Semua Bab เงาซาตาน: Bab 11 - Bab 20

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิครับ ผมล้อเล่นน่ะ ผมจะทำแบบนั้นกับปนันชิตาได้ยังไง คุณใหญ่ก็รู้ว่าผมรักคุณใหญ่คนเดียว!” คำพูดของภัทรดนัยทำให้ปนันชิตาที่ทรุดลงไปกองกับพื้น สะดุ้งสุดตัวหญิงสาวยกมือปิดปากเอาไว้ เพราะกลัวจะส่งเสียงออกมา นี่มันเรื่องอะไรกัน ภัทรดนัยกำลังพูดเรื่องอะไร “หยุดพูดบ้า ๆ ได้แล้ว ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไป ฉันจะทำงาน” ภาสันต์ข่มความโกรธเอาไว้ เขารู้ว่าภัทรดนัยจงใจทำให้ปนันชิตาเข้าใจเขาผิด “ออกมาได้แล้วปั้น อยู่ที่นี่ก็ดี จะได้มาทำสัญญาให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที” ภัทรดนัยเรียกคนที่อยู่ในห้อง แต่ปนันชิตายังนิ่งอยู่กับที่ “พูดเรื่องอะไรของนาย ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว” “รู้อะไรไหมปนันชิตา!” ครั้งนี้ภัทรดนัยจงใจตะโกนให้หญิงสาวได้ยิน “เล็ก! หยุดพล่ามแล้วออกไป!” ภาสันต์โมโหที่ภัทรดนัยกำลังล้ำเส้นของเขา “ทำไมครับ ได้หน้าแล้วลืมหลังเหรอครับ” “ฉันบอกให้นายหยุด!” “ไหนคุณใหญ่บอกว่าที่นอนกับปนันชิตาก็เพราะลูก ผมมีลูกให้คุณใหญ่ไม่ได้ ทำไมครับ พอได้มันแล้วลืมที่เราตกลงกันไว้แล้วเหรอครับ” ปนันชิ

ปนันชิตาปาดน้ำตาออกจากหน้า ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้มีทั้งความเสียใจ น้อยใจ ผสมปนเปกันไปหมด เสียใจที่ถูกภัทรดนัยหลอก และน้อยใจที่ภาสันต์ไม่ให้เงินตามที่ตกลงกันไว้ เธอยอมเขาสารพัดเพื่อแลกกับเงินไม่กี่แสน เขาก็รู้ว่าเธอกำลังเดือดร้อน ยังจะแกล้งเธออีก กลั้นสะอื้นแล้วกลืนน้ำตาลงคอ เธอต้องมีสติให้มากที่สุด อย่าเสียใจกับเรื่องที่ผ่านไปแล้ว เมื่อกลับไปแก้ไขไม่ได้ก็ควรเดินหน้าต่อไป พ่อกำลังรอเธออยู่ เมื่อคิดได้ดังนี้ จึงหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาป้าพร้อม วันนี้เธอคงไม่กลับไปบ้านคุณย่า เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเอง และหาเงินให้ครบตามจำนวนที่พ่อขอ “ป้าพร้อมคะ ช่วยแจ้งคุณย่าให้ด้วยว่าคืนนี้ปั้นนอนบ้านคุณพ่อค่ะ” ฝากป้าพร้อมให้รายงานคุณน้อมจิต แล้วคิดทบทวนอยู่พักใหญ่ ก่อนจะต่อสายหาเพื่อน ๆ เพื่อขอยืมเงิน เธอมีเพื่อนไม่มาก โอกาสได้ครบมีน้อย และที่สำคัญเธอจะหาเงินจากไหนไปคืนเพื่อน เพราะไม่มีงานประจำทำ เงินเดือนที่ได้จากคุณน้อมจิตก็น้อยนิด ถ้าเทียบกับเงินก้อนโตที่ต้องหา หวังจากค่าสินสอดก็ไม่ได้แล้ว เพราะเธอคงไม่ได้แต่งงานกับภัทรดนัย เมื่อคิดถึงภัทรดนัยน้ำตาก็ไหลออกมาอีก ถึงแม้จะมีอะไรกั

ปนันชิตามาถึงคอนโดของภาสันต์ก็ดึกมากแล้ว ฝนที่เทกระหน่ำลงมาทำให้การจราจรติดขัด จึงติดอยู่ในรถแท็กซี่หลายชั่วโมง เธอไม่มีบัตรผ่านเข้าคอนโด แต่เคยมาที่นี่จึงมีชื่ออยู่ในสมุดบันทึกเวลาเข้าออกของรปภ. กว่ารปภ.จะหาเจอ หญิงสาวก็ต้องโดนฝนสาดใส่จนเปียกปอน เธอไม่กล้าโทรถามป้าพร้อมว่าภาสันต์กลับบ้านหรือไม่ จึงคิดเอาเองว่าเขาอยู่ที่นี่ ได้แต่ภาวนาขอให้เจอเขา เพราะมีเรื่องคุยกับเขาหลายเรื่อง อยากขอบคุณเรื่องหนี้สินของพ่อ และที่สำคัญเธออยากถามว่า ที่เขาบอกว่ารัก มันคือเรื่องจริงหรือเปล่ากริ๊ง ๆ ๆ เสียงกริ่งที่ดังขึ้นทำให้ภาสันต์ขมวดคิ้วเข้าหากัน ตาคู่มองนาฬิกาที่ฝาผนัง แล้วถอนหายใจออกมา เมื่อนึกถึงหน้าคนที่มารบกวนยามวิกาล เขาหลบมาอยู่ที่นี่ ภัทรดนัยยังจะตามรังควาญเขาอีกหรือ เขาไม่ดีเองที่บอกให้คนนอกรู้ที่อยู่ ภัทรดนัยเลยเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ทันทีที่ประตูเปิดออก ตาสองคู่ก็สบกัน ภาสันต์มองคนที่ยืนตัวเปียกอยู่หน้าห้อง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะคนที่มากลางดึกไม่ใช่ภัทรดนัยแต่เป็นปนันชิตา ปนันชิตามองหน้าเขา เมื่อเห็นความว่างเปล่าในดวงตาสีนิลคู่นั้น ก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอ สายตาของเขาตอนน

ปนันชิตาหันมามองภาสันต์ด้วยความเจ็บปวด แต่เพียงแค่วินาทีเดียวเท่านั้น เพราะมันถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชัง เธอพูดและคิดแบบที่เขาพูดจริง ๆ เธอหน้าเงิน แล้วมันผิดตรงไหน เขาไม่ได้มีหนี้สินแบบเธอนี่ พ่อให้เธอหมั้นกับภัทรดนัยเพราะต้องการเงินจากคุณย่าไปใช้หนี้ เมื่อเธอตกเป็นของเขาก็ต้องทำทุกอย่าง เพื่อกอบโกยเงินให้ครอบครัว ภาสันต์มองคนตรงหน้า เมื่อเห็นเธอโยนกระเป๋าถือลงพื้น ก็ยิ่งงงหนักมากขึ้นไปอีก เขาคิดว่าเธอจะเปิดประตูแล้ววิ่งออกไป แต่ตรงกันข้าม เธอกลับหันมาเผชิญหน้ากับเขาเสียอย่างนั้น “ครั้งละแสนเหรอคะ” คำถามของเธอทำให้ภาสันต์เข้าใจตอนนี้เองว่า ทำไมเธอถึงกลับมาเผชิญหน้ากับเขา “ค่าตัวแพงขนาดนี้ ถ้าปฏิเสธก็ไม่ใช่ฉัน ฉันมันหน้าเงิน เริ่มเลยไหมคะ ตรงไหนดี ที่พื้น บนโซฟา ขอบโต๊ะ หน้าระเบียง ฉันได้หมด” พูดพร้อมกับดึงชุดที่เปียกปอนออกจากตัว แล้วเดินเข้าไปหาภาสันต์ที่ถอยหลังหนี เพราะตั้งรับกับความบ้าเลือดของเธอไม่ทัน “ปั้น” ภาสันต์เรียกหญิงสาว พร้อมกับถอยหนีจนแผ่นหลังไปชนกับผนัง ปนันชิตาตามติด ร่างบางพุ่งเข้าใส่ เธอจะทำให้เขารู้ว่า เวลาที่หมามันจนตรอกมันก็สู

ภัทรดนัยขับรถออกมาจากผับอย่างหัวเสีย ตาคู่คมมองข้างถนน ในใจลึก ๆ ก็อดเป็นห่วงเธอคนนั้นไม่ได้ ไม่รู้ว่าวิ่งไปทางไหน ร่างกายยิ่งไม่ปกติอยู่ “อวดเก่ง น่าปล่อยให้ตาย!” ชายหนุ่มตกใจกับความคิดของตัวเอง ทำไมเขาต้องนึกถึงเธอด้วย ในเมื่อเธอวิ่งหนีเขาไปเอง เรื่องมันควรจบตั้งแต่ที่ผับนั่นแล้ว ชินานางกอดตัวเองแล้วเดินไปตามทางเท้า ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ เมื่อออกแรงวิ่งจึงเจ็บร้าวไปทั้งตัว เดินไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง เพราะยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ เมื่อคิดถึงบ้านน้ำตาก็พากันไหลออกมาอีก พี่สาคงมีความสุขในอ้อมกอดของคนที่เธอรัก ในขณะที่เธอพึ่งเอาชีวิตรอดมาจากความโหดร้าย “พี่สา จ๋าคิดถึงพี่สา” แม้จะรักและคิดถึงริสาแต่ความน้อยใจก็สั่งให้เธอเดินหน้าต่อไป ภัทรดนัยมองแผ่นหลังของคนที่เดินอยู่ข้างถนน หัวใจแกร่งกระตุกอย่างไม่มีสาเหตุ ลักษณะท่าทางแบบนั้นเขาจำได้ขึ้นใจ ดูเผิน ๆ เหมือนผู้ชายก็จริงแต่เขารู้แก่ใจว่าเป็นผู้หญิง ดึกดื่นค่อนคืน ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินตามลำพัง อันตรายที่สุด แม้จะไม่สนใจแต่ความดีที่มีอยู่ไม่มาก ก็ทำให้เขานิ่งเฉยไม่ได้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เท้าหนาก็เหยียบคันเร่งพา