญ่          ด่านประตูนรก ปราการด่านสุดท้ายก่อนเข้าสู่นครหลวงซีเยว่ ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหุบเขาที่มืดมิด สองข้างทางขนาบด้วยหินผาสีดำทะมึนที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวแหลมคมราวกับเขี้ยวของปีศาจ บรรยากาศของสถานที่แห่งนี้สมควรจะเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและเสียงฝีเท้าของการเตรียมตั้งรับศึกใหญ่ ทว่าในความเป็นจริง มันกลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด และกลิ่นอายของความหวาดระแวงที่กำลังกัดกินหัวใจของทหารทุกนาย          ที่ลานกว้างหน้าแนวกำแพง ทหารซีเยว่กว่าสองหมื่นนายที่ได้รับการปล่อยตัวจากหลี่เฉียงเดินทางโซซัดโซเซกลับมาถึงค่ายด้วยสภาพที่อิดโรย ซูบผอม และไร้ซึ่งอาวุธยุทโธปกรณ์ใด ๆ ติดกาย ทว่าสิ่งที่พวกเขานำกลับมาด้วยไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อแสนยานุภาพของทัพต้าถัง แต่มั

          ณ ด่านตงหยวน ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้ แม้ไฟสงครามในแนวหน้าจะกำลังลุกโชน ทว่าด่านตงหยวนในยามนี้กลับเข้าสู่สภาวะสงบและปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ ภายใต้การบัญชาการและการวางเวรยามที่รัดกุมขององค์ชายรองเซียวอี้เจ๋อ          ภายในกระโจมพยาบาล เสี่ยวเหลียนเพิ่งเสร็จสิ้นจากการเคี่ยวยาหม้อสุดท้ายของวันให้แก่ทหารที่บาดเจ็บ นางปาดเหงื่อที่ซึมชื้นหน้าผาก ก่อนจะเดินปลีกตัวออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงทางเดินบนกำแพงเมือง          สายลมพัดโชยมาพัดพาเอาความเหนื่อยล้าให้จางหาย เด็กสาวเหม่อมองขึ้นไปยังดวงจันทร์กลมโตที่ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าที่มืดมิด แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมาอาบไล้ใบหน้าที่เริ่มมีเค้าความงดงามของวัยแรกรุ่น          มือเล็ก ๆ ของนางล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ ดึงเอาปิ่นปักผมไม้สลักรูปดอกท้อที่เว่ยกัวเฉินยัดเยียดให้ก่อนออกเดินทางขึ้นมาดู ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ไปตามรอยแกะสล

          รุ่งอรุณแห่งวันตัดสินชะตาสาดแสงสีโลหิตย้อมทาบทับขุนเขาทะมึนที่โอบล้อมด่านประตูนรกให้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งกดทับลงบนบ่าของทหารทุกผู้ทุกนามที่ยืนอยู่ ณ สมรภูมิแห่งนี้          เบื้องหน้ากองทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬนับหมื่นนายที่ตั้งขบวนรบเงียบกริบ คือปราการหินสีดำสนิทที่ปิดตายช่องเขาอย่างแน่นหนา บนกำแพงเมืองที่ดูทรุดโทรมแต่แข็งแกร่งนั้น ธงรบรูปวิหคเพลิงของซีเยว่โบกสะบัดอย่างอ่อนแรงตามสายลม ทหารยามซีเยว่ที่ยืนประจำการอยู่บนเชิงเทินมีจำนวนบางตาอย่างน่าประหลาด แววตาของพวกเขาปราศจากซึ่งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ มีเพียงความหวาดกลัว ความเหนื่อยล้า และความลังเลที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าเปื้อนเขม่าควัน          หลี่เฉียงนั่งอยู่บนหลังม้าศึกสีนิล นัยน์พยัคฆ์จดจ้องไปยังประตูเมืองเหล็กกล้าบานมหึมา เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นความสับสนที่แผ่ซ่านออกมาจากหลังกำแพงเมือง ความเงียบนี้มิใช่ความสงบก่อนพายุ