Masuk“เสก ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไม่ได้ลักพาตัวลูกพ่อเลี้ยงไปจริง ๆ ฉันสาบานได้” กันตาเกลี้ยกล่อม อย่างน้อยเสกก็เคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอ ถ้าพูดดี ๆ เสกอาจจะปล่อยเธอไป “หยุดพล่าม แล้วอยู่เงียบ ๆ” เสกตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างอะไรกับงูพิษ เขาเคยถูกกัดมาแล้ว และจะไม่ยอมให้มันเป็นอย่างนั้นอีก “เสก เธอโกรธฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” กันตากลืนน้ำลายลงคอ เมื่อได้ยินคำพูด และเห็นการกระทำของเสก “ไม่ได้โกรธครับ” คำตอบของเสกทำให้กันตายิ้มหวานกลับมา “แต่ผมเกลียดคุณ!” พูดจบเสกก็เดินจากไป ทิ้งให้กันตายิ้มค้างอยู่อย่างนั้น เด็กหนุ่มที่เธอเคยปั่นหัวเมื่อหลายปีก่อน โตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อภูมิฐาน เสียดายที่วันนี้หัวใจของเสกไม่มีเธออีกแล้ว จังหวะที่เสกเดินไปตามทาง จันทิราก็สวนมาพอดี เสกคว้าแขนหญิงสาวแล้วผลักจนแผ่นหลังของจันทิรากระแทกกับผาผนัง “พี่เสก!” จันทิราร้องอย่างตกใจ มองหน้าเสกด้วยความไม่เข้าใจ และก่อนที่จะพูดอะไร เสกก็ตามมาใช้ช่วงตัวดันจนแผ่นหลังของเธอ แนบชิดไปกับกำแพง ปากหนาก้มลงไปปิดปากของจันทิรา แล้วบดขยี้อย่า
แสงไฟจากรถที่ขับสวนเข้ามา ทำให้ธาดาต้องลดไฟลง เพื่อมองว่าเป็นรถของใคร เขากำลังพาคนงานออกไปตามหาฝันหวาน จึงแปลกใจมีรถขับเข้ามาในไร่ มือหนาจับปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว เมื่อรถคันนั้นใกล้เข้ามา ลูกน้องของเขาต่างก็เตรียมพร้อม เพื่อตั้งรับ “รถคุณกันตาครับพ่อเลี้ยง” เสกบอกเพราะจำได้ กันตาขับรถคันนี้มาดักรอเขาเมื่อหลายวันก่อน “กันตามาทำอะไรที่นี่” ธาดาตั้งข้อสังเกต เพราะกันตาคือผู้ต้องสงสัยคนแรกของเรื่องนี้ “เดี๋ยวผมลงไปดูให้นะครับ” เสกอาสา “ไปด้วยกันนี่แหละ บอกคนของเราให้ล้อมไว้ ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น” ธาดาสั่งก่อนจะกระโดดลงจากรถ เมื่อรถคันดังกล่าวขับมาจอดหน้ารถของเขา กันตาสูดลมหายใจเข้าปอด นับหนึ่งถึงสิบในใจ แล้วเปิดประตูรถลงไป ฝันหวานดีใจเมื่อเห็นว่าใครเดินมาที่รถ เด็กน้อยเปิดประตูลงไปเช่นกัน “กันตา มาทำอะไร” ธาดาถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร ยังจำเหตุการณ์ครั้งก่อนได้ดี ถ้าชลาลัยหนีออกไปได้ เธอจะมีชะตากรรมอย่างไร กันตาน่ากลัวที่สุดทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาชนะ “ฉันพาเด็กมาส่ง” หัวใจแกร่งกระตุก เมื่อได้ยินคำนี้ ก่อนที่จะไ
ถึงแม้จะเกลียดแสนเกลียด แต่กันตาก็ทำร้ายเด็กไม่ลง เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่รู้เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นเลยสักนิด “เอาเงินนั่นไป แล้วไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่พ่อเลี้ยงธาดาจะมาถลกหนังหัวแก!” กันตาด่ากราด เมื่อสมชายพาเด็กมาให้เธอ ตาคู่เฉี่ยวมองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเกลียดชังในตอนแรก ก่อนจะต้องปรับสายตา เมื่อเห็นการกระทำของคนตัวเล็ก ที่ประนมมือไหว้เธออย่างสวยงาม เธอคิดว่าลูกของชลาลัยจะร้องไห้โวยวายตามประสาเด็ก แต่ผิดคาดเด็กคนนี้นิ่งเงียบ ไม่ร้องหรือพูดกวนใจ ให้เธอโมโห “ไม่ทำอะไรสักหน่อยเหรอครับ” สมชายถาม “รักษาคอบนบ่าให้ได้ก่อนเถอะ รีบ ๆ ไปสิ” กันตาไล่ เพราะกลัวว่าคนของธาดาจะมาที่นี่ ถึงจะไม่พอใจกับสิ่งที่สมชายทำ แต่สมชายคือคนสนิทของพ่อ และดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ต่างอะไรกับญาติคนหนึ่ง สมชายจากไปแล้ว กันตาจึงหันมาจัดการกับปัญหาตรงหน้า “กลัวเหรอ” กันตาถามด้วยน้ำเสียงที่เธอคิดว่าเบาและนุ่มนวลที่สุด “กลัวค่ะ” ฝันหวานตอบคำถาม กันตาย่นคิ้ว แปลกใจกับอาการของคนตัวเล็ก กลัวแต่ไม่ร้องออกมาซักแอะ “คุณน้าจะทำร้ายฝันหวานไหมคะ
เสกมองคนที่นั่งกอดกระเป๋าเสื้อผ้าด้วยท่าทางเหม่อลอย ส่ายหัวไปมาแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ เขาสั่งให้คนงานตามหาจันทิราทั้งวัน โมโหและคิดไปสารพัด จนกระทั่งคนงานรายงานว่า เจอเธอที่สถานีขนส่ง เขาติดธุระสำคัญจึงสั่งให้คนงานเฝ้าเอาไว้ จนป่านนี้เธอยังไม่ไปไหน แสดงว่าที่จันทิราออกมาจากบ้าน เพราะความรู้สึกผิดที่ทำไว้กับพ่อเลี้ยง เธอไม่มีที่ไปและไม่อยากไปไหน เพราะรถเข้ากรุงเทพคันสุดท้าย ออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว “มานั่งทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่กลับบ้าน” คำถามที่ได้ยินทำให้จันทิราสะดุ้งด้วยความตกใจ “พี่เสก มาได้ไงพี่” จันทิราเรียกชื่อคนที่หย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ เธอ “พี่ก็มาตามเรากลับบ้านนะสิ” เสกพูดพร้อมกับมองหน้าคนข้าง ๆ ดูจากดวงตาที่บวมช้ำ จันทิราคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เมื่อพูดถึงคำว่าบ้าน น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลออกมาเหมือนทำนบแตก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอทำผิดกับพ่อเลี้ยงมากจริง ๆ “พี่กลับไปเถอะ ฉันลาออกจากงานแล้ว” “ใครอนุญาตไม่ทราบ พ่อเลี้ยงยกเรื่องนี้พี่เป็นคนตัดสินใจ ถ้าพี่ไม่เซ็นให
“คุณดินขา น้ำทิ้งลูกไว้ที่ศาลา น้ำกลัวแกตื่นมาแล้วไม่เจอใคร จะงอแงน่ะค่ะ” ชลาลัยเอาลูกมาอ้าง เพื่อให้เขาเห็นใจเธอ “หึ หึ” ธาดาหัวเราะในลำคอ บีบมือลงบนจมูกเล็กอย่างมันเขี้ยว เมื่อเธอเอาลูกมาอ้าง ก่อนที่เขาจะเข้ามาในนี้ ป้าบัวผันพาคนตัวเล็กซ้อนท้ายจักรยาน แล้วปั่นเข้าไปในไร่ คิดว่าเอาลูกมาอ้าง เขาจะยอมปล่อยอย่างนั้นหรือ “ไม่ต้องห่วงลูกหรอก ห่วงตัวเองเถอะ ขอน้องฝันหวานให้ผมนะครับ ผมอยากมีลูกกับคุณ” มือแกร่งจับลงที่ต้นขาเรียว แล้วยกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมา ตาคู่คมมองกุหลาบดอกงามสีชมพูสด ที่มีม่านไหมปกคลุมบางเบา ลำคอแห้งผากเมื่อได้กลิ่นกายสาวที่หอมเย้ายวน เขารู้ว่ารสชาติกุหลาบดอกนี้หวานหอมเพียงใด เพราะเคยลิ้มรสมันมาแล้ว แม้ครั้งนั้นเธอจะไม่ยินยอมพร้อมใจก็ตาม ครั้งนี้เขาจะทำให้ดีที่สุดจะถนอมและอ่อนโยนกับเธอ ร่างบางเกร็งขึ้น เมื่อคนร่างสูงฝังจมูกลงมาสูดดมช่อกลีบ แล้วสะดุ้งสุดตัวเมื่อลิ้นสากระคายสัมผัสลงมา “อย่าค่ะ” มือที่ค้ำบริเวณไหล่หนาออกแรงผลัก เมื่อธาดาแทรกปลายลิ้นลงไปหาความหวานของกุหลาบช่องาม ธาดาไม่สนใจกับอาการขัดขืน ชายหนุ่มยังคง
“คุณดิน คุณฟังฉันนะคะ ฉันไม่เคยอยากให้คุณตาย ฉันเคยโกรธ เคยเกลียดคุณก็จริง แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว สิ่งที่ฉันทำมันคือทางออกที่ดีของเรา ลืมอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่ เพื่อฝันหวานนะคะ เรามาทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด คุณเป็นพ่อที่ดีของลูก และฉันก็จะเป็นแม่ที่ดีให้ลูกเช่นกัน ลุกขึ้นนะคะไปหาลูกกัน” ชลาลัยอธิบายเหตุผลให้ธาดารับฟัง มือบางลูบลงบนเส้นผมที่ยาวระบ่า เพื่อปลอบโยนให้เขารู้สึกดีขึ้น เธอไม่รู้ว่าธาดาเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน ไม่รู้ว่าธาดามีนิสัยอย่างไร ตอนนี้เธอกับเขาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีปืนอยู่ในนี้ด้วย สิ่งที่เขาเคยทำกับเธอในอดีต เป็นตัวบ่งชี้ให้เธอต้องระวังตัว ถึงธาดาจะสำนึกผิด ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ทำมันอีก พาเขาออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ถ้ามีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น คนที่รักเขาจะต้องเสียใจ หนึ่งในนั้นก็มีเธอรวมอยู่ด้วยการกระทำของชลาลัย ทำให้ธาดาเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เขาไม่อยากทำแค่หน้าที่พ่อ แต่เขาอยากเป็นพ่อ และเป็นสามีที่ดีของเธอ ปากหนาจูบลงบนข้อเท้าบางอย่างอ่อนโยน อยากลบรอยแผลเป็นเหล่านี้ออกไปจากหัวใจของเธอ ความโหดเหี้ยมของเขา สร้างบาดแผลในใจให







![เจ้าสาวจัดดอก [PWP] + [NC30+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)