All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 271 - Chapter 280

          ภายนอกกำแพง มู่ตานที่นั่งอยู่บนหลังม้าขาวเคียงข้างหลี่เฉียง เบิกตากว้างมองภาพความโหดร้ายและฉากการดิ้นรนเจียนตายของเว่ยกัวเฉินที่เล็ดลอดมาทางช่องกำแพง นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความโกรธแค้นต่อความอำมหิตและเล่ห์เหลี่ยมของมู่หรงเฟิงพุ่งทะยานถึงขีดสุด          “เราต้องพังประตูเข้าไปช่วยพวกเขา! หากปล่อยไว้ ท่านรองแม่ทัพเว่ยและทัพหน้าต้องตายหมดแน่!” มู่ตานหันมามองหลี่เฉียง แววตาของนางเด็ดเดี่ยว          “แต่ควันพิษนั่นรุนแรงนัก หากบุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า กองทัพหลักของเราจะสูญเสียอย่างหนัก” หลี่เฉียงขบกรามแน่น สมองของยอดขุนพลกำลังประมวลผลหาทางรอดอย่างหนักหน่วง แม้ใจจะร้อนรุ่มห่วงใยลูกน้องเพียงใด แต่เขาไม่อาจนำทัพหลักไปตายหมู่ได้          “ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเรามีสิ่งใด” มู่ตานล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเอาถุงหนังที่บรรจุยาเม็ดสีดำสนิทออกมา นี่คือยาลูกกลอนต้านพิษร้อยชนิดที่ผู้

          จากความมืดมิดที่แสงเทียนส่องไม่ถึง ร่างบอบบางในชุดรัดกุมสีดำสนิทค่อย ๆ ก้าวออกมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าที่เคยก้มต่ำและถูกซ่อนอยู่ใต้เงาของผ้าคลุมหน้า บัดนี้เปิดเผยให้เห็นอย่างชัดเจน ผิวที่เคยขาวซีดไร้สีเลือด บัดนี้ดูเยียบเย็นประดุจรูปสลักหยกที่ไร้ชีวิต นัยน์ตาสีดำขลับที่เคยมองเขาด้วยความเทิดทูนและภักดีอย่างมืดบอด บัดนี้กลับว่างเปล่า ลึกล้ำ และแฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกควบแน่นจนกลายเป็นความด้านชา         ชิงเหอ สตรีผู้เป็นดั่งเงาตามตัว สุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุด อาวุธที่แหลมคมที่สุดที่มู่หรงเฟิงเคยภาคภูมิใจ บัดนี้กำลังยืนประจันหน้ากับเขา ไม่ใช่ในฐานะบ่าว แต่ในฐานะของผู้พิพากษา          มู่หรงเฟิงเบิกตากว้าง ความตกตะลึงพุ่งชนจิตใจอย่างจัง          “ชิงเหอ เจ้า...เป็นเจ้าเองหรือที่ทำลายสายชนวน”          ชิงเห

          เสียงฝีเท้าหนักแน่นของหลี่เฉียงและมู่ตานที่ย่ำลงบนเศษซากประตูไม้หุ้มเหล็กดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงบัญชาการหลัก ฝุ่นผงจากการพังทลายยังคงลอยคว้างอยู่ในอากาศที่ขุ่นมัว บัดนี้โถงกว้างที่เคยโอ่อ่าได้กลายสภาพเป็นลานประหารที่เงียบงัน รังสีอำมหิตของพยัคฆ์ทมิฬที่แผ่ซ่านออกมากดทับจนอากาศภายในห้องดูเบาบางลงไปถนัดตา          ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาของคนทั้งสองคืออดีตองค์รัชทายาทผู้เคยสวมหน้ากากสหายผู้แสนดี บัดนี้กำลังนอนขดตัวเกลือกกลั้วอยู่กับฝุ่นผงบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและหยิ่งยโสซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากที่เคยมักจะประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีดำคล้ำที่กระอักออกมาไม่หยุด เส้นเลือดบริเวณลำคอ ขมับ และหลังมือปูดโปนเป็นสีม่วงเข้ม บ่งบอกถึงผงสลายวิญญาณเจ็ดก้าวที่กำลังกัดกินและทำลายเส้นลมปราณของเขาอย่างรุนแรง          เบื้องหน้าร่างที่กำลังดิ้นรนทุรนทุรายนั้น ชิงเหอยืนตระหง่านอยู่อย่างเงียบเช

          คำรังเกียจที่พรั่งพรูออกมาทำเอามู่หรงเฟิงถึงกับหน้าถอดสีเมื่อถูกตอกกลับด้วยความจริงที่เหนือความคาดหมาย ร่างที่บาดเจ็บและสั่นเทาอยู่แล้วยิ่งหดเล็กลงอย่างน่าสมเพช มู่ตานก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว ปลายเท้าของนางแทบจะเหยียบย่ำลงบนชายเสื้อเกราะของเขา นัยน์ตากลมโตที่เคยแสร้งทำเป็นอ่อนแอ บัดนี้แผ่ซ่านรังสีสังหารและกดข่มจนทรราชไม่อาจสบตา นางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเค้นเสียงเหยียดหยันออกมาอีกครั้ง          “เจ้าไม่ได้รักข้า ในหัวใจที่วิปริตของเจ้า ไม่เคยมีพื้นที่ให้ผู้ใดนอกจากตัวเจ้าเอง เจ้ามันก็แค่รักอำนาจ รักในชัยชนะที่คิดว่าได้หลอกปั่นหัวข้าให้เป็นเครื่องมือโง่ ๆ รักที่ได้เห็นข้าด่าทอเกลียดชังหลี่เฉียงผู้บริสุทธิ์ เจ้าใช้ความเจ็บปวดและการสูญเสียของข้า เป็นเพียงของเล่นเพื่อสนองตัณหาความวิปริตของเจ้า”          มู่ตานหอบหายใจหนักหน่วง อกบางสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง          “วันนี้หน้ากากจอ

          แสงตะวันยามสายสาดส่องลอดผ่านช่องเขาอันสลับซับซ้อนลงมาอาบไล้ด่านประตูนรกที่บัดนี้แปรสภาพเป็นเพียงซากปรักหักพังอันน่าสะพรึงกลัว ม่านควันไฟสีหม่นที่เคยลอยคลุ้งบดบังทัศนวิสัยเริ่มจางหายไปตามสายลมหนาวที่พัดผ่าน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียนและร่องรอยของการต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดในประวัติศาสตร์ของสองแผ่นดิน          ณ ลานกว้างหน้าโถงบัญชาการหลัก การต่อสู้ระหว่างกองทัพม้าเหล็กพยัคฆ์ทมิฬและกองทัพอสูรทมิฬได้ยุติลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ซากศพของอสูรเดนตายที่ถูกฟันจนขาดวิ่นนอนเกลื่อนกลาดทับถมกันเป็นภูเขาขนาดย่อม เลือดสีดำคล้ำของพวกมันไหลนองผสมกับเลือดสีสดของทหารต้าถังและซีเยว่จนแยกไม่ออก ย้อมพื้นหินสีเทาให้กลายเป็นบึงโลหิต          ทหารพยัคฆ์ทมิฬที่รอดชีวิตต่างยืนหอบหายใจฮัก ใช้ด้ามหอกและง้าวค้ำยันร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือด ทว่าแววตาของพวกเขากลับสว่างไสวไปด้วยไฟแห่งชัยชนะ ในขณะที่ทหารซีเยว่ผู้แปรพักตร์และองครั