Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 11 - Bab 20

         สุริยาคล้อยเคลื่อนสู่ยามอัสดง แสงสีทองสุดท้ายอาบไล้ไปทั่วจวนแม่ทัพ ก่อนที่จางมามาจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ณ หน้าเรือนไผ่เร้น นางไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มาพร้อมกับนางกำนัลร่างเล็กอีกสองคนซึ่งถือโคมไฟแก้วอย่างนอบน้อม          “ได้เวลาแล้ว” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย          มู่ตานลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินตามออกไปอย่างเงียบสงบ หัวใจของนางเต้นเป็นปกติ ลมหายใจสม่ำเสมอ อย่างน้อยก็ภายนอก          เส้นทางสู่เรือนพักของอิงเฟิงนั้นทอดห่างออกไปราวกับอยู่คนละโลกกับความแข็งกร้าวของจวนแห่งนี้ มิได้มุ่งสู่ลานฝึกยุทธ์ แต่กลับลัดเลาะไปตามศิลาแผ่นเล็กที่ทอดตัวคดเคี้ยวราวลำธารลึกล้ำเข้าไปในทิวป่าไผ่          ใบไผ่สีเขียวเสียดสีกันตามลมยามเย็นบังเกิดเสียงซ่าราวกับเสียงกระซิบอันไร้ที่มา พวกนางข้ามสะพานหินโค้งทอดข้ามสระบัวซึ

          เสียงเปิดประตูที่แผ่วเบาดังขึ้นขัดห้วงความคิดของมู่ตาน จากนั้นก็ปรากฏสาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาในห้องอย่างนอบน้อม แต่นางไม่ใช่เสี่ยวเหลียน นางเป็นเด็กสาวที่ดูมีอายุมากกว่าเล็กน้อย หน้าตางดงามหมดจด การเคลื่อนไหวสง่างามและเป็นระเบียบเรียบร้อย สวมอาภรณ์สีเขียวไพลที่สะอาดสะอ้านและดูมีราคา          “องค์หญิงตื่นแล้วหรือเพคะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและสุภาพ “บ่าวชื่อ ชิงเหอ เป็นสาวใช้ส่วนตัวของท่านอิงเฟิง ท่านอิงเฟิงสั่งให้บ่าวมาปรนนิบัติองค์หญิงเพคะ”          ชิงเหอวางอ่างทองเหลืองที่บรรจุน้ำอุ่นลอยดอกโม่ลี่หอมกรุ่นลงบนแท่นไม้ข้างเตียง พร้อมกับผ้าไหมเนื้อนุ่มสำหรับเช็ดหน้า การกระทำของนางเป็นไปอย่างคล่องแคล่วและไร้ที่ติ ไม่มีแววตาอยากรู้อยากเห็นหรือหวาดกลัวเช่นเดียวกับเสี่ยวเหลียน ราวกับว่าการปรนนิบัติองค์หญิงเชลยในห้องนอนของเจ้านายตนเองในยามเช้าเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุดในโลก     &n

         คำประกาศิตอันโหดร้ายของหลี่เฉียงยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของมู่ตาน เนิ่นนานหลังจากที่ร่างสูงใหญ่ของสองพี่น้องได้เดินจากไปแล้ว นางยังคงยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กลางลานหินที่ว่างเปล่าราวกับรูปสลักที่ถูกสาปให้ไร้วิญญาณ สายลมยามสายพัดโชยมาปะทะร่างของนาง แต่กลับไม่รู้สึกถึงความเย็นสบาย มีเพียงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง          รอบกายนางชีวิตในจวนแม่ทัพยังคงดำเนินต่อไป เสียงทหารฝึกซ้อมยังคงดังมาจากลานฝึกที่อยู่ไกลออกไป เสียงไม้กวาดที่เสียดสีกับพื้นหินและเสียงพูดคุยแผ่ว ๆ ของบ่าวไพร่ดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินโดยรอบ แม้กระทั่งเสียงธงทิวรูปพยัคฆ์บนกำแพงสูงนั้นก็ยังคงโบกสะบัดอย่างทระนงท้าทายสายลม          ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเป็นปกติสุข มีเพียงโลกของนางเท่านั้นที่เพิ่งพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี นางรู้สึกได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่ลอบมองมายังนาง สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ความสมเพช และความอยากรู้อยากเห็นที่ปิด

          ริมฝีปากของหลี่เฉียงบดขยี้ลงมาอย่างป่าเถื่อนและไร้ซึ่งความปรานี มันคือการจุมพิตที่ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อแลกเปลี่ยนความหวานล้ำ แต่คือการประกาศสงคราม การตอกย้ำความเป็นเจ้าของ และความพยายามที่จะลบเลือนทุกร่องรอยของบุรุษอื่นให้สิ้นซาก รสชาติของสุราอันเข้มข้นผสมกับการรุกรานอันป่าเถื่อนของเขาคละคลุ้งอยู่ในโพรงปากของนางจนแทบสำลัก ทว่ามู่ตานไม่ได้ขัดขืน นางเพียงแค่ยืนนิ่ง ปล่อยให้ร่างกายของตนเองเป็นเพียงวัตถุที่รองรับแรงอารมณ์ของเขา แต่ในขณะที่ร่างกายภายนอกของนางนิ่งสงบราวกับรูปสลักหิน ภายในห้วงคำนึงของนางนั้นกลับกำลังเกิดสงครามที่ดุเดือดไม่แพ้กัน          นางไม่ได้ปล่อยให้จิตใจของตนเองว่างเปล่า นางกำลังต่อสู้...          ...“กลยุทธ์การตั้งรับที่ดีที่สุด คือการทำให้ศัตรูคาดเดาการเคลื่อนไหวของเราไม่ได้”เสียงของท่านอาจารย์ผู้สอนตำราพิชัยสงครามดังก้องขึ้นมาในความทรงจำ “เมื่อศัตรูรุกด้วยไฟ จงตั้งรับด้วยความเยือกเย็นของน้ำ เมื่อศัตรูบ

          การเดินทางกลับจากเรือนของหลี่เฉียงในรุ่งอรุณครั้งนี้ช่างแตกต่างจากครั้งแรกโดยสิ้นเชิง แม้ร่างกายทุกส่วนจะยังคงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดระบมไม่ต่างกัน แต่จิตใจของนางนั้นกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป          มู่ตานก้าวเดินไปตามทางเดินหินที่เย็นเฉียบด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและสงบนิ่ง นางไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาผู้คนอีกต่อไป แต่กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มองตรงไปเบื้องหน้าอย่างไม่หวั่นไหว สายลมยามเช้าที่พัดมาปะทะร่างทำให้ชายแขนเสื้อที่กว้างของนางปลิวไสวไปด้านหลัง เผยให้เห็นรอยแดงจาง ๆ ที่ข้อมือ ร่องรอยแห่งการต่อสู้ที่บัดนี้นางมองมันไม่ใช่ในฐานะสัญลักษณ์ของความอัปยศ แต่เป็นเครื่องเตือนใจถึงความแค้นที่ต้องชำระ          นางสังเกตเห็นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นอย่างน่าประหลาด นางเห็นสายตาของทหารยามที่ยืนประจำการณ์อยู่ไกล ๆ ที่มองมายังนางเปลี่ยนไป ความเหยียดหยามในวันแรก ๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังและอาจจะมีความ