All Chapters of เชลยรักสองพยัคฆ์: Chapter 31 - Chapter 40

          ความเงียบงันที่โรยตัวลงมาปกคลุมเรือนไผ่เร้นภายหลังจากคำถามของมู่ตานนั้น ช่างหนาหนักและเยือกเย็นประดุจหมอกควันในยามวิกาล เสี่ยวเหลียนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปสลักหิน ดวงตาคู่กลมโตของนางเบิกกว้าง ฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดราวกับเพิ่งได้ยินนามของปีศาจร้ายที่ห้ามเอ่ยถึง ริมฝีปากที่สั่นระริกขยับเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้          “กู่ฉิน...ในหอตำราเก่า...” เด็กสาวทวนคำซ้ำ ๆ ราวกับคนละเมอ “ไม่ได้นะเพคะ ไม่ได้เด็ดขาด! องค์หญิงทรงทราบหรือไม่ว่าสถานที่แห่งนั้นคือเขตหวงห้ามที่น่ากลัวที่สุดในจวนแม่ทัพ!”          นางทรุดกายลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง ตึง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก          “ท่านแม่ทัพมีคำสั่งเด็ดขาด ห้ามมิให้ผู้ใดเฉียดกรายเข้าไปใกล้หอตำราท้ายจวน หากผู้ใดฝ่าฝืน โทษทัณฑ

          เมื่อกลับมาถึงห้องนอนในเรือนไผ่เร้นได้อย่างปลอดภัย มู่ตานทรุดกายลงนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน          เสี่ยวเหลียนรีบเข้ามารินน้ำชาให้ พลางมองนายหญิงด้วยความงุนงง          “องค์หญิงท่านได้มาเพียงสายพิณเส้นเดียวหรือเพคะ แล้วท่านจะดีดมันอย่างไร หากไม่มีตัวพิณ เสียงมันจะดังพอหรือเพคะ”          มู่ตานวางสายพิณไหมเส้นหนานั้นลงบนโต๊ะไม้ แววตาของนางลุกโชนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น          “ข้ามิได้จะบรรเลงเพลงเพื่อความรื่นเริง ข้ามิได้ต้องการความไพเราะเสนาะหู” นางกล่าวเสียงเรียบ พลางหยิบกล่องไม้ใส่เครื่องประดับใบยาวออกมา เทเครื่องประดับออกจนหมด “แต่ข้าต้องการเสียงที่จะกรีดแทงหัวใจของคนฟัง”          นางลงมือขึงสายพิณเส้นเดียวนั้นข้ามตัวกล่องไม้ โดยใช้หวีไ

         ไกลออกไป ณ ศาลาริมน้ำที่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนไผ่อันร่มรื่น อิงเฟิงนั่งจิบชาชมความโกลาหลนี้ด้วยความเพลิดเพลิน          สายลมพัดเอากลิ่นอายของความหวาดกลัวและข่าวลือเรื่องภูตผีปีศาจมาเข้าหูเขาไม่ขาดสาย และแน่นอนว่าต้นตอของข่าวลือย่อมหนีไม่พ้นทิศทางของเรือนไผ่เร้นที่ถูกสั่งปิดตาย          “ฉลาดมาก” อิงเฟิงรำพึงเบา ๆ ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหิน “ใช้ความเชื่อเรื่องภูตผีมาเป็นเกราะกำบัง ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปตรวจสอบต้นตอของเสียง แม้แต่ท่านพี่หลี่เฉียงผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดิน ก็ยังลังเลที่จะเข้าไปใกล้หอตำราเก่านั้น”          ดวงตาหงส์ของเขามองทะลุปรุโปร่ง เขารู้ดีว่าเสียงนั้นมิใช่ฝีมือของวิญญาณ แต่เป็นฝีมือของสตรีที่มีเลือดเนื้อและลมหายใจ สตรีที่กำลังถูกขังอยู่ในกรง          นางไม่ได้เพียงแค่ดีดพิณ แ

          ตลอดช่วงบ่ายเสี่ยวเหลียนแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มบ่าวไพร่ที่โรงครัวและโรงม้า นางใช้ความใสซื่อและช่างซักถามเป็นอาวุธ หลอกล่อให้คนแก่ขี้เหงาเปิดปากเล่าเรื่องราวในอดีต          จากคำบอกเล่าของตาเฒ่าจู อดีตพลทหารม้าที่ขาพิการและผันตัวมาเลี้ยงม้าในจวน ปริศนาแห่งโศกนาฏกรรมค่อย ๆ ถูกปะติดปะต่อขึ้น          ยามเย็นเสี่ยวเหลียนวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาที่เรือนไผ่เร้น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและสะเทือนใจในสิ่งที่ได้รับรู้          “องค์หญิง! บ่าวรู้แล้วเพคะ บ่าวรู้ความจริงแล้ว!”          มู่ตานรีบดึงตัวเด็กสาวเข้ามาในห้อง ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา          “เล่ามา...เล่ามาให้ละเอียด”          “เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนที่ค่ายทห

          รุ่งอรุณสาดแสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศบูรพา ขับไล่ความมืดมิดของราตรีกาลอันยาวนานให้เลือนหาย ทว่าแสงสว่างแห่งทิวาวารนั้นมิอาจชำระล้างความหวาดผวาที่เกาะกุมหัวใจของผู้คนในจวนแม่ทัพพิทักษ์อุดรให้จางหายไปได้          บรรยากาศภายในจวนวันนี้เงียบสงัดผิดวิสัย ไร้ซึ่งเสียงโห่ร้องกึกก้องจากการฝึกซ้อมยามเช้าของเหล่าทหารหาญ ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยหยอกล้อของบ่าวไพร่ที่โรงครัว มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านยอดไม้ใหญ่ และเสียงกาที่ร้องทักมาจากหลังคาเรือนเก่าท้ายจวน ราวกับเป็นลางบอกเหตุร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา          ข่าวลือเรื่องเสียงพิณวิญญาณที่ดังโหยหวนเมื่อคืนแพร่สะพัดไปรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง บ่าวไพร่ต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบด้วยใบหน้าซีดเผือด บ้างก็ว่าเห็นเงาสตรีชุดขาวร่ายรำอยู่บนหลังคาหอตำราเก่า บ้างก็ว่าได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังมาจากทิศตะวันตก บ้างก็เล่าลือกันไปต่าง ๆ นานาว่าท่านแม่ทัพใหญ่ได้ไปลบหลู่ดวงวิญญาณบรรพชนจนเกิดอาเพศ