Alle Kapitel von เชลยรักมัจจุราช: Kapitel 31 – Kapitel 40

“คุณน้ำ คุณหนูเล็ก ทำไมกลับมาเร็วจัง ไม่เจอคุณดินเหรอคะ” บัวผันถามเมื่อเห็นชลาลัยขับรถมาจอดที่หน้าบ้าน คนสูงวัยขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเห็นอาการของหญิงสาว ขาไปยังสดชื่นอยู่เลย ทำไมขากลับถึงดูซึมลง โดยเฉพาะตากลมโตคู่นั้น ดูก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก หรือว่าชลาลัยกับธาดาทะเลาะกันคำถามของบัวผัน ทำให้ชลาลัยฝืนยิ้ม เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ “เจอค่ะ” ตอบพร้อมกับอุ้มลูกลงจากรถ “เจอแล้วทำไมไม่กลับมาพร้อมกันล่ะคะ คุณน้ำร้องไห้เหรอคะ คุณดินทำอะไรให้โกรธ บอกป้ามาค่ะ ป้าจะไปตีคุณดินเดี๋ยวนี้เลย” คำพูดของป้าบัวผันทำให้คนที่อยู่ในอ้อมแขนแม่ ดิ้นลงมายืนกับพื้น ฝันหวานที่ทำท่าเหมือนหลับ ตาสว่างทันที เมื่อได้ยินว่าบัวผันจะตีคนเป็นพ่อ “คุณพ่อกอดผู้หญิงค่ะ” เพราะความเป็นห่วง จึงทำให้ฝันหวานเล่าเหตุการณ์ที่พบเจอให้บัวผันฟังอย่างไร้เดียงสา “คุณดินกอดกับผู้หญิง! ผู้หญิงที่ไหนคะ!” บัวผันถามกลับมาด้วยความตกใจ ธาดาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงเข้าหูนาง แล้วจะไปกอดกับใครที่ไหนกัน “น้ำก็ไม่รู้ค่ะ ช่างเขาเถอะ ป้าเตรียมห้องไว้ให้น้ำก

บัวผันลุกจากเก้าอี้ เมื่อเห็นชลาลัยเดินเข้ามาในห้องนอน นางอาสามานอนเฝ้าคุณหนู เพราะอยากให้พ่อกับแม่มีเวลาคุยกัน แอบคิดไปไกลจนถึงขั้นช่วยคุณน้ำเลี้ยงน้องคุณฝันหวาน พอเห็นชลาลัยเดินกลับมาในห้องด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ก็หมดหวัง โมโหเจ้านายไม่น้อย เรื่องงานเก่งเหลือเกิน เรื่องเอาชนะใจเมียกลับติดศูนย์ แล้วแบบนี้เมื่อไรจะได้อยู่เป็นครอบครัว ชลาลัยหอบลูกมาหาถึงบ้าน ดูไม่ออกเลยหรือว่าเมียรู้สึกอย่างไร ถ้าไม่มีใจชลาลัยคงไม่มา “คุณน้ำคุยกับคุณดินแล้วหรือคะ” บัวผันถาม “คุยแล้วค่ะ” “คุยกันแล้ว แล้วทำไมคุณน้ำทำหน้าอย่างนี้ล่ะคะ ยังไม่เข้าใจกันอีกเหรอคะ” นางคิดว่าสองคนนี้จะเปิดใจคุยกันบ้าง อย่างน้อยก็เพื่อลูก “หน้าน้ำก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ป้าไปนอนเถอะ น้ำก็อยากนอนแล้วเหมือนกัน” ตอบอย่างคนแสนงอน “คุณน้ำยังอยู่ที่นี่ต่อใช่ไหมคะ” กลัวคำตอบของชลาลัยที่สุด เพราะนางยังไม่อยากให้ชลาลัยพาคุณหนูกลับไปตอนนี้ “น้ำจะอยู่ที่นี่จนฝันหวานเปิดเทอมค่ะ” ตั้งใจมาแล้วนี่ ลำพูนมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย ถือว่าพาลูกมาเที่ยวพักผ่อน คิดแบบนี้แหละจะได้

ธาดามองตามหลังคนที่เขานอนกอดไปจนลับตา ลูบมือลงบนที่นอน ที่ยังมีไออุ่นของเธอกระจายอยู่ หยิบหมอนที่ชลาลัยหนุนมากอดเอาไว้ แล้วฝังจมูกลงบนหมอน สูดกลิ่นหอมที่ติดอยู่บนหมอนเข้าปอด กลิ่นนี้คือกลิ่นประจำตัวของเธอ เขาจำได้ขึ้นใจ ผ้าห่มกับที่นอนที่เธอเคยใช้ ถูกเก็บไว้ในกล่องอย่างดี เพราะเขากลัวมันจะจางหายไป “ขอบคุณนะครับ” เอ่ยคำขอบคุณฝากลมไปบอกกับเธอ เพราะทันเป็นวิธีเดียวที่เขาทำได้ ค่างสูงขยับลงจากเตียง อาบน้ำแล้วเลือกลงบันไดหลังบ้าน ไม่อยากให้ชลาลัยเห็นหน้าเขา เพราะกลัวเธอจะโกรธไปมากกว่านี้ชลาลัยมองรถกระบะตอนเดียว ที่ขับหายเข้าไปในสวนหลังบ้าน ธาดาออกไปแล้วเขาไม่สนใจเธอกับลูกจริง ๆ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ชลาลัยก็สูดลมหายใจเข้าปอด คิดอะไรได้บางอย่าง ก่อนเดินลงมาชั้นล่างเมื่อทำธุระเสร็จ เจ้าฝันหวานตัวน้อยนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ข้างหน้าลูกเป็นถาดใส่อาหารหน้าตาน่ารัก ป้าบัวผันคงจัดเตรียมไว้ให้ ในมือของลูกมีสตรอว์เบอร์รีผลใหญ่ที่ถูกกัดหายไปครึ่งลูก เจ้าฝันหวานเปลี่ยนจากชุดนอนที่ใส่เมื่อคืน มาเป็นชุดกระโปรงผ้าทอมือน่ารัก แสดงว่าลูกตื่นและออกมาจากห้องของคนเป็นพ่อนานแล้ว อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมล

ชลาลัยมองดอกกุหลาบสีสด ที่รายล้อมอยู่รอบ ๆ ศาลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุข เธอชอบดอกกุหลาบที่สุด เพราะดอกไม้ชนิดนี้คือตัวตนของเธอ สวยงามอ่อนหวาน แต่ซ่อนคมเอาไว้ ตั้งใจว่าทานข้าวเสร็จ จะพาลูกออกไปเดินเล่นสักหน่อย แต่เจ้าฝันหวานกลับนอนหลับสบายอยู่ในเปล ที่นี่อากาศดีมาก เหมาะกับการมาพักผ่อน ลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านทำให้เธอง่วงนอนเช่นกัน จังหวะที่ลุกขึ้นสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ ของคนที่กำลังเดินมาทางเธอ ถ้าจำไม่ผิดผู้ชายคนนั้นคือหมอ ที่มาตรวจอาการตอนที่เธอท้องฝันหวาน “สวัสดีครับคุณชลาลัย จำผมได้ไหมครับ” พชรเอ่ยทักทาย “คุณหมอ” “ใช่ครับ ผมคือคนที่มาตรวจอาการของคุณ สบายดีนะครับ” พชรถามพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นกันเอง “ดินบอกได้ลูกสาว ไม่มีโอกาสไปเยี่ยมหลานเลย ถือโอกาสนี้มาเยี่ยมและรับขวัญหลาน ไปพร้อม ๆ กันเลยนะครับ” พูดพร้อมกับยื่นถุงกระดาษที่ถือมาให้เธอ “ขอบคุณมากนะคะ ฝันหวานเพิ่งหลับไปสักพัก ฉันขอบคุณแทนแกเลยนะคะ เรียกว่าน้ำเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ” ชลาลัยรับของพร้อมกับเอ่ยขอบคุณอย่างเป็นกันเอง “คุณน้ำย้ายมาอยู่ที่นี่เลยหรือเ

“คุณดิน คุณฟังฉันนะคะ ฉันไม่เคยอยากให้คุณตาย ฉันเคยโกรธ เคยเกลียดคุณก็จริง แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว สิ่งที่ฉันทำมันคือทางออกที่ดีของเรา ลืมอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่ เพื่อฝันหวานนะคะ เรามาทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด คุณเป็นพ่อที่ดีของลูก และฉันก็จะเป็นแม่ที่ดีให้ลูกเช่นกัน ลุกขึ้นนะคะไปหาลูกกัน” ชลาลัยอธิบายเหตุผลให้ธาดารับฟัง มือบางลูบลงบนเส้นผมที่ยาวระบ่า เพื่อปลอบโยนให้เขารู้สึกดีขึ้น เธอไม่รู้ว่าธาดาเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน ไม่รู้ว่าธาดามีนิสัยอย่างไร ตอนนี้เธอกับเขาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีปืนอยู่ในนี้ด้วย สิ่งที่เขาเคยทำกับเธอในอดีต เป็นตัวบ่งชี้ให้เธอต้องระวังตัว ถึงธาดาจะสำนึกผิด ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ทำมันอีก พาเขาออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ถ้ามีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น คนที่รักเขาจะต้องเสียใจ หนึ่งในนั้นก็มีเธอรวมอยู่ด้วยการกระทำของชลาลัย ทำให้ธาดาเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เขาไม่อยากทำแค่หน้าที่พ่อ แต่เขาอยากเป็นพ่อ และเป็นสามีที่ดีของเธอ ปากหนาจูบลงบนข้อเท้าบางอย่างอ่อนโยน อยากลบรอยแผลเป็นเหล่านี้ออกไปจากหัวใจของเธอ ความโหดเหี้ยมของเขา สร้างบาดแผลในใจให