บททั้งหมดของ เชลยรักสองพยัคฆ์: บทที่ 291 - บทที่ 300

          ห่างออกไปไม่ไกล เว่ยกัวเฉินกำลังเมามายหน้าแดงก่ำ ยกจอกสุราโอ้อวดวีรกรรมการบุกทำลายค่ายกลประตูนรกให้เหล่าทหารใหม่ฟังอย่างออกรสออกชาติ โดยมีเสี่ยวเหลียนยืนเท้าสะเอวหน้ามุ่ยอยู่ข้าง ๆ คอยด่าทอและพยายามแย่งไหสุราออกจากมือเขา          “ไอ้หมีบ้า! แผลที่แขนยังไม่ทันหายดีก็ดื่มหนักปานนี้ อยากแขนเน่าตายหรืออย่างไร พอได้แล้ว” เสี่ยวเหลียนแหวใส่เสียงเขียว          “เอ้อ...เสี่ยวเหลียนจ๋า วันนี้วันดี ขอข้าดื่มอีกนิดเถิดน่า นะ ๆ แผลแค่นี้เอาสุราล้างข้างในเดี๋ยวก็หาย”” เว่ยกัวเฉินส่งยิ้มซื่อบื้อออดอ้อน          เสียงด่าทอของนางและท่าทีเกรงใจภรรยาของรองแม่ทัพร่างยักษ์ กลับเรียกเสียงโห่แซวและเสียงหัวเราะครืนจากเหล่าทหารรอบข้าง ทำเอาเสี่ยวเหลียนหน้าแดงแปร๊ดด้วยความเขินอายปนโมโห ทว่าเว่ยกัวเฉินกลับหัวเราะร่วนอย่างคนโง่งมที่มีความสุขที่สุดในโลก      &nb

          เมื่อทั้งสองก้าวล่วงพ้นธรณีประตู บรรยากาศอันโอ่อ่าและศักดิ์สิทธิ์ของศูนย์กลางอำนาจแห่งต้าถังก็แผ่ซ่านเข้ามากระทบ ขุนนางบุ๋นบู๊ในชุดเต็มยศสีแดงและสีม่วงยืนเรียงแถวแยกซ้ายขวาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หลี่เฉียงกวาดสายตามองเห็นใบหน้าคุ้นเคยมากมาย ไม่ว่าจะเป็นหลินไท่ฟู่ ขุนนางเฒ่าผู้เป็นดั่งเสาหลักฝ่ายบุ๋นที่ลูบเคราพยักหน้าให้เขาด้วยแววตาชื่นชมยินดี หรือแม่ทัพจ้าว ขุนพลเฒ่าแห่งฝ่ายบู๊ที่ทอดมองจอมทัพรุ่นน้องด้วยแววตาแห่งความภาคภูมิใจในฐานะชายชาติทหาร          สุดทางเดินปูพรมสีแดงคือบัลลังก์มังกรที่ฮ่องเต้เจี้ยนเหอประทับอยู่ รอยยิ้มแห่งความปีติยินดีฉายชัดบนพระพักตร์ของโอรสสวรรค์หนุ่มเมื่อทอดพระเนตรเห็นสหายรักก้าวเข้ามา          หลี่เฉียงและเว่ยกัวเฉินคุกเข่าลงเบื้องหน้าแท่นประทับ          “ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี” ทั้งสองเอ่ยเสียงประสานดังกังวานก้องท้องพ

          เวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนเต็ม ฤดูวสันต์ผลิบานเต็มที่ นครหลวงฉางอันถูกย้อมไปด้วยสีแดงแห่งความมงคล โคมแดงนับหมื่นดวงถูกแขวนประดับประดาตามแนวถนนสายหลักยาวไปจนถึงหน้าพระราชวัง ราษฎรต่างตื่นเต้นยินดีที่จะได้ร่วมเฉลิมฉลองงานมงคลสมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ต้าถังระหว่างติ้งกั๋วกงจอมทัพไร้พ่ายและท่านหญิงมู่ตานวีรสตรีผู้พลิกแผ่นดิน          ณ จวนท่านหญิงที่ฮ่องเต้พระราชทานให้ บรรยากาศตั้งแต่รุ่งสางเต็มไปด้วยความคึกคัก ภายในห้องแต่งตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานดอกไม้อ่อน ๆ มู่ตานในชุดมงคลสมรสสีแดงสดปักลายหงส์สยายปีกด้วยดิ้นทองคำ กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ใบหน้างดงามหมดจดถูกแต่งแต้มด้วยชาดสีสด ขับเน้นให้ผิวขาวผ่องดุจหิมะยิ่งดูเปล่งประกาย          เสี่ยวเหลียนในชุดสาวใช้สีชมพูอ่อนกำลังบรรจงปักมงกุฎทองคำประดับไข่มุกและอัญมณีล้ำค่าลงบนเรือนผมที่เกล้าขึ้นอย่างประณีต มือเล็ก ๆ ของนางสั่นน้อย ๆ นัยน์ตากลมโตรื้นไปด

          คำสารภาพรักที่หนักแน่นราวกับคำสาบาน ทำเอาความอดกลั้นสุดท้ายของจอมทัพหนุ่มขาดผึง หลี่เฉียงประคองใบหน้าของนางไว้ด้วยสองมือ โน้มตัวลงไปประทับจุมพิตบนหน้าผากมน ไล้เรื่อยลงมาที่ปลายจมูกรั้น และครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างดูดดื่ม          จุมพิตในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความโหยหา ความทะนุถนอม และความปรารถนาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน มือหนาของเขาค่อย ๆ ปลดเปลื้องมงกุฎหงส์และเครื่องประดับบนเรือนผมของนางออก ปล่อยให้เส้นผมสีหมึกทิ้งตัวสยายเต็มแผ่นหลัง ก่อนจะค่อย ๆ ปลดสายคาดเอวชุดมงคลสีแดงของนางออกอย่างอ้อยอิ่ง          เมื่ออาภรณ์สีชาดหลุดลุ่ย ร่างอรชรเปลือยเปล่าปรากฏสู่สายตา ทว่ามู่ตานกลับเผลอหลบสายตา สองแขนยกขึ้นโอบกอดตัวเองด้วยความประหม่าและปมลึกซึ้งในใจ ร่องรอยและตราบาปในอดีตที่นางเคยถูกบังคับขืนใจ ทั้งจากความป่าเถื่อนของเขาในวันวาน และจากความอัปยศในเงื้อมมือของอิงเฟิง ธรรมเนียมที่กรีดแทงสตรีผู้แปดเปื้อนยังคงเป็นฝันร้ายที่ซ่อนอยู่ลึ

          วันตระเวนกินเป็ดย่างผ่านพ้นไป บัดนี้ถึงเวลาของงานมงคลที่แม้จะจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในจวนติ้งกั๋วกง ทว่ากลับอบอวลไปด้วยมิตรภาพที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน ในห้องแต่งตัวอันมิดชิด มู่ตานในฐานะพี่สาวและเจ้านายกำลังบรรจงสวมปิ่นปักผมทับทิมสีแดงสดลงบนเรือนผมมวยสวยของเสี่ยวเหลียนอย่างประณีต          เสี่ยวเหลียนในชุดมงคลสมรสสีแดงเพลิงนั่งตัวแข็งทื่อ นัยน์ตากลมโตรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้จนมองภาพในกระจกไม่ชัด          “ร้องไห้ทำไมกันเสี่ยวเหลียน วันนี้เป็นวันมงคล เจ้าต้องยิ้มให้สวยที่สุดสิ” มู่ตานกระซิบเสียงอ่อนโยนพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่เอ่อล้นให้สาวใช้คนสนิท          “ท่านหญิงข้าไม่อยากห่างจากท่านเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวเหลียนสะอื้นออกมาจนตัวโยน “ตั้งแต่วันแรกที่ท่านแม่ทัพมอบข้าให้รับใช้ท่านที่แดนเหนือ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเชลยที่ดูบอบบางในวันนั้น จะกลายเป็นทั้งชีวิตและเป