Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 41 - Bab 50

          ยามบ่ายคล้อย ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยลงต่ำ แสงแดดเริ่มอ่อนแรงลง ทิ้งทอดเงายาวสีดำพาดผ่านลานหินและสวนไผ่ราวกับกรงเล็บของปีศาจที่กำลังตะปบลงมายังโลกมนุษย์ ภายในเรือนไผ่เร้นที่ปิดประตูหน้าต่างสนิท ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มู่ตานนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเดิม เบื้องหน้ามีกล่องไม้ที่ขึงสายพิณวางอยู่ นิ้วที่พันผ้าไว้ของนางวางประสานกันอยู่บนตัก นางหลับตาลง ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ราวกับนักรบที่กำลังทำสมาธิก่อนออกศึก          นางรู้ดีว่าเวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว ความเงียบงันที่ยาวนานเกินไปนี้ มิใช่สัญญาณของความสงบสุข แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยก่อนที่พายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ เป็นความสงบก่อนที่คลื่นยักษ์จะซัดเข้าฝั่ง          “องค์หญิง...” เสี่ยวเหลียนที่นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องกระซิบเสียงสั่น นางกอดเข่าตัวเองแน่น ดวงตาฉายแววหวาดกลัว “บ่าวรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยเพคะ บรรยากาศมันวังเวงชอบกล ท่านแม่ทัพจะมาฆ่าเราหรือไม่เพคะ”  &nb

          รัตติกาลอันมืดมิดโรยตัวปกคลุมทั่วบริเวณเรือนไผ่เร้น ตัดขาดสรรพสิ่งออกจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมเหมันต์ที่พัดกรรโชกอยู่ด้านนอก คล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ทุกข์ทรมาน ทว่าภายในห้องขังที่เย็นยะเยือกนี้ กลับมีกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก่อตัวขึ้นท่ามกลางความบิดเบี้ยวของโชคชะตา          ภายหลังจากที่มู่ตานตัดสินใจเอ่ยคำลวงที่เคลือบยาพิษคำนั้น ‘ข้าจะไม่ทิ้งท่าน’ หยาดน้ำตาหยดนั้นของนางก็ร่วงหล่นจากปลายคาง ลงกระทบกับเรือนผมสีดำขลับของบุรุษที่ซบหน้าอยู่กับหน้าท้องของนาง ความอุ่นวาบเล็ก ๆ นั้นกลับส่งผลรุนแรงราวกับหยดน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นตื่น          หลี่เฉียงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าและเปราะบาง ราวกับคนหลงทางในพายุหิมะที่เพิ่งมองเห็นแสงสว่างรำไรจากปลายอุโมงค์ ดวงตาพยัคฆ์ที่เคยดุดันและแข็งกร้าว บัดนี้แดงก่ำรื้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดและความโหยหา   

          สายลมเหมันต์ยามสายยังคงพัดหวิวดังแว่วมาจากทิวเขาไกลโพ้น หอบเอาไอเย็นยะเยือกมาปะทะผิวหน้า แต่ทว่าความหนาวเหน็บนั้นกลับมิอาจแทรกซึมเข้ามาถึงภายใน ห้องอาบน้ำของเรือนรับรองหลังใหญ่ได้          ภายในห้องกว้างขวางที่ปูพื้นด้วยหินอ่อนสีนวล ไออุ่นจากถังไม้ใบมหึมาลอยอวลขึ้นกระทบแสงแดดที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างระแนงไม้ เกิดเป็นม่านหมอกสีขาวจาง ๆ ที่ดูคล้ายสรวงสวรรค์ ทว่าสำหรับมู่ตานแล้วที่นี่กลับเป็นเหมือนโรงฆ่าสัตว์ที่กำลังเตรียมชำระล้างเหยื่อก่อนส่งขึ้นเขียง          “ถอดเสื้อผ้าออกสิ”          เสียงสั่งห้วน ๆ ของสาวใช้รุ่นพี่ดังขึ้น นางยืนกอดอกมองมู่ตานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและดูแคลน ข้างกายมู่ตานมีเสี่ยวเหลียนที่คอยประคองด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ถูกสายตาดุ ๆ ของสาวใช้เจ้าถิ่นปรามไม่ให้เข้ามายุ่งย่าม          มู่ตานยืนนิ่

          ปลายยามอู่ แสงตะวันยามเที่ยงวันสาดส่องลงมากระทบหิมะสีขาวโพลนที่ปกคลุมไปทั่วสวนดอกเหมย ก่อเกิดเป็นแสงสะท้อนระยิบระยับบาดตา ทว่าความสว่างไสวยามทิวานั้นกลับมิอาจขับไล่ความหนาวเหน็บที่กัดกินอยู่ภายในใจของผู้อาศัยในเรือนเหมยแดงได้          มู่ตานในชุดผ้าไหมสีกลีบบัวจาง ๆ ก้าวเดินออกมาที่ระเบียงทางเดิน นางทอดสายตามองออกไปนอกกำแพงเรือนที่ถูกปิดกั้นด้วยองครักษ์และกรงไม้สลัก ความงดงามของสถานที่แห่งนี้เปรียบประดุจยาพิษที่เคลือบน้ำตาล หวานล้ำแต่ตายผ่อนส่ง          หลังจากคืนแรกที่ผ่านพ้นไปโดยไร้เงาของหลี่เฉียง มู่ตานตระหนักดีว่านี่คือความสงบก่อนพายุ นางมิอาจนั่งรอความตายหรือรอให้เขามาหาฝ่ายเดียวได้ นางจำต้องรุกคืบเข้าไปยึดกุมจุดอ่อนของศัตรู และหน้ากากที่นางต้องสวมรอยในยามนี้มิใช่คนเป็น แต่คือเงาของสตรีผู้ล่วงลับที่เขารักสุดหัวใจต่างหาก          “องค์หญิงจะเสด็จไปที่ใดหรือเพคะ” เสี่ยว

          กาลเวลาในเรือนเหมยแดงไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเงียบงันประดุจสายน้ำในฤดูหนาวที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง          ภายนอกกำแพงเรือน สายลมเหมันต์ยังคงพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วป้อมปราการพิทักษ์อุดรจนขาวโพลน แต่ภายในห้องหนังสือของเรือนเหมยแดงกลับอบอุ่นด้วยไอร้อนจากเตาถ่านทองเหลืองใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง          กลิ่นหอมฉุนของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นกำยานไม้จันทน์หอมกรุ่น ลอยอวลไปทั่วบรรยากาศ สร้างความรู้สึกสงบเงียบที่แฝงไว้ด้วยความอึดอัดกดดันอย่างน่าประหลาด          มู่ตานยืนสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานไม้สีดำตัวใหญ่ นางสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนลายดอกตั้นฮวา ผมเกล้าเป็นมวยต่ำปักปิ่นมุกเรียบง่าย ใบหน้างามหมดจดแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมเพียงบางเบา ทว่ากลับดูงดงามอ่อนหวานจับใจราวกับภาพวาดของสตรีในฝัน          ม