All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 21 - Chapter 30

         ความมืดมิดและความเงียบงันภายในเรือนไผ่เร้นนั้นหนักอึ้งดุจผืนผ้ากำมะหยี่สีนิลที่กดทับลงมาบนร่างระหง แสงเทียนไขบนโต๊ะเตี้ยสั่นไหววูบวาบทุกคราที่สายลมหนาวเล็ดลอดผ่านหน้าต่างฉลุลายเข้ามา ส่งผลให้เงาของนางที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนตั่งไม้ทอดยาวบิดเบี้ยวไปบนผนัง ราวกับเป็นเงาของภูตพรายที่กำลังเฝ้ารอคอยบางสิ่ง          มู่ตานนั่งอยู่ในท่วงท่านี้มานานนับชั่วยามแล้ว นานจนร่างกายเริ่มชาหนึบ ทว่าสติสัมปชัญญะกลับตื่นตัวและเฉียบคมถึงขีดสุด          ในห้วงความคิด นางกำลังซ้อมรบในสมรภูมิแห่งวาจา ทบทวนแผนการซ้ำแล้วซ้ำเล่า จินตนาการถึงทุกหมากที่พญาเหยี่ยวอาจจะเดิน เตรียมถ้อยคำโต้ตอบสำหรับทุกคำถามที่เขาอาจจะเอ่ย และตอกย้ำปณิธานของตนให้แข็งแกร่งดุจกำแพงเมืองที่หล่อหลอมจากเหล็กกล้า          นางจักมิยอมให้มายาภาพจากราตรีก่อนกลับมาบดบังสติปัญญาได้อีก นางรู้แจ้งแก่ใจว่าความอ่อนโยนนั้นเป็นเพ

          เขาช้อนร่างเปลือยเปล่าของนางขึ้นสู่อ้อมแขน แล้ววางลงบนตั่งเตียงกว้างอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นเครื่องกระเบื้องล้ำค่าที่เปราะบางที่สุด          เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับเบาะแพรหนานุ่ม มู่ตานก็ปลดเปลื้องความแข็งกร้าวทิ้งไป เหลือไว้เพียงจริตมารยาที่นางจงใจปรุงแต่งขึ้นมาลวงล่อ นางปรือตาขึ้นมองพญาอินทรีย์ด้วยแววตาที่ฉ่ำหวานระคนหวาดหวั่น ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ลมหายใจสั่นพร่ายามที่อิงเฟิงโน้มกายลงมาทาบทับ          “ท่านช่างงดงามจนข้ามิอาจละสายตา”          เสียงกระซิบของเขาพร่าเลือนชิดใบหู ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นชื้นจะเริ่มประทับตราลงบนซอกคอขาวผ่อง มันมิใช่การขบกัดที่ดุดัน แต่เป็นการดูดดึงและเล็มเลียอย่างอ้อยอิ่ง ลิ้นของเขาตวัดไล้ไปตามชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ของนาง ลากไล้ต่ำลงมายังเนินอกอวบอิ่ม          “อื้อ...ท่านอิงเฟ

         ทันทีที่บานประตูถูกปิดลง มู่ตานก็สะบัดผ้าคลุมขนจิ้งจอกออกจากไหล่ราวกับมันเป็นอสรพิษร้าย นางถอยกรูดห่างจากเสี่ยวเหลียนที่กำลังจะเข้ามาช่วยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ราวกับอีกฝ่ายเป็นของร้อน          “องค์หญิง?” เสี่ยวเหลียนเรียกด้วยความงุนงง          “เสี่ยวเหลียน...” มู่ตานเอ่ยเรียกเสียงเย็นเยียบ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของสาวใช้คนสนิทเขม็ง “ยามที่ข้าไม่อยู่เจ้าได้แพร่งพรายสิ่งใดแก่คนของท่านอิงเฟิงบ้าง”          เสี่ยวเหลียนกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความไร้เดียงสา “ก็...มีบ้างเพคะ ชิงเหอมักจะมาถามไถ่ความเป็นอยู่ขององค์หญิง นางดูมีเมตตาและห่วงใยองค์หญิงยิ่งนัก นางถามว่าองค์หญิงโปรดเสวยสิ่งใด แพ้สิ่งใด หรือมักมีอาการปวดเมื่อยตรงไหนบ่าวเห็นว่านางปรารถนาดี จึงได้เล่าให้ฟังเพื่อที่ทางนั้นจะได้ดูแลองค์หญิงให้ดีที่สุด...”          ปัง!

         “นี่มันเกิดอันใดขึ้น!” เขาตวาดก้องด้วยโทสะ เส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปนด้วยแรงอารมณ์ “เจ้ากำลังเล่นเล่ห์เพทุบายอันใดกับข้า!”          ความหงุดหงิดงุ่นง่านประดังเข้ามาในอกราวกับไฟสุมเมื่อเหยื่อตรงหน้ามิยอมดิ้นรน สัญชาตญาณดิบเถื่อนจึงสั่งการให้เขาลงมือกระตุ้นมันด้วยตนเอง         เคร้ง!          ดาบหนักในมือถูกเหวี่ยงทิ้งลงกระแทกพื้นศิลาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องหับราวกับอัสนีบาตฟาดฟัน          หลี่เฉียงก้าวสามขุมเข้าไปประชิดร่างบาง มือแกร่งดุจคีมเหล็กกระชากไหล่ของนางอย่างแรง ดึงรั้งให้ถลันเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างที่กำลังร้อนผ่าวด้วยไฟโทสะ          “มองข้า! ข้าสั่งให้เจ้ามองข้า!”          เขาค

ณ เรือนพักของอิงเฟิงที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านไผ่อันเงียบสงบ เงาร่างของสายสืบชุดดำวูบผ่านหน้าต่างเข้ามา คุกเข่าลงเบื้องหน้าอิงเฟิงอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ “รายงานนายท่าน” สายสืบกระซิบเสียงต่ำ “สถานการณ์ที่เรือนพยัคฆ์คำรามวิกฤตขอรับ ท่านแม่ทัพใหญ่เกิดโทสะคลุ้มคลั่ง สั่งลงโทษโบยทหานห้าสิบไม้ และมีคำสั่งเด็ดขาดให้กักบริเวณองค์หญิงมู่ตานไว้แต่ในเรือนไผ่เร้น ห้ามมิให้นางก้าวออกมาแม้แต่ครึ่งก้าว และห้ามมิให้ผู้ใดเข้าพบ โดยเน้นย้ำชื่อของนายท่านเป็นพิเศษขอรับ” อิงเฟิงที่กำลังจิบชาชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาหงส์ภายใต้แพขนตายาวหรี่ลง ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า “กักบริเวณงั้นรึ” เขาพึมพำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ “มิใช่สั่งประหาร มิใช่สั่งขังคุกมืด แต่สั่งกันตัวนางออกไป...” เขาโบกมือไล่สายสืบให้ออกไป แล้วลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนที่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองไปยังทิศทางของเรือนพี่ชาย “ท่านพี่ผู้ดุดันและเด็ดขาด ผู้ที่มักจะทำลายทุกสิ่งที่ขวางหูขวางตา เหตุไฉนครานี้จึงเลือกที่จะถอย” อิงเฟิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ สมองอันปรา