Todos los capítulos de เชลยรักสองพยัคฆ์: Capítulo 241 - Capítulo 250

          “จำคำสาบานของพวกเราได้หรือไม่ ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต เลือดของพี่น้องเผ่าเชียงจะต้องไม่หลั่งรินอย่างสูญเปล่า” อาซูตะโกนก้อง เสียงของเขาผสานกับเสียงลมหวีดหวิว “ในเมื่อไม่มีทางให้หลบซ่อน เราก็จะทะลวงมันเข้าไปซึ่งหน้านี่แหละ บดขยี้พวกมันให้แหลก และส่งกล่องนี้ให้ถึงมือท่านแม่ทัพให้จงได้”          “เพื่อเผ่าเชียง! เพื่อองค์หญิงมู่ตาน!” อาหลัวและอาต๋าคำรามรับประสานเสียง          “ย่าห์!!!”          อาซูกระทุ้งสีข้างม้าอย่างแรง อาชาภูเขาทั้งสามตัวกระโจนทะยานลงจากเนินเขาพุ่งตรงเข้าสู่ห้วงนรกสีเลือดเบื้องล่างประดุจดาวตกสามดวงที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า          การปรากฏตัวของม้าสามตัวไม่ได้ทำให้ทัพซีเยว่นับแสนตกใจ ทว่าเมื่อพวกมันควบเข้ามาใกล้ กองทหารลาดตระเวนที่เฝ้าอยู่รอบนอกก็เริ่มสังเกตเห็น      &nb

          ลานกว้างหน้าประตูด่านตงหยวนบัดนี้แปรสภาพเป็นขุมนรกโลกันตร์อย่างสมบูรณ์แบบ ท้องฟ้าสีตะกั่วถูกย้อมด้วยประกายไฟจากการปะทะของเหล็กกล้า เสียงกรีดร้องและเสียงสบถด่าทอดังระงมแข่งกับเสียงกลองรบของทัพซีเยว่ที่ถูกรัวกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง          ท่ามกลางพายุแห่งการเข่นฆ่า ร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉียงในชุดเกราะสีนิลกาลที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต พุ่งทะยานแหวกทะเลมนุษย์ไปข้างหน้าประดุจเทพแห่งสงครามที่จุติลงมาเพื่อพิพากษาคนบาป จิตสังหารอันหนักอึ้งและเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างของแม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือจนทหารซีเยว่ที่อยู่ใกล้ถึงกับหายใจติดขัด ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยศิลาพันชั่ง          “ไสหัวไปให้พ้นทางข้า!!!”          หลี่เฉียงคำรามก้อง เสียงทุ้มต่ำนั้นทรงพลังประดุจเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายที่ดังกึกก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งหุบเขา สองมือแกร่งกวัดแกว่งดาบยาวที่ช่วงชิงมาจากศัตรูด้

          ภายในกล่องบุด้วยผ้าไหมสีทองคำ มีสมุนไพรสองชนิดวางเคียงคู่กันอย่างสง่างาม ด้านซ้ายคือรากปราณมังกร รากไม้สีแดงเข้มที่ขดตัวคล้ายมังกรผงาด มันแผ่กลิ่นอายความร้อนแรงและทรงพลังออกมาจนสัมผัสได้ ด้านขวาคือขวดหยกสีขาวบริสุทธิ์ ภายในบรรจุเกสรบัวหิมะพันปี ผงละเอียดยิบสีขาวประกายมุกที่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาตัดกับความร้อนของรากไม้อย่างลงตัว          นี่คือสุดยอดตัวยาแห่งหยินและหยาง สมุนไพรวิเศษที่สามารถล้างพิษได้ทุกชนิดในใต้หล้า          “สวรรค์เมตตา สวรรค์เมตตาต้าถังแล้ว!” เสี่ยวเหลียนอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ          ทว่ามู่ตานกลับไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า นัยน์ตากลมโตของนางจดจ้องไปยังสมุนไพรทั้งสองด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและดุดันขึ้นอย่างประหลาด ความเศร้าโศกและความรู้สึกผิดถูกหลอมรวมและแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นและความมุ่งมั่นที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่สตรีผู้หนึ่งจะพึงมี  &

          เสียงคำรามสั่งการของมู่หรงเฟิงที่ดังกึกก้องกังวานจากยอดเนินเขา เปรียบเสมือนกุญแจที่ปลดล็อกประตูนรกขุมที่ลึกที่สุด          ท่ามกลางสมรภูมิด่านตงหยวนที่กำลังตกอยู่ในความโกลาหล ทัพหน้าและทัพหลวงของซีเยว่ที่กำลังถูกทัพต้าถังซึ่งเพิ่งฟื้นคืนชีพไล่ต้อนอย่างหนัก พลันได้ยินเสียงเป่าเขาสัตว์จังหวะประหลาดที่ลากยาวและโหยหวน มันไม่ใช่สัญญาณถอยทัพ ทว่ามันคือสัญญาณหลีกทาง          ทหารซีเยว่นับแสนนายต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา พวกเขารีบถอยร่น แตกฮือ และแหวกทางออกเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ตรงกลางสมรภูมิราวกับกระแสน้ำที่ถูกผ่าครึ่ง แม้แต่ทหารฝ่ายเดียวกันยังแสดงความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทาต่อสิ่งที่กำลังจะปรากฏขึ้น         ตึง!...ตึง!...ตึง!...          แผ่นดินแห่งที่ราบตงหยวนเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงตามจังหวะการก้าวเดิน เสียงนั้นหนักหน่

          “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ทันแผนการสกปรกของเจ้างั้นหรืออิงเฟิง” หลี่เฉียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ “ข้าอาจจะเคยโง่เขลาที่ตกเป็นเครื่องมือในแผนการยุแยงของเจ้า ให้ยกทัพไปปราบแคว้นอวิ๋นฮวาด้วยความเข้าใจผิด แต่ข้ารู้ดีว่าผู้ใดกันแน่ที่ส่งหน่วยลอบสังหารไปกวาดล้างราชวงศ์อวิ๋นฮวาจนสิ้นซากก่อนที่ทัพของข้าจะไปถึงประตูเมืองด้วยซ้ำ”          ประโยคนี้ทำเอารอยยิ้มวิปลาสบนใบหน้าของมู่หรงเฟิงชะงักค้าง นัยน์ตาของทรราชหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงที่ซ่อนไม่มิด เขาไม่เคยคิดว่าหลี่เฉียงจะล่วงรู้ความลับดำมืดที่สุดที่เขาวางหมากมาหลายปีนี้ได้          “เจ้าจงใจทำลายแคว้นอวิ๋นฮวาเพื่อใช้เป็นหมากตัวแรกในการรวมอำนาจ แล้วโยนความผิดทั้งหมดมาให้ข้า ให้มู่ตานเกลียดชังข้า” หลี่เฉียงกระชับหอกในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ข้าแบกรับชื่อเสียงทรราชนี้ไว้ ก็เพื่อรอวันที่จะได้มาสับร่างของสุนัขลอบกัดอย่างเจ้าด้วยมือของข้าเอง และ