Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 1: Kabanata 21 - Kabanata 30

เมื่อการพูดคุยเรื่องการสร้างบ้านหลังใหม่ได้ข้อสรุป ผู้เฒ่าจางก็ถือเงินตำลึงที่อวิ๋นซียื่นให้เดินออกจากบ้าน เพื่อไปพบหัวหน้าหมู่บ้านเกี่ยวกับการขอซื้อที่ดินติดเชิงเขาด้านหลังบ้านของตน เท่าที่มองด้วยสายตาน่าจะมีอยู่เกือบสิบห้าหมู่ได้ยามนี้เป็นเวลาที่ทุกคนกลับบ้านมากินอาหารมื้อกลางวัน และบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านก็อยู่ค่อนมาทางด้านหน้า ผู้เฒ่าจางจึงใช้เวลาในการเดินนานเล็กน้อยกว่าจะมาถึงหัวหน้าหมู่บ้านชิงสุ่ยอย่างซุนต๋ากุ่ยกำลังนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ ก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยตะโกนเรียกชื่อของตน จึงต้องตอบกลับด้วยการเชื้อเชิญให้เข้ามานั่งพูดคุยด้านในบ้าน“หัวหน้าซุน ๆ ท่านอยู่หรือไม่”“อ้าว เฒ่าจางมีเรื่องอันใดถึงเรียกหาข้าเสียงดังเช่นนั้น เข้ามาก่อน ๆ มีอะไรก็มานั่งคุยกันดี ๆ”“ขอบใจ ๆ ข้ามาพบท่านมิได้มีเรื่องร้ายแรงอันใดหรอก แค่จะมาถามเกี่ยวกับที่ดินเชิงเขาหลังบ้านของข้า มีประมาณกี่หมู่ข้าอยากจะซื้อไว้ทั้งหมด”หัวหน้าหมู่บ้านซุนถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ที่ผู้เฒ่าจางต้องการซื้อที่ดินด้านหลังบ้านของตนทั้งหมด ทั้งที่อยู่มานานไม่มีความคิดที่จะซื้อแม้แต่น้อย“เฒ่าจางเจ้าพอจะบอกข้าได้ไหมว่า

ตั้งแต่บ้านตระกูลจางเริ่มสร้างบ้านหลังใหม่มาได้สองวัน ก็ถึงวันที่จางเจิ้นต้องไปรับบุตรชายทั้งสองที่สำนักศึกษา เนื่องจากถึงกำหนดวันหยุดที่ลูกศิษย์จะได้กลับไปช่วยงานของครอบครัวอวิ๋นซีไม่อยากนั่งอยู่ที่บ้านเฉย ๆ จึงร้องขอเข้าตำบลไปกับท่านลุง เพราะในความทรงจำของร่างนี้เกี่ยวกับญาติผู้พี่ทั้งสองช่างเลือนราง และอยากเห็นสำนักศึกษาที่ทั้งสองมาเข้าเรียนว่าเป็นอย่างไรจางเจิ้นให้อวิ๋นซีนั่งอยู่ด้านในรถม้าเพื่อความปลอดภัย เนื่องจากคราแรกนางดื้อรั้นอยากนั่งด้านนอก แต่เพราะความเป็นห่วงหลานจางเจิ้นจึงขอขัดใจในครั้งนี้จนกระทั่งรถม้ามาหยุดนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับสำนักศึกษาชิงเฟิงซูเอี๋ยน รออยู่ไม่นานจางหรงจวินและจางเฟยซวนก็เดินตามกันออกมา อวิ๋นซีที่จำได้ลาง ๆ จึงเอ่ยถามท่านลุงเพื่อความแน่ใจ“ท่านลุงเจ้าคะช่วยซีซีดูหน่อยว่าญาติผู้พี่ออกมาหรือยัง ซีซีไม่ได้เจอญาติผู้พี่มานานจำไม่ค่อยได้แล้วว่าหน้าตาเป็นอย่างไรเจ้าค่ะ”“จริงสินะเพราะซีซีไม่ได้มาที่นี่ตั้งนาน เดี๋ยวลุงช่วยมองหาถ้าเห็นญาติผู้พี่ของเจ้าแล้วจะเรียกพวกเขาทันที”แต่จางเจิ้นไม่ต้องเปลืองแรงเรียกบุตรชาย เพราะทั้งสองคนเห็นบิดาและวิ่งเข้ามาอย่างร

ภายหลังหารือกันในตระกูลจางจนทุกคนเห็นพ้องต้องกัน เมื่ออวิ๋นซีกับจื่อหานเตรียมวัสดุและแบบบ้านจนครบ การสร้างบ้านตัวอย่างจึงได้เริ่มขึ้น ซึ่งสิ่งนี้ยิ่งทำให้เฟิงหยางรวมถึงหรงจวินกับเฟยซวนไม่อยากหยุดมือ ทั้งสามคนตั้งใจศึกษาตำราเกี่ยวกับการสร้างบ้านอย่างจริงจังเพียงแต่สองพี่น้องใช้เวลาวันหยุดได้ไม่กี่วัน ก็ต้องกลับสำนักศึกษาอีกนานกว่าได้กลับบ้าน อวิ๋นซีจึงบอกให้นำตำราที่ชอบติดตัวไปอ่านได้ เผื่อว่าสองพี่น้องอยากลองสร้างสิ่งจำลองเพื่อเป็นการฝึกฝีมือในระหว่างการสร้างกำแพงล้อมที่ดินจนใกล้เสร็จ ตัวบ้านหลังใหม่ที่อวิ๋นซีไม่อนุญาตให้ใครเห็นก็สร้างไปมากกว่าครึ่งทางแล้ว อีกไม่นานทั้งสองอย่างคงเสร็จสิ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน การใช้ชีวิตก็ยังคงเป็นปกติเช่นที่ผ่านมาโดยบางวันอวิ๋นซีกับจื่อหานจะติดตามจางเจิ้นขึ้นเขา แต่ทุกครั้งก็โชคดีพบเจอสมุนไพรดี ๆ หรือมีสัตว์มาติดกับดักมากกว่าเดิม ทำให้ทุกคนมีเนื้อกินทุกมื้อไม่ขาด ทั้งยังทำเป็นเนื้อตากแห้งเก็บไว้เป็นเสบียงอีกส่วนหนึ่งผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนในที่สุดบ้านที่เคยอยู่บนกระดาน ยามนี้กลับใหญ่โตโออ่างดงามอยู่บนที่ดินหลายหมู่ ภายในตัวเรือนและห้องของแต่ละคนถูกประด

สองสหายควบม้าด้วยความเร็วเล็กน้อยไม่ถึงหนึ่งเค่อก็มาถึงเขตหมู่บ้านชิงสุ่ย พอเข้ามาถึงกลางหมู่บ้านสายตาทั้งสองคู่ก็ถูกบ้านหลังใหญ่และกำแพงสูงดึงดูดสายตาเข้าเสียแล้ว“จะ จะ จินหงข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม นั่นใช่บ้านตระกูลจางที่ท่านป้าสามคนนั่นพูดถึงหรือไม่”“หะ หะ ไห่ถงถ้าเจ้าตาฝาดข้าคงไม่อยู่ในความฝันหรอกรึ งดงาม ๆ อย่างที่ไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน ข้าไม่แปลกใจเลยที่ท่านป้าเหล่านั้นจะชื่นชมและอยากมีบ้านเช่นนี้บ้าง”“ไป พวกเรารีบไปพบคนตระกูลจางกันเถิด เผื่อจะตามหานายช่างให้ไปสร้างเรือนหอที่จวนของนายท่านได้เร็วขึ้น”“อืม ข้าก็คิดเช่นเจ้า”เสียงกีบเท้าม้าทั้งสองตัวตรงไปยังบ้านตระกูลจาง โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างยามนี้สายตาพวกเขาอยู่ที่บ้านหลังใหญ่เท่านั้น พอมาถึงก็ยิ่งตกตะลึงกับประตูบ้านใหญ่ที่ทำจากเหล็กหนา ไห่ถงแอบกลืนน้ำลายยามนึกถึงคนที่ทำหน้าที่เปิดประตูบานนี้เมื่อผูกม้าไว้แน่นหนาแล้วจินหงจึงเดินไปเคาะประตูสามครั้ง ไม่ถึงสองลมหายใจประตูบ้านใหญ่ก็ค่อย ๆ เปิดให้พวกเขา ซึ่งเป็นการเปิดโดยไม่ใช้กำลังจากคน แต่เป็นการเปิดด้วยการใช้ไฟฟ้าที่อวิ๋นซีนำออกมา และมีนายช่างที่ซื้อจากในมิติเป็นคนติดตั้งให้กับนาง

เสียงเล็ก ๆ ของเด็กผู้หญิงที่เคยนั่งเงียบ ๆ เอ่ยขึ้นเมื่อสิ้นเสียงของผู้เฒ่าจาง ทำเอาเศรษฐีต่งรู้สึกแปลกใจที่เด็กอายุเพียงเท่านี้ จะสามารถพูดคุยเรื่องการก่อสร้างออกมาได้ทั้งยังหน้าตาน่ารักน่าชังอีก“ในเมื่อเจ้าเอ่ยปากด้วยตนเองเช่นนั้นลองพูดให้ลุงฟังหน่อยสิ ถ้าพูดได้ดีลุงจะทำสัญญาการสร้างเรือนหอกับเจ้าแน่นอน”“งั้นมาเริ่มกันเลยนะเจ้าคะท่านลุง สิ่งที่ซีซีกับท่านตาอยากรู้อย่างแรกก็คือพื้นที่ของการสร้างเรือนหอมีขนาดเท่าใด ภายในเรือนหออยากให้สร้างจำนวนกี่ห้อง เป็นเรือนชั้นเดียวหรือเรือนสองชั้น ท่านลุงมีแบบตัวอย่างของเรือนหอหรือไม่เจ้าคะ?”เศรษฐีต่งถึงกับมีสีหน้าย่ำแย่เล็กน้อยที่ลืมเรื่องนี้ “ไอหยา พอฟังที่เจ้าพูดลุงก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าควรสร้างเรือนอย่างไร นี่จะไม่เป็นเสียเวลาพวกเจ้าไปอีกหลายวันหรอกหรือ”“ไม่เป็นไรนะเจ้าคะท่านลุงท่านสบายใจได้ เพราะซีซีเตรียมแบบบ้านพร้อมตัวอย่างคล้ายของจริงมาให้ท่านลุงได้เลือก เชิญท่านลุงดูบนโต๊ะกลางห้องเถิด ว่ามีแบบที่ท่านลุงคิดว่าบุตรชายของท่านจะชอบบ้างหรือไม่ จากนั้นซีซีกับท่านตาจะสร้างเรือนหอตามตัวอย่างที่ท่านเลือกเจ้าค่ะ”อวิ๋นซีผายมือเชิญเศรษฐีต่งเดิ