Alle Kapitel von เชลยรักมัจจุราช: Kapitel 11 – Kapitel 20

ชลาลัยมองเห็นไฟทางบนถนน ภูเขาที่อยู่อีกฟากถนนตั้งตระงาน ทอดเงาทะมึนมาบดบังแสงไฟ มองแล้วคล้ายกับเงาของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ยืนจังก้าขวางอยู่ตรงนั้น ชลาลัยหอบหายใจถี่ ๆ รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ จังหวะที่วิ่งมาถึงบริเวณทุ่งโล่ง สายลมพัดมากระทบผิวกาย รู้สึกเย็นยะเยือกจนจับขั้วหัวใจ ขนอ่อนพากันเรียงตัว ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นรถยนต์จอดอยู่ริมถนน “นั่นครับรถ” เสกหันมาบอก ชลาลัยยิ้มตอบ ใบหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความหวัง อีกนิดเดียวเท่านั้น อีกห้าสิบเมตรเธอก็จะถึงรถ หลังจากนั้นเธอก็จะหลุดพ้นเสกที่วิ่งนำหน้าหยุดชะงัก แล้ววิ่งออกไปอีกทาง ชลาลัยตกใจกับการกระทำของเด็กหนุ่ม ไม่ทันได้คิดนาน แสงไฟฉายและสปอร์ตไลท์ก็สว่างขึ้น แสงไฟดวงใหญ่จับอยู่ที่ตัวเสก ไม่ว่าเสกจะวิ่งไปทางไหนไฟก็ส่องตามไป ไฟฉายอีกดวงถูกส่องมาที่หน้าเธอ ชลาลัยทำอะไรไม่ถูก ล้มทั้งยืนเมื่อเห็นว่าคนที่ส่องไฟมาที่หน้าเธอเป็นใคร “จับไอ้เสกไว้!” สิ้นคำสั่งชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ก็วิ่งตามเสกไป ชลาลัยถอยหนี ใช้มือปัดป้องตัวเอง เมื่อฝ่ามือใหญ่คว้าลงมาที่ต้นแขน “คิดว่าหนีผมพ้นเหรอ! ร้ายมากนะ มิน่าเมื

หลังจากตรวจเสร็จ คุณหมอหนุ่มก็เข้ามารายงานอาการของคนป่วยให้เจ้าของไร่ทราบ ธาดาตกใจจนพูดไม่ออก เมื่อรู้ว่าชลาลัยตั้งท้อง เร็วเกินไปหรือเปล่า ชลาลัยมาอยู่ที่นี่ยังไม่ถึงเดือน เธอท้องแล้วเหรอ ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่ได้ไปหาเธออีก คนของเขารายงานว่าเธอไม่ยอมกินอาหาร ร่างกายซูบผอมจนล้มป่วย แล้วยังมาท้องอีก แบบนี้ร่างกายเธอจะรับไหวเหรอ “มึงจะบอกกูได้หรือยังว่าเธอท้องกับใคร อย่าบอกนะว่าท้องกับมึง” พชรถามเมื่อเพื่อนไม่ตอบจึงสรุปเอาเอง ธาดาไม่ปฏิเสธ ยิ่งทำให้คุณหมองงหนักขึ้นไปอีก เกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วทำไมถึงอยู่ในสภาพนั้น หน้าตาผิวพรรณบ่งบอกให้รู้ว่าเธอไม่ใช่คนแถวนี้ “ไม่ปฏิเสธ แสดงว่าจริง เกิดอะไรขึ้น ทำไมมึงให้เธออยู่อย่างนั้น ไหนจะโซ่ที่ขาอีก มึงรู้ไหมว่ามันบาดขาเธอจนเป็นแผลลึก เล่ามาเลยนะ เล่ามาให้หมด ไม่อย่างนั้นกูจะแจ้งความให้ตำรวจมาจับมึง” พชรขู่ ธาดายกมือกุมขมับ พร้อมกับถอนหายใจออกมา “ไว้กูจะเล่าให้ฟังทีหลัง มึงว่าอาการเธอเป็นยังไงนะ” หมอหนุ่มกลอกตา เมื่อเพื่อนไม่ยอมปริปาก ดีที่ยังเป็นห่วงเธอบาง “คนท้องนะมึง ถ้าไม่กินข้า

ฝนที่ตกลงมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทำให้ชลาลัยตกใจกลัว เธอไม่รู้ว่าด้านนอกมีคนอยู่หรือไม่ เพราะทุกครั้งที่มืดลงเธอจะปิดประตูห้องนอน ขังตัวเองเอาไว้ ตะเกียงดับเพราะลมที่พัดแรง ยิ่งทำให้เธอกลัวมากขึ้นไปอีก หญิงสาวนอนกอดตัวเองในความมืด ผ้าห่มที่บัวผันเอามาให้ช่วยเธอได้มาก เพราะหนาวจนจับขั้วหัวใจ น้ำตาพากันไหลลงมาอีก เมื่อคิดถึงคำพูดของคุณหมอ เธอต้องกินอาหารให้ครบห้าหมู่ และดื่มนมมาก ๆ เจ้าตัวเล็กในท้องจะได้แข็งแรง หมอจะรู้ไหมว่าสิ่งที่เธอได้กินในแต่ละวันคืออะไร ข้าวเปล่ากับผักต้มและน้ำปลา บางวันมีไข่ต้มมาด้วย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ต่อให้เขาจัดอาหารดี ๆ มาให้ เธอก็กินไม่ลง ฟ้ารินบอกอะไรกับพี่ชายของเธอ ธาดาถึงได้เกลียดชังเธอขนาดนี้ ถ้าเธอออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไร เธอจะไม่มีวันย้อนกลับมา ธาดาจะไม่ได้เห็นหน้าลูก เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาอีก ธาดาคงไม่อยากเห็นหน้าลูก เพราะเขาไม่ต้องการลูกต้องแต่แรกแล้ว ลูกคือเครื่องมือแก้แค้นของเขา เธอจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายลูกของเธอ จะพาเขาไปหาที่อยู่ใหม่ แล้วใช้ชีวิตกันสองคน แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ไม่ว่าธาดาหรือทินกร ก็ไม่มีใครได้แตะต้องลูกของเธอ

ธาดาเดินกลับมาที่แคร่ไม้ไผ่ ที่หญิงสาวนอนอยู่ มีผ้าห่มผืนบางปูรองพื้นแค่ชั้นเดียว ไม่เจ็บตัวบ้างหรือไง อยากจะเอาหัวโขกข้างฝา เขาเป็นคนสั่งให้เธออยู่ในสภาพนี้ไม่ใช่หรือ ร่างสูงก้าวขึ้นไปบนแคร่ ล้มตัวลงนอนแล้วกอดเธอจากทางด้านหลัง ชลาลัยลืมตาขึ้น เธอคิดว่าเขากลับไปแล้ว หญิงสาวไม่ขัดขืน เขาอยากกอดก็ให้กอดไป “ผมขอโทษ อยู่กับผมนะ” ธาดากระซิบบอกหญิงสาว ไอร้อนจากลมหายใจทำให้ชลาลัยย่นคอหนี หัวใจไม่รักดีเต้นคร่อมจังหวะ อย่านะน้ำ อย่าหลงคารมของเขาเชียว เขาจะพูดอะไรก็ช่างเขา อย่าใจอ่อนให้เขาเด็ดขาด นึกถึงสิ่งที่เขาทำกับเธอเอาไว้ ชลาลัยบอกตัวเอง สิ่งที่ธาดากำลังทำ ก็แค่ต้องการถ่ายโทษกับเรื่องเลวร้ายที่ทำไว้กับเธอ ขอให้เลิกแล้วต่อกันก็พอ ต่อไปนี้ก็ทางใครทางมัน ธาดากอดหญิงสาวเอาไว้ มีคำพูดมากมายที่เขาอยากพูดกับเธอ ไม่รู้ว่าจะสายไปไหม ถ้าเขาจะขอแก้ตัวและเริ่มต้นใหม่ เพราะชลาลัยกำลังท้องลูกของเขา ชลาลัยวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ เหมือนกับทุกเช้า อาการแพ้ท้องของเธอยังไม่เบาเลยสักนิด ยาแก้แพ้ที่หมอให้ไว้ก็เอาไม่อยู่ หญิงสาวจัดแจงอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่รัดกุม อาการแพ้ท้องไม่ใช่ปัญหา ต่อให

การเดินทางไปต่างประเทศของชลาลัย ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะกว่าจะเคลียร์งานเสร็จก็กินเวลาเป็นเดือน โดยเฉพาะธุรกิจขนส่งที่ธาดาเข้ามาร่วมด้วย ตอนแรกเธอตั้งใจว่า จะมอบหมายงานนี้ให้คนอื่นทำ แต่เพราะงานที่ทุกคนรับผิดชอบก็ล้นมือ หญิงสาวจึงต้องเอากลับมาทำเอง โชคดีที่คนเข้ามาดิวงานคือเอกภพ นายกสมาคมพืชผลการเกษตรเพื่อส่งออก จึงทำให้ชลาลัยสบายใจ เข้าเดือนที่สอง เจ้าก้อนในท้องก็ลดความดื้อลง ขอแค่เธอกินอิ่มเจ้าก้อนก็ไม่งอแง หลังจากที่เธอขอลดสถานะ ทินกรก็หลายหน้าไป แรก ๆ ก็มีมาง้อบ้าง แต่พอนานเข้าก็เลิกไปเอง ทินกรเป็นคนหน้าตาดีและพูดเป็น ป่านนี้คงเจอเป้าหมายใหม่แล้ว ชีวิตของเธอลงตัวมากขึ้น เมื่อเธอสารภาพกับพ่อว่าท้อง พ่อตกใจในตอนแรกเพราะคิดว่าเธอท้องกับทินกร แต่เมื่อเธอปฏิเสธและบอกว่าเด็กเกิดมาจากอุบัติเหตุ แต่เธออยากเก็บเขาเอาไว้ พ่อก็ไม่ถามอะไรมากเพราะเธอโตแล้ว และไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสีย หลังจากเลื่อนวันเดินทางให้เร็วขึ้น เธอจึงเข้ามาลาพ่ออีกครั้ง “ถ้าน้ำตัดสินใจแล้ว พ่อก็ไม่ห้าม ไว้หลานคลอดพ่อจะไปหานะลูก” ชลนทีบอกพร้อมกับกอดลูกเอาไว้ ประโยคสั้น ๆ ที่พ่อพูดกับเธอ ทำให้ชลาลัยกลั้นน้ำตาเอา