Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 1: Kabanata 11 - Kabanata 20

ภายหลังการนั่งร่วมกินอาหารมื้อเย็นในบ้านตระกูลจางเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่ทุกคนจะมานั่งพูดคุยกันอย่างจริงจัง ถึงการเดินทางมาเยือนบ้านเดิมของจางซูเหยาในวันนี้ เพราะคนบ้านจางรู้สึกสงสัยตั้งแต่พวกเขาทั้งสี่คนมาถึงที่แห่งนี้แล้วซึ่งมิได้มีเพียงแค่ผู้ใหญ่ทั้งหกคนแต่ยังรวมจื่อหานกับอวิ๋นซี ที่ยังไม่มีอาการอ่อนเพลียหรือง่วงนอนแต่อย่างใด อีกนัยหนึ่งเป็นเพราะอวิ๋นซีอยากฟังการพูดคุยของญาติผู้ใหญ่ เพื่อใช้ประกอบการตัดสินใจเกี่ยวกับการสร้างอาชีพ ที่จะทำให้ความเป็นอยู่ดีขึ้นอย่างมั่นคงในอนาคต“เอาล่ะตอนนี้ลูกพอจะเล่าให้พ่อกับทุกคนฟังได้ไหม ว่ามันเกิดอันใดขึ้นกับครอบครัวพวกเจ้ากันแน่”“ใช่แล้วลูกอาเหยาตั้งแต่เจ้าพาซีซีมาเยี่ยมพวกเราตอนนางอายุได้สองหนาว หลังจากนั้นก็หายเงียบไปไม่กลับมาอีกเลย” นางจิ้งซื่อก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่ต่างจากสามีของตน เพราะไม่ได้รับข่าวคราวจากบุตรสาวคนนี้มานานแล้วเฟิงหยางยื่นมือไปแต่หลังมือภรรยาเบา ๆ เป็นสัญญาณว่า เรื่องนี้เขาจะเป็นคนบอกเล่ากับพ่อตาแม่ยายเอง“ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย เกี่ยวกับเรื่องที่อาเหยาไม่ได้กลับมาเยี่ยมพวกท่านนั้น สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะบิดามารดของข้าที่มีคว

นางเซี่ยกึ่งวิ่งกึ่งเดินย้อนกลับไปทางเดิม ก่อนจะต้องเดินขึ้นเขาที่สูงไปอีกเล็กน้อย เพื่อตามสามีไปช่วยหลานทั้งสองเก็บสมุนไพรล้ำค่า ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยไม่น้อยแต่ไม่อาจหยุดฝีเท้าได้ด้านจางเจิ้นที่วางกับดักสัตว์เสร็จก็คิดจะไปช่วยภรรยากับหลาน ๆ หากเก็บฟืนได้มากค่อยกลับมาดูว่ามีสัตว์มาติดกับดักหรือไม่ เพียงแค่เดินลงเขามาได้ไม่เท่าไหร่ก็เห็นภรรยาของตนปรากฏอยู่ตรงหน้า“อาเอิน ๆ เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่แล้วหลานทั้งสองล่ะ” จางเจิ้นตะโกนเรียกภรรยาและถามถึงหลาน ๆ ของตนแฮ่ก ๆ ๆ “ท่านพี่ ๆ รีบตามข้าไปด้านที่เคยเก็บผักป่าเร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะ”“อาเอินเจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือว่าหลานของข้า...”“โธ่ ท่านพี่ท่านอย่าเพิ่งคิดไปในทางร้ายสิ ที่ข้าบอกให้รีบไปที่นั่นเป็นเพราะได้พบเจอโชคครั้งใหญ่ต่างหากล่ะ”จางเจิ้นขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยในคำพูดของภรรยา พวกเขาขึ้นมาหาของป่าและล่าสัตว์อยู่บ่อย ๆ ไหนเลยจะมีโชคลาภอย่างนางกล่าวมา“โชคครั้งใหญ่อันใดหรืออาเอินเจ้าพูดมาให้กระจ่างกว่านี้ได้หรือไม่ ข้ายังไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอันใดกันแน่”นางเซี่ยหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นได้ให้คำตอบกับสามี “ท่านพี่ฟังให้ด

ภายหลังที่อวิ๋นซีเล่าเหตุการณ์ที่ตนเองพบสมุนไพรล้ำค่าให้บิดาฟัง และพูดคุยถึงอาการบาดเจ็บที่ยามนี้เริ่มดีขึ้นตามลำดับ เพียงแต่อวิ๋นซีฉุกคิดถึงบางอย่างขึ้นมาได้จึงลองสอบถามบิดาเพื่อยืนยันความคิดของตน“ท่านพ่อท่านตอบซีซีมาตามตรงได้หรือไม่ ว่าท่านรู้สึกอย่างไรที่ต้องนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียงเช่นนี้เจ้าค่ะ”เฟิงหยางส่งรอยยิ้มอันอบอุ่นและลูบศีรษะน้อย ๆ ของบุตรสาวก่อนจะตอบคำถามของนางอย่างไม่คิดปิดบัง “อันที่จริงพ่อรู้สึกเบื่ออยู่บ้างที่ไม่อาจลุกเดินไปที่ใดได้ หากมีอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทำคงจะดีไม่น้อยนะ ว่าแต่ซีซีถามเรื่องนี้ไปทำไมหรือ”“นั่นน่ะสิลูก เจ้าบอกเองมิใช่หรือว่าท่านพ่อต้องอยู่นิ่ง ๆ ไปสองสามเดือนถึงจะเริ่มขยับไปมาได้” ซูเหยาเองก็สงสัยกับคำถามของบุตรสาวเช่นกันอวิ๋นซีขยับตัวเล็กน้อยและอธิบายให้บิดามารดาได้เข้าใจ “เพราะซีซีรู้ว่าการนั่งอยู่เฉย ๆ มันน่าเบื่อและอาจทำให้คิดฟุ้งซ่านได้ ดังนั้นจึงฉุกคิดขึ้นมาว่าจะหาตำรามาให้ท่านพ่อได้อ่าน เพียงแต่ซีซีไม่รู้ว่าพวกท่านอ่านตำราเขียนตัวอักษรได้กี่มากน้อยหรือเจ้าคะ”“พ่อกับแม่ของเจ้าพอจะอ่านออกเขียนได้เล็กน้อย แต่พี่ชายของลูกน่าจะอ่านตัวอักษรแล

ภายหลังทำความเข้าใจกับคนในตระกูลจางแล้ว ทุกคนก็ทำตัวกันตามปกติช่วยกันทำงานด้วยรอยยิ้มที่ออกจากใจ แต่ไม่นานกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะขึ้นมาแทนเมื่อเด็กหญิงตัวน้อยทำท่าทางประหนึ่งนายจ้าง ที่เดินเอามือไขว้หลังมองดูครอบครัวที่คอยดูถังเช่าจำนวนมาก ด้วยแสงแดดที่แรงพอสมควรอวิ๋นซีคิดว่าอีกสองวันคงแห้งสนิท จากนั้นนางจะนำมันไปขายในอำเภอหลินชุนส่วนเฟิงหยางที่ได้ตำราจากบุตรสาวก็ไม่รู้สึกเบื่ออีกต่อไป เพราะตำราเหล่านี้ล้วนน่าสนใจจนเฟิงหยางเกิดจินตนาการ ถึงขั้นคิดอยากลองทำตัวอย่างการสร้างบ้านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนตั้งแต่จางซูเหยาได้ตำราทำอาหารและนำออกมาให้พี่สะใภ้ได้ดู ทั้งสองคนจึงช่วยกันรังสรรค์อาหารตามตำรา พอทุกคนได้ชิมก็พบว่ามันอร่อยกว่าอาหารที่เคยทำอย่างยิ่ง อร่อยจนอยากทำไปขายให้คนอื่น ๆ ได้กินของอร่อยเช่นนี้บ้างและยามสายของวันที่สี่ถังเช่าจำนวนมากก็ตากแห้งได้ที่ คนในบ้านตระกูลจางช่วยกันจัดวางมันลงในตะกร้าอย่างเป็นระเบียบ ทั้งหมดได้อยู่สองตะกร้าใหญ่กับหนึ่งตะกร้าเล็ก โดยวันนี้อวิ๋นซีกับท่านลุงอย่างจางเจิ้น รวมถึงพี่ชายอย่างจื่อหานจะนำไปขายในอำเภอหลินชุน“ซีซียามไปถึงที่อำเภอแล้วอย่าได้ปล่อยมือ

เพียงแค่ได้ยินว่าสมุนไพรนั้นคือถังเช่าเท่านั้น ท่านหมอซุนถึงกับลุกขึ้นเดินออกจากห้องตรวจไปยังห้องรับรองอย่างรวดเร็ว จนฮุ่ยเจียงต้องวิ่งตามหลังไปอย่างงุนงงท่านหมอซุนพอมาถึงห้องรับรองก็ถามถึงสมุนไพรที่อวิ๋นซีนำมาขายทันที “ไหนล่ะสมุนไพร ใช่พวกเจ้าสามคนหรือไม่ที่บอกว่านำสมุนไพรล้ำค่ามาขายให้กับข้าน่ะ รีบเอามันออกมาให้ข้าดูเร็วเข้า ถ้าเป็นอย่างที่พวกเจ้าพูดข้ายินดีรับซื้อในราคาสูงกว่าท้องตลาดแน่นอน”จางเจิ้นกับจื่อหานกำลังตกใจที่จู่ ๆ ก็มีบุรุษวัยกลางคนโผล่เข้ามา จะมีเพียงอวิ๋นซีที่ยังคงอยู่ในความสงบอย่างมีสติ จึงยืนขึ้นทำความเคารพท่านหมอซุน ก่อนจะทำการซื้อขายสมุนไพรระหว่างกัน“คารวะท่านหมอเจ้าค่ะ ท่านหมออย่าได้รีบร้อนเชิญท่านเข้ามานั่งก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”ท่านหมอซุนหันไปทางเสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงเพียงหนึ่งเดียว ก็รู้สึกเอ็นดูให้กับท่าทางของนางยิ่งนัก “หือ เจ้าเด็กน้อยคนนี้มีสติดีนะและยังรู้จักพูดเสียด้วย เอาล่ะ ๆ ข้าจะนั่งอย่างที่เจ้าบอกก็แล้วกัน”เมื่อท่านหมอซุนนั่งลงอีกด้านหนึ่งของโต๊ะ อวิ๋นซีจึงเอ่ยเรียกพี่ชายกับท่านลุง เพื่อนำสมุนไพรในตะกร้าให้ท่านหมอซุนได้ดู“ท่านลุงเจ้าคะ พี่ใหญ่”