Semua Bab เชลยรักมัจจุราช: Bab 21 - Bab 30

“วันนี้คุณพ่อของนาตาชาไปรับที่โรงเรียนด้วยค่ะ” คำบอกเล่าของลูก ทำให้ชลาลัยกลืนน้ำลายลงคอ ตั้งแต่ไปโรงเรียน ฝันหวานก็ได้พบผู้คนมากขึ้น สิ่งหนึ่งที่ลูกมักจะนำกลับมาเล่าให้ฟังก็คือ เวลาที่พ่อของเพื่อน ๆ ไปรับที่โรงเรียน เธออธิบายให้ลูกฟังว่าพ่อไปทำงานจึงกลับมาหาฝันหวานกับแม่ไม่ได้ แรก ๆ ฝันหวานก็เข้าใจ แต่พอโตขึ้นลูกก็มักจะมีคำถามเกี่ยวกับพ่อ โดยเฉพาะเวลาที่เพื่อน ๆ มีพ่อไปรับที่โรงเรียน ลูกก็จะนำมาเล่าให้เธอฟัง “ฝันหวานอยากให้คุณพ่อไปรับฝันหวานบ้างจัง” พูดเสียงเศร้าพร้อมกับกอดตุ๊กตาตัวโปรดแนบอก การกระทำของลูกทำให้ชลาลัยทำอะไรไม่ถูก เธอพลาดเอง ถ้าเธอบอกลูกว่าพ่ออยู่บนสวรรค์ ลูกคงไม่ถามหา “แม่ขา เมื่อไรคุณพ่อจะทำงานเสร็จคะ ฝันหวานคิดถึงพ่อ พ่อของลิเดียร์ก็กลับมาแล้ว เมื่อไรพ่อของฝันหวานจะกลับมาคะ” น้ำตารื้นหัวตาเมื่อลูกพูดจบประโยค เธอลืมไปเลยว่าถ้าลูกโตขึ้น ลูกจะต้องถามหาพ่อ ยิ่งรู้ว่าพ่อไปทำงานไม่ยอมกลับมาหา ลูกก็ยิ่งคิดถึงและน้อยใจ “นอนได้แล้วค่ะ ดึกมากแล้ว” เมื่อตอบคำถามลูกไม่ได้ ชลาลัยจึงเอาเรื่องเวลามาอ้าง “ถ้าคุณพ่อโทรมาตอนดึก ๆ ฝาก

ธาดาขับรถด้วยความเร็วสูง เพราะอยากมาถึงกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุด ชายหนุ่มชวนสนิทกับบัวผันมาด้วย เพราะบัวผันเป็นคนเดียวที่ดีกับชลาลัยตอนที่เธออยู่ไร่ เขาอยากให้บัวผันมาเห็นลูกสาวของเขา ลูกที่เขาตั้งใจให้เกิดมา เพื่อทำร้ายชลาลัย เมื่อความจริงปรากฏเขาได้แต่ขอโทษ และอยากรับผิดชอบสิ่งที่ทำไว้ แต่ชลาลัยก็ใจแข็งเหลือเกิน นอกจากไม่ให้อภัย เธอยังหอบลูกหนีเขาไปถึงห้าปีเต็ม ต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ เขาจะตามง้อจนกว่าเธอจะยกโทษและอภัยให้เขา “คุณดินขา ป้าดีใจที่สุดเลยค่ะ จะได้เจอคุณหนูเล็กแล้ว” บัวผันคิดถึงนายน้อยที่ติดท้องชลาลัยไปทุกวัน เมื่อรู้ว่านายน้อยเป็นผู้หญิง นางก็ยิ่งอยากเจอ ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กแก้มกลมที่ธาดาเปิดมือถือให้ดู ยังติดอยู่ในใจของนาง อยากหอมอยากกอดเหลือเกิน “ผมก็ดีใจครับที่จะได้เจอลูก ป้าช่วยพูดกับน้ำให้หน่อยนะครับ ให้ผมได้พบลูกก็ยังดี” สิ้นเสียงชายหนุ่มสนิทกับบัวผันก็มองหน้ากัน อยากจะสมน้ำหน้าแต่ก็สงสาร ห้าปีมานี้ธาดาต้องอยู่กับความเจ็บปวด ใครใช้ให้ร้ายกับเธอขนาดนั้น ชลาลัยทำแค่นี้ยังน้อยไป “ให้ผมผลัดขับไหมครั

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่กับธาดาตามลำพัง ชลาลัยก็ทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้คืออะไร หญิงสาวก็บอกไม่ได้เช่นกัน จะว่าประหม่าขัดเขินก็ไม่ใช่ อึดอัดก็ไม่เชิง ธาดาเองก็ไม่ต่างจากเธอ ชายหนุ่มตั้งสติ พยายามเรียบเรียงคำพูดเพราะกลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ “คุณสบายดีนะคะ” คำถามแรกที่เธอถามคือสารทุกข์สุกดิบ “สบายดีครับ” ธาดาตอบ “คุณพ่อบอกว่าคุณมาหาฉัน” “ครับ” “ฉันเดินทางก่อนกำหนด เลยคลาดกัน” “ใช่ครับ” “ช่วงนี้งานหนักเหรอคะ” เธอยังชวนคุยเรื่องทั่วไป ทำให้ธาดาเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง “ครับ กำลังขยายไร่ครับ” “ปลูกลำไยอย่างเดียวหรือปลูกอย่างอื่นด้วยคะ” “ปลูกลำไยอย่างเดียวครับ แต่เปลี่ยนสายพันธุ์ พันธุ์ใหม่ที่ลงเป็นที่ต้องการของตลาดต่างประเทศครับ” ธาดาตอบคำถามของเธออย่างชัดเจน “ฝันหวานชอบทานลำไยมากเลยค่ะ ฉันเคยซื้อให้แกทาน” “เหรอครับ” “ว่าจะขอลำไยที่สวน มาให้ลูกทานสักเข่ง” ชลาลัยพูดติดตลก แต่กลับทำให้หัวใจของธาดาพองโต เพราะมันทำให้เขารู้ว่

รถยนต์คันหรูขับมาจอดหน้าประตูทางเข้าไร่ ตากลมโตมองป้ายที่แขวนไว้ที่หน้าประตู ยิ้มกับตัวเองก่อนจะสะกิดลงที่ไหล่ลูกสาวตัวน้อย ที่นั่งมองออกไปด้านนอก อย่างตื่นตาตื่นใจ “สวยจังเลยค่า” ฝันหวานบอกกับคนเป็นแม่ ตาคู่เล็กมองดอกไม้นานาพรรณ ที่ปลูกสลับสีไว้อย่างสวยงาม หมู่แมลงและมวลผีเสื้อรายล้อมดื่มด่ำกับน้ำหวาน ที่เป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศ “ถึงไร่คุณพ่อแล้วค่ะ” นิ้วเรียวชี้ไปที่ป้ายที่ระบุชื่อไร่เอาไว้อย่างชัดเจน “ฝันหวานอ่านไม่ออกค่ะ” ฝันหวานบอกคนเป็นแม่ ตาคู่เล็กจับจ้องอยู่ที่ป้ายขนาดใหญ่ ชลาลัยยิ้มด้วยความเอ็นดู ลูกเข้าเรียนตั้งแต่สี่ขวบก็จริง แต่เป็นการเรียนขั้นพื้นฐาน และเป็นภาษาอังกฤษ อีกสามเดือนฝันหวานถึงจะเข้าเรียนที่ไทย ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม เดือนหน้าเป็นวันเกิดฝันหวาน เธอจึงใช้โอกาสนี้พาลูกมาหาธาดา ตั้งใจว่าจะฉลองวันเกิดลูกที่ไร่ของเขา ฝันหวานคงมีความสุขมาก ที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก เธอไม่ได้โกรธหรือเกลียดธาดาแล้ว มาไร่ครั้งนี้คงได้รูปถ่ายครอบครัวเก็บไว้ให้ฝันหวานดูตอนโตสักบานธาดาไปหาลูกเดือนละครั้ง เขาจะนอนค้างที่บ้านเธอ นอนกับลูกและพาลูกออกไ

“คุณพ่อขา คุณพ่ออยู่ไหน” ฝันหวานร้องเรียกคนเป็นพ่อมาตลอดทาง เด็กน้อยเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ไหว เพราะอีกไม่นานจะได้เจอกับคนที่เฝ้าคิดถึง ชลาลัยมองลูกด้วยความเอ็นดู ก่อนจะสาวเท้าวิ่งตามลูกเข้าไป เธอเองก็ตื่นเต้นไปกับลูกด้วย ถึงแม้จะยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ และไม่รู้จะต้องทำหน้ายังไง ถ้าธาดาไม่ดีใจที่เห็นเธอกับลูก “ฝันหวานรอแม่ด้วยค่ะ ว้าย!” ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ชลาลัยก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ หญิงสาวดึงลูกมากอดเอาไว้ กดใบหน้าลูกลงที่หน้าอก ตากลมโตมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง ก่อนจะอุ้มลูกแล้ววิ่งออกไป “น้ำ ฟังผมก่อน!” ธาดาเองก็ตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามา ชลาลัยมาได้ยังไงกัน ชายหนุ่มผลักจันทิราออกอย่างแรง จนเธอล้มลงกับพื้น แล้ววิ่งตามชลาลัยออกไป “คุณพ่อขา” ฝันหวานเรียก เมื่อเห็นธาดาวิ่งตามมา “คุณแม่ขา คุณพ่อมาแล้วค่ะ” ฝันหวานบอกคนเป็นแม่ที่กำลังจับเธอใส่รถ “แม่เห็นแล้วค่ะ” บอกลูกพร้อมกับกลืนน้ำตาลงคอ เมื่อมันพากันไหลออกมา ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมากลางอก เธอไม่น่าพาลูกมาที่นี่เลย นี่คงเป็นเหตุผลที่ธาดาไปหาลูกเดือนล