All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 281 - Chapter 290

          พวกเขาเคยถูกราชสำนักซีเยว่และมู่หรงเฟิงปลูกฝังมาตลอดหลายปี ว่าพยัคฆ์ทมิฬแห่งต้าถังคือปีศาจกระหายเลือดจากแดนเหนือ หากด่านแตก พวกเขาและครอบครัวจะต้องถูกสังหารหมู่ทิ้งทั้งเมือง ทว่าบัดนี้ปีศาจตนนั้นกลับสั่งระงับการหลั่งเลือด และมอบชีวิตใหม่ให้แก่ผู้แพ้ ในขณะที่นายเหนือหัวของพวกเขาเอง กลับสั่งปิดประตูเมืองและโยนควันพิษลงมารมควันพวกเขาให้ตายอย่างทรมาน          ความแตกต่างระหว่างจอมทัพผู้ทรงธรรมกับทรราชผู้อำมหิตช่างชัดเจนและห่างไกลกันราวกับแสงสว่างและก้นบึ้งของขุมนรก          เชลยศึกซีเยว่ต่างพร้อมใจกันโขกศีรษะลงกับพื้นหินที่เจิ่งนองไปด้วยเลือดอีกครั้ง น้ำตาแห่งความปีติและความละอายใจไหลรินอาบแก้ม          “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพใหญ่ ขอบพระคุณในความเมตตาของต้าถัง พวกเราขอยอมสวามิภักดิ์ชั่วชีวิต”          มู่ตานทอดสายตามองเสี้ยวหน้

          ณ ด่านตงหยวน ปราการเหล็กกล้าแห่งชายแดนตะวันออกของจักรวรรดิต้าถัง กงล้อแห่งฤดูกาลหมุนเวียนล่วงเข้าสู่ปลายวสันตฤดู สายลมหนาวที่เคยกรรโชกแรงได้มลายหายไปจนสิ้น ถูกแทนที่ด้วยสายลมโชยอ่อนอันอบอุ่นที่พัดพาเอากลิ่นหอมของมวลหมู่ดอกไม้ป่าที่กำลังเบ่งบานและใบหญ้าเขียวขจี เข้ามากลบกลิ่นอายคาวเลือดจากสมรภูมิที่เคยคละคลุ้ง แสงแดดยามสายที่สาดส่องลงมาอย่างเจิดจรัส ไร้ซึ่งมวลเมฆสีเทาบดบัง ทาบทับลงบนหอสังเกตการณ์ที่ทำจากไม้ซุงขนาดใหญ่ ขับไล่ความชื้นของหยาดน้ำค้าง และมอบความสดชื่นให้แก่เหล่าทหารยามที่ยืนประจำการมาตลอดทั้งคืน          ทว่าความสงบสุขและสดใสของสภาพอากาศ กลับสวนทางกับความวุ่นวายภายในค่ายทหารส่วนใน บริเวณลานกว้างหน้ากระโจมแพทย์ทหารขนาดมหึมา บัดนี้ถูกแปรสภาพเป็นลานต้มยาขนาดย่อม กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรนานาชนิดถูกต้มจนเดือดพล่านอยู่ในหม้อดินเผานับสามสิบใบ ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังวิสัยทัศน์จนดูราวกับมีหมอกลงจัด          ท่ามก

          ขณะที่นครหลวงฉางอันแห่งแคว้นต้าถังกำลังเบิกบาน ทว่า ณ นครหลวงซีเยว่ ศูนย์กลางแห่งจักรวรรดิวิหคเพลิงที่เคยเกรียงไกรและสร้างความหวาดกลัวไปทั่วหล้า บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเทาทึบทึมประดุจลางร้าย บรรยากาศภายในเมืองหลวงอึมครึมและหนาวเหน็บราวกับถูกสาปให้จมลงสู่ก้นบึ้งของขุมนรก          ภายในท้องพระโรงใหญ่แห่งพระราชวังซีเยว่ที่ประดับประดาด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่า บัดนี้ไร้ซึ่งความสง่างามและอำนาจเบ็ดเสร็จดังเช่นกาลก่อน มีเพียงความโกลาหลและความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านไปทุกอณูอากาศ          บนบัลลังก์ศิลาที่สลักลวดลายวิหคเพลิงสยายปีก ฮ่องเต้ซีเยว่ผู้ชราภาพประทับนั่งอยู่ด้วยพระวรกายที่สั่นเทา พระพักตร์ที่เคยหยิ่งยโสและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่จะกลืนกินแผ่นดิน บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาขุ่นมัวเบิกกว้างจ้องมองไปยังร่างของทหารม้าเร็วส่งข่าวที่นอนหมอบคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่กลางท้องพระโรง ชุดเกราะของทหารผู้นั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเล

          เขาเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความจริงอันโหดร้ายซึมลึกเข้าไปในจิตใจที่กำลังสั่นคลอนของศัตรู          “ต้าถังมิใช่กองทัพที่กระหายการนองเลือด ข้าหลี่เฉียงขอให้คำสัตย์ หากพวกเจ้าเปิดประตูเมืองยอมจำนน และฮ่องเต้ซีเยว่ยอมส่งมอบตราหยกแผ่นดิน ทหารต้าถังจะไม่ทำร้ายราษฎรตาดำ ๆ ไม่ปล้นสะดม ไม่เผาบ้านเรือนแม้แต่หลังเดียว ทว่า...”          นัยน์ตาพยัคฆ์ทอประกายเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาดเหนือผู้ใด          “หากพวกเจ้าดื้อดึงขัดขืน หรือยิงธนูลงมาแม้แต่ดอกเดียว ข้าจะสั่งทัพพยัคฆ์ทมิฬบดขยี้กำแพงเมืองนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง และจะไม่มีความปรานีใด ๆ หลงเหลือให้อีก จงเลือกเอาเถิด ว่าจะเปิดประตูรักษาชีวิตราษฎร หรือจะตายตกตามทรราชของพวกเจ้าไป!”          ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมสมรภูมิเบื้องหน้ากำแพงเมือง มีเพียงเสียงธงรบที่สะบัดก้อง ทหารรักษาเมืองซีเยว่ต่าง

          ปลายวสันตฤดู ณ ด่านตงหยวน ปราการเหล็กกล้าแห่งชายแดนตะวันออก แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมาอาบไล้ผืนป่าและทิวเขาที่โอบล้อมค่ายทหาร สายลมโชยอ่อนพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกท้อป่าที่กำลังเบ่งบานสะพรั่ง เข้ามาแทนที่กลิ่นอายของความตึงเครียดที่เคยปกคลุมสถานที่แห่งนี้มาแรมเดือน          ณ บริเวณลานซักล้างของหน่วยสนับสนุน เสี่ยวเหลียนในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนกำลังง่วนอยู่กับการช่วยพับผ้าพันแผลที่ตากจนแห้งสนิทลงในหีบไม้ มือเล็ก ๆ ของนางทำงานอย่างคล่องแคล่ว ทว่าจิตใจกลับล่องลอยไปไกลแสนไกล นัยน์ตากลมโตคอยแต่จะชะเง้อมองผ่านแนวกระโจมออกไปยังทิศทางของประตูค่ายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน         ปู๊นนนน...ปู๊นนนน...ปู๊นนนน...          ทันใดนั้นเอง เสียงแตรเขาสัตว์จากหอสังเกตการณ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าด่านก็ดังกังวานก้องขึ้น มันมิใช่จังหวะสั้นกระชั้นชิดที่ใช้เตือนภัยศัตรูบุก ทว่ามันคือจังหวะยาวทุ้มล