Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 1: Kabanata 31 - Kabanata 40

ระหว่างนั่งรถม้ากลับหมู่บ้านผู้เฒ่าจางกับจื่อหานยังคงหาเสียงของตนเองไม่เจอ มัวแต่คิดถึงจำนวนเงินที่อวิ๋นซีกับเศรษฐีต่งตกปากรับคำ ไม่มีแม้กระทั่งการต่อรองราคาใด ๆ กับการสร้างเรือนหอหลังนี้จนมาถึงบ้านที่มีซูเหยายืนรออยู่ในศาลากับเฟิงหยาง และยังมีนางเซี่ยที่มองสามีอย่างจางเจิ้นที่เดินไปมาไม่หยุด เนื่องจากเป็นกังวลว่าการพูดคุยเรื่องงานกับเศรษฐีต่งจะสำเร็จหรือไม่พอเห็นสามคนตาหลานเดินลงจากรถม้า จางเจิ้นรีบวิ่งผ่านผู้เป็นบิดาไปอุ้มอวิ๋นซี ทำเอาผู้เฒ่าจางถึงกับรอเก้อเพราะคิดว่าบุตรชายจะรับตนลงเป็นคนแรก“ไอหยา ซีซีหลานรักของลุงในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว มา ๆ ๆ ลุงอุ้มเจ้าเข้าบ้านเองนะ”“อ้าว เจ้าลูกคนนี้ข้าก็คิดว่าจะมาช่วยประคองข้าเสียอีก”จื่อหานที่ลงมาก่อนจึงยกยิ้มและเอ่ยกับผู้เป็นตา “ท่านตาข้าช่วยประคองท่านเองขอรับ ท่านลุงคงอยากรู้ข่าวเรื่องที่จวนท่านเศรษฐีเกินไป จึงได้พาซีซีเข้าบ้านไปก่อนนะขอรับ”“เฮ้อ อาหานช่างมีใจกตัญญูนักขอบใจเจ้ามากนะหลานตา ไปกันเถิดพวกเราก็เข้าไปพักในบ้านบ้างดีกว่า”“ขอรับท่านตา”ภายในศาลานั่งเล่นตอนนี้อวิ๋นซีย่อมรู้ดีว่าทุกคนกำลังรอคอยสิ่งใด นางจึงบอกเล่าเรื่องการเจร

ทางด้านอวิ๋นซีที่รับปากเศรษฐีต่งไว้ว่า จะเริ่มทำการก่อสร้างเรือนหอภายในสามวัน เมื่อครบกำหนดตามที่รับปากไว้นางก็ควบคุมงานพร้อมกับท่านตาและท่านลุง ส่วนที่บ้านให้พี่ชายอยู่คอยดูแลเผื่อมีชาวบ้านอยากซื้อวัสดุเพิ่มอวิ๋นซีสร้างที่พักชั่วคราวกินนอนอยู่ในจวนตระกูลต่ง เพื่อที่ยามค่ำคืนนางจะใช้พลังวิเศษช่วยเร่งการสร้างเรือนหอให้เร็วขึ้น แต่จะไม่เร็วจนผิดสังเกตหากมีคนในจวนมาแอบดูด้วยจำนวนคนงานที่นำมาหลายสิบคนรวมกับพลังที่อวิ๋นซีแอบใช้ สามสัปดาห์ต่อมาเรือนหอสองชั้นตามตัวอย่างก็เสร็จสมบูรณ์ แต่ยังคงต้องเก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เรียบร้อยเท่านั้นภายหลังเห็นว่างานชิ้นแรกที่ได้ชื่อว่าบ้านจางเป็นผู้สร้างจนสำเร็จอยู่ตรงหน้า ผู้เฒ่าจางและบุตรชายก็อดจะปลื้มใจไม่ได้ จนกระทั่งจางเจิ้นไปรายงานกับพ่อบ้านเพื่อเชิญเศรษฐีต่งมาตรวจงานก่อนส่งมอบยามได้เห็นอาการตกตะลึงและดีใจของลูกค้า นั่นยิ่งทำให้บ้านจางมีความสุขกับงานที่ทำมากยิ่งขึ้น แม้แต่พ่อบ้านต่งยังตะลึงกับขนาดจริงของเรือนหอหลังนี้“นะ นะ นายท่าน ๆ บ่าวกำลังฝันอยู่หรือไม่ขอรับ”“แดดจ้าเพียงนี้เจ้าจะฝันได้อย่างไรพ่อบ้าน นี่คือเรือนหอที่ขยายมาจากตัวอย่า

จางเจิ้นนึกถึงภาพแรกที่เขาได้เห็นครอบครัวของน้องสาว ยามกลับไปถึงบ้านตระกูลจางก็อดที่จะโมโหไม่ได้ ยิ่งได้เห็นการกระทำที่จูอีม่านกล่าวหาน้องสาวอย่างไร้ยางอาย จึงชี้หน้าต่อว่านางอย่างไม่ไว้หน้าเช่นกัน“หึ นางจูเจ้าใจกล้าไม่เบาที่ใส่ร้ายน้องสาวของข้า ทำไม? ตอนนี้ที่ตระกูลหลิ่งนั่นไม่มีคนคอยช่วยงานแล้วล่ะสิ เจ้ารู้ซึ้งถึงความรู้สึกของน้องสาวข้าบ้างหรือยัง ยามต้องทำงานทุกอย่างประหนึ่งทาสรับใช้เช่นนั้น”ซูเหยามองไปรอบ ๆ ก็จำชาวบ้านบางคนจากหมู่บ้านหวงถูได้ จึงพูดสิ่งที่นางต้องพบเจอมาตลอดหลายปี เพื่อให้พวกเขานำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปเล่าให้คนในหมู่บ้านได้ฟัง“จูอีม่านข้าดูสารรูปของเจ้าในตอนนี้แล้ว ตั้งแต่ข้ากับสามีออกจากบ้านหลังนั้นงานทุกอย่างคงตกอยู่ที่เจ้า ไม่เช่นนั้นสะใภ้ใหญ่ที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี ผิวพรรณที่บำรุงด้วยเครื่องประทินโฉมไม่เคยแห้งกร้าน จะมีสภาพเหมือนสาวใช้ที่ทำงานหนักได้อย่างไรเจ้ารับรู้ถึงความทุกข์ที่ครอบครัวของข้าเคยได้รับแล้วใช่ไหม จำใส่กะลาหัวเจ้าเอาไว้ด้วยว่าพวกข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลหลิ่งนั่นแล้ว ถึงแม้เจ้าจะอิจฉาริษยาข้าเพียงใดก็ไม่มีสิทธิ์มากล่าวร้ายข้าเช่

ความวุ่นวายของตระกูลหลิ่งจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับครอบครัวของอวิ๋นซี แม้จะบอกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้บิดาฟังจนรู้สึกโกรธเคืองไปก็เท่านั้น มีเพียงทำให้ตระกูลจางมีชีวิตที่สุขสบายถึงจะเป็นการตบหน้าคนเหล่านั้นอย่างแท้จริง“นางจูช่างไร้เหตุผลสิ้นดีกล้าพูดจาโดยไม่มีมูลได้อย่างไร”“ท่านพี่อย่าเก็บเรื่องไร้สาระมาเป็นอารมณ์เลยนะ ตอนนี้ทุกอย่างก็คลี่คลายไม่มีใครหลงเชื่อคำพูดของนางแล้วล่ะ” จางซูเหยานั่งปลอบสามีไม่ให้คิดมาก เพราะไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยมีผลต่อสุขภาพของเขาเฟิงหยางได้แต่ถอนหายใจและเปลี่ยนคำถามกับผู้เป็นภรรยาของตน “เจ้าถูกนางทำร้ายด้วยมิใช่หรือเจ็บมากหรือไม่อาเหยา”“ข้าไม่เจ็บแล้วเจ้าค่ะ”“ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ ซีซีเตรียมยาไว้ให้ท่านแม่แล้วทายาต่อเนื่องสักสองสามวันก็หายเจ้าค่ะ”นางจิ้งเห็นใบหน้าของบุตรสาวมีรอยแดงจากฝ่ามือของจูอีม่านก็รู้สึกโกรธไม่น้อยเช่นกัน “ฮึ่ย! ข้าน่าจะไปกับพวกเจ้าสองคนด้วย นางบังอาจมารังแกอาเหยาของข้าได้รับโทษโบยก็สาสมแล้ว”“แม่สามีท่านสบายใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าว่าพอนางกลับบ้านไปคงมีชีวิตไม่สุขสบายเช่นเดิมแน่ ๆ” นางเซี่ยพูดปลอบใจแม่สามีของตนจางเจิ้นสนับสนุน

ฟานหมิงที่ได้ยินว่าภาพร่างที่ตนขโมยมานั้นยังไม่เสร็จสมบูรณ์ก็เกิดลืมตัว เขาโกรธหรงจวินจนตะคอกเสียงดังต่อหน้าอาจารย์และสหายร่วมชั้นเรียน กิริยาของฟานหมิงกลายเป็นการรับสารภาพไปโดยปริยาย“อะไรนะ! ภาพนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์งั้นหรือ นี่หรงจวินเหตุใดเจ้าถึงไม่ทำมันให้เสร็จเรียบร้อยเจ้าขึ้นชื่อว่าเป็นคนเก่งของสำนักศึกษามิใช่รึ แค่เรื่องการคำนวณเจ้าไม่น่าใช้เวลาคิดนานเช่นนี้นะ ก็แค่เขื่อนกั้นน้ำไม่จำเป็นต้องใส่รายละเอียดมากมายนักหรอก”ขวับ! “เจ้าหมายความว่าอย่างไรฟานหมิง อย่าบอกนะว่าผลงานชิ้นนี้เจ้าขโมยของหรงจวินมาจริง ๆ” หม่าหวงหันกลับไปทางฟานหมิงคอแทบเคล็ด เมื่อได้ยินคำพูดที่ฟังอย่างไรก็คือการรับสารภาพด้วยตนเอง“โอ้โฮ ฟานหมิงเจ้าก็เรียนเก่งมิใช่น้อย เหตุใดต้องแอบขโมยผลงานผู้อื่นมาเป็นของตนด้วยเล่า”“ใช่ หากเรื่องนี้หลุดออกไปสำนักศึกษาของเราจะไม่เสื่อมเสียชื่อเสียงหรอกรึ”“ไม่ใช่นะ! นี่เป็นสิ่งที่ข้าคิดขึ้นมาเองไม่ได้ขโมยของผู้ใดทั้งนั้น พวกเจ้าอย่ามากล่าวหากันเช่นนี้สิ”หม่าหวงไม่คิดว่าฟานหมิงจะมีความคิดชั่วร้ายถึงเพียงนี้ การเรียนของฟานหมิงก็มิได้แย่หากขยันให้มากอีกนิดย่อมไม่ด้อยไปกว่าหรงจวิ