All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 251 - Chapter 260

          เมื่อแสงสุดท้ายของดวงตะวันถูกกลืนหายไปหลังเทือกเขา ความมืดมิดของยามราตรีก็เข้าปกคลุมสมรภูมิหน้าด่านตงหยวน ทว่าในค่ำคืนนี้บรรยากาศกลับแตกต่างออกไปจากเจ็ดวันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง เสียงโอดครวญของความตายที่เคยล่องลอยอยู่ในสายลมถูกแทนที่ด้วยเสียงเกราะเหล็กกระทบกันของทหารยาม เสียงฟืนที่แตกปะทุในกองไฟ และเสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกของผู้รอดชีวิต          ค่ายทหารต้าถังหลังแนวกำแพงเมืองบัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของโอสถสวรรค์และกลิ่นเลือดที่กำลังแห้งกรัง ชัยชนะที่แลกมาด้วยความตายของชาวเผ่าเชียงและหยาดเหงื่อของทหารหาญ ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าฉลองชัยชนะด้วยสุรา มีเพียงการน้อมรำลึกและเร่งเยียวยาบาดแผลให้แก่กันและกัน          ภายในกระโจมพยาบาลหลักที่ถูกกั้นเป็นสัดส่วนพิเศษ แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างจับจ้องไปที่เตียงฟางสามเตียงที่เรียงชิดติดกัน ร่างของเด็กหนุ่มชาวเผ่าเชียงทั้งสาม อาซู อาหลัว และอาต๋า นอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนนั้น ทั่วทั้งร่า

          คำพูดของเซียวอี้เจ๋อทำให้หลี่เฉียงชะงักงัน ร่างสูงใหญ่ที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาพลันสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำ นัยน์ตาของยอดขุนพลทอประกายความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใ ความหวาดกลัวที่ว่าหากนางรู้ความจริงทั้งหมด นางจะรับมือกับมันอย่างไร          เซียวอี้เจ๋อมองออกถึงความกังวลของสหายรัก พระองค์ยิ้มบาง ๆ “ความจริงแม้จะโหดร้าย แต่มันก็ดีกว่าการมีชีวิตอยู่กับคำลวงและการเกลียดชังคนผิดนะอาเฉียง ไปเถิด นางกำลังรอเจ้าอยู่”          ทว่ายังไม่ทันที่หลี่เฉียงจะก้าวเท้าออกจากกระโจมบัญชาการ เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบของนายทหารยามก็ดังขึ้น พร้อมกับการคุกเข่ารายงานที่หน้าประตู          “ทูลองค์ชาย! ทูลท่านแม่ทัพ! มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายจำนวนหลายร้อยคน สวมชุดหนังสัตว์และมีสภาพสะบักสะบอม เดินทางมาขอเปิดประตูเมืองทางทิศตะวันตกขอรับ พวกเขาแจ้งว่าเป็นนักรบจากเผ่าเชียง และเป็น

          มือใหญ่ที่หยาบกร้านจากการจับดาบ เอื้อมไปกอบกุมมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของนางเอาไว้แน่น หลี่เฉียงสบตากับมู่ตาน นัยน์ตาของเขาไม่มีความลังเลหรือการหลบซ่อนอีกต่อไป มีเพียงความสัตย์จริงที่บริสุทธิ์ที่สุด          “มู่ตานฟังข้าให้ดี” เสียงของหลี่เฉียงทุ้มต่ำและหนักแน่น “สิ่งที่เจ้าได้ยินคือความจริงทั้งหมด”          มู่ตานเบิกตากว้าง ริมฝีปากของนางสั่นระริก “ท่าน...ท่านหมายความว่าอย่างไร...”          หลี่เฉียงหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นและเอ่ยถ้อยคำที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน          “ข้า หลี่เฉียง ไม่เคยออกคำสั่ง หรือลงมือสังหารเสด็จพ่อ เสด็จแม่ หรือเชื้อพระวงศ์คนใดของแคว้นอวิ๋นฮวา ดาบของข้าและทหารพยัคฆ์ทมิฬ ไม่เคยเปื้อนเลือดคนของราชวงศ์เจ้าแม้แต่หยดเดียว”          คำสารภาพน

          ยามซื่อ ลานกว้างหน้าประตูด่านตงหยวนเนืองแน่นไปด้วยกองทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬนับหมื่นนาย ที่บัดนี้ตั้งขบวนรบอย่างเป็นระเบียบและทรงพลัง ธงรบสีดำขลิบทองสลักลายพยัคฆ์โบกสะบัดพริ้วไหวท้าทายสายลม ทหารทุกนายอยู่ในชุดเกราะเต็มยศ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวจากพิษร้าย บัดนี้แดงซ่านและเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลจากโอสถสวรรค์ พวกเขากระหายที่จะออกไปปลดปล่อยความแค้นที่อัดอั้นมานานนับสิบวัน          เบื้องหน้าขบวนทัพ หลี่เฉียงประทับอยู่บนหลังม้าศึกสีนิลตัวใหม่ที่สง่างามไม่แพ้ตัวเดิม เคียงข้างเขาคือมู่ตานในชุดรัดกุมสีดำขลิบแดงที่ถูกสั่งตัดขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อการเดินทางไกล นางประทับอยู่บนหลังม้าสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสลวยถูกรวบเกล้าตึงดูทะมัดทะแมง แม้จะไร้ซึ่งเครื่องประดับใด ๆ ทว่าความเด็ดเดี่ยวในแววตาของนาง กลับทำให้นางดูงดงามและทรงอำนาจประดุจเทพธิดาแห่งสงคราม          ด้านหลังของทั้งสอง อาซู อาหลัว และอาต๋า ซึ่งบาดแผลถูกพันอย่างแน่นหนา นั่งอยู่บนรถ

          เสียงฝีเท้าของม้าศึกนับหมื่นตัวที่ควบตะบึงไปบนผืนดินแห้งแล้งดังกึกก้องกังวานประดุจเสียงกลองรบของเทพเจ้าแห่งอสนีบาต กองทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬภายใต้การนำของหลี่เฉียงเคลื่อนพลออกจากด่านตงหยวนมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกอย่างห้าวหาญ ธงรบสีดำขลิบทองสลักลายพยัคฆ์โบกสะบัดพริ้วไหวท้าทายสายลมหนาวที่พัดบาดผิว          สามวันเต็มแห่งการเดินทัพที่ไร้ซึ่งอุปสรรคใด ๆ ทัพหน้าของซีเยว่ที่แตกพ่ายถอยร่นไปก่อนหน้านี้ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความปราชัยและซากศพที่ถูกทิ้งขว้าง ทัพต้าถังเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วและมีระเบียบวินัยขั้นสูงสุด กระทั่งในยามอู่ของวันที่สาม เงาทะมึนของสิ่งก่อสร้างมหึมาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บดบังแสงตะวันที่สาดส่องลงมาจนเกิดเป็นเงามืดทอดทับสมรภูมิ          ‘ด่านผาพยัคฆ์’          ปราการหน้าด่านที่ได้รับการขนานนามว่าแข็งแกร่งที่สุดแห่งแคว้นซีเยว่ ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างช่องเขาแคบชันสอง