Semua Bab เชลยรักสองพยัคฆ์: Bab 51 - Bab 60

เสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยเป็นสิ่งแรกที่ต้อนรับเช้าวันใหม่ ภายในห้องนอนของเรือนเหมยแดงเงียบสงัดราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ มู่ตานนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม แต่นัยน์ตากลับทอดต่ำมองวัตถุที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความใคร่ครวญ มันคือกล่องไม้ใส่เครื่องประดับเก่าคร่ำคร่าที่นางไปรื้อค้นมาจากห้องเก็บของ ฝากล่องถูกเปิดออกและดัดแปลงอย่างหยาบ ๆ ขึงด้วยสายไหมเส้นหนาเพียงเส้นเดียว สายไหมเนื้อดีที่นางเสี่ยงตายลอบเข้าไปขโมยออกมาจากเรือนปิดตายท้ายจวนในค่ำคืนนั้น สายไหมนั้นตึงเปรี๊ยะจนเกือบขาด ดูน่าสมเพชเมื่ออยู่บนกล่องไม้ไร้ราคา ราวกับหงส์ที่ถูกขังอยู่ในเล้าไก่ นางไม่ได้ดีดมัน นางเพียงแค่วางมือทาบทับลงบนกล่องไม้นั้น ปลายนิ้วลูบไล้สายไหมที่หยาบกระด้างไปมาเบา ๆ ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่า นี่คือ ‘เหยื่อล่อ’ ชิ้นสำคัญ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการแจ้งเตือน หลี่เฉียงก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดลำลองสีเข้มทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ ใบหน้าคมคายดูเรี

          ราตรีกาลมาเยือน แต่เมืองหน้าด่านกลับสว่างไสวราวกับกลางวัน ทั่วทั้งตลาดถูกประดับประดาด้วยโคมไฟน้ำแข็งแกะสลักนับร้อยนับพันดวง แสงไฟสีส้มและสีเหลืองนวลส่องผ่านเนื้อน้ำแข็งใสกระจ่าง หักเหเป็นประกายระยิบระยับดุจอัญมณีที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ตัดกับหิมะสีขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย          ผู้คนมากมายออกมาเดินชมความงาม เสียงหัวเราะของเด็กเล็ก เสียงพูดคุยของหนุ่มสาว และเสียงดนตรีพื้นบ้านที่บรรเลงดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ สร้างบรรยากาศแห่งความสุขที่มู่ตานไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน          หลี่เฉียงจูงมือมู่ตานเดินฝ่าฝูงชนไปตามถนนสายหลัก มือใหญ่ของเขากุมมือนางไว้แน่น ให้ความอบอุ่นที่ส่งผ่านถุงมือหนา เขาใช้ไหล่กว้างคอยกันผู้คนที่เดินสวนไปมาไม่ให้เบียดเสียดโดนตัวนาง          “หนาวหรือไม่” เขาถามเสียงทุ้ม ก้มลงมองนางด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าปกติหลายส่วน     &n

นางจับพิณพลิกตะแคง ส่องดูที่หมุดยึดสายพิณสองตัวที่ทำจากหยกขาวซึ่งติดตั้งอยู่ที่ฐานล่างสุด หมุดตัวหนึ่งดูปกติดี แต่หมุดอีกตัวมีรอยกาวสีเข้มที่ดูใหม่กว่ารอยอื่น ๆ และมีร่องรอยการขยับเขยื้อน มู่ตานหยิบปิ่นปักผมโลหะปลายแหลมขึ้นมา นางค่อย ๆ สอดปลายปิ่นเข้าไปในรอยต่อระหว่างหมุดหยกกับตัวไม้ ออกแรงงัดเบา ๆ อย่างระมัดระวัง กรึก... เสียงกาวที่เสื่อมสภาพแตกตัวดังขึ้นเบา ๆ มู่ตานกลั้นหายใจ นางออกแรงงัดอีกครั้ง คราวนี้หมุดหยกค่อย ๆ เคลื่อนตัวหลุดออกมาจากเบ้า ทันทีที่หมุดหยกหลุดออกมา สิ่งที่ร่วงกรูตามออกมาจากโพรงไม้ไม่ใช่เศษไม้หรือฝุ่นธรรมดา แต่มันคือ ผงฝุ่นสีเทาละเอียด จำนวนมากที่ไหลทะลักออกมาเป็นสายกองอยู่บนโต๊ะราวกับทรายในนาฬิกา พร้อมกับกลิ่นฉุนรุนแรงที่พวยพุ่งออกมาเตะจมูกจนมู่ตานต้องเบือนหน้าหนี และท่ามกลางกองผงสีเทานั้น มี ม้วนกระดาษชิ้นเล็ก ๆ สีเหลืองกรอบม้วนกลมกลิ้งออกมาด้วย มู่ตานรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก นางมองดูกองผงปริศนานั้นด้วยสายตาของผู้รู้สมุนไพร’ที่ได้รับการสั่งสอนมาจากหมอหลวงในวังอวิ๋นฮวา นางใช้นิ้

          ข่าวการมอบพิณเหลียนซินให้แก่เชลยต่างแคว้นแพร่สะพัดไปทั่วจวนราวกับติดปีกบิน สร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าขุนนางทหารเก่าแก่และบ่าวไพร่ที่จงรักภักดีต่อคุณหนูลี่อินเป็นอย่างมาก          ในช่วงบ่ายขณะที่มู่ตานกำลังแสร้งทำเป็นขัดเงาพิณเพื่อตบตาคนภายนอก เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าเรือนเหมยแดง ไม่ใช่ฝีเท้าของหลี่เฉียง และไม่ใช่ความเงียบเชียบของอิงเฟิง          ประตูเรือนถูกผลักเปิดออกกว้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเบาของรองแม่ทัพเว่ยกัวเฉินก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ใบหน้าที่มีแผลเป็นพาดผ่านแก้มดูดุดันและบึ้งตึงยิ่งกว่าปกติ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับจะค้นหาสิ่งผิดกฎหมาย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มู่ตานและพิณบนโต๊ะ          “คารวะท่านรองแม่ทัพเว่ย” มู่ตานลุกขึ้นทำความเคารพอย่างนอบน้อม แต่แววตาไม่หลบเลี่ยง          “ข้าม

          เสียงน้ำเดือดพล่านในหม้อดินเผาส่งเสียงดังปุด ๆ ทำลายความเงียบงันยามเช้าตรู่ กลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำตาลกรวดผสมกับกลิ่นหอมเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ของเม็ดบัวลอยตลบอบอวลไปทั่วโรงครัวเล็กของเรือนเหมยแดง ขับไล่กลิ่นอายความหนาวเหน็บของหิมะภายนอกจนหมดสิ้น          มู่ตานยืนหน้าเตาไฟ สองมือเรียวบางที่พันผ้าพันแผลบาง ๆ จากการซ่อมพิณกำลังง่วนอยู่กับการคนน้ำแกงในหม้ออย่างใจเย็น ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้างามที่ไร้เครื่องประทินโฉม หากแต่แววตายามจ้องมองลงไปในหม้อกลับคมกริบและลึกล้ำเกินกว่าสตรีที่กำลังทำอาหารทั่วไป          ในหม้อนั้นคือน้ำแกงเม็ดบัวตุ๋นพุทราจีน เม็ดบัวสีขาวนวลเม็ดอวบที่ถูกแกะไส้ขมออกจนเกลี้ยงเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มกำลังดี ลอยฟูฟ่องอยู่ท่ามกลางพุทราจีนสีแดงสดและเห็ดหูหนูขาวที่บานสะพรั่งดุจดอกไม้ในน้ำใสแจ๋ว มู่ตานหยิบดอกกุ้ยฮวาแห้งโรยลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มมิติของกลิ่นให้น่ากินยิ่งขึ้น     &nbs