Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 1: Kabanata 41 - Kabanata 50

ตั้งแต่สองพี่น้องลาออกจากสำนักศึกและกลับมาอยู่บ้านหลังใหญ่ นอกจากพวกเขาจะใช้เวลาอ่านทบทวนตำราเพื่อเตรียมสอบกงซื่อแล้ว หรงจวินและเฟยซวนยังช่วยทำงานยามมีชาวบ้านมาซื้อวัสดุไปต่อเติมบ้านเรือนนอกจากนี้อวิ๋นซียังได้เลือกซื้อรถเข็นให้บิดาได้ไปไหนมาไหนสะดวก จะได้ไม่อุดอู้อยู่แต่ในเรือนอย่างน้อยออกมานั่งเล่นผ่อนคลายในศาลาก็ยังดี ซึ่งบิดาของอวิ๋นซีชื่นชอบรถเข็นคันนี้มากเขาสามารถขึ้นลงได้เอง จะได้ไม่รบกวนภรรยาที่ต้องเปลืองแรงช่วยยกคนตัวโตเช่นเขาเพราะหรงจวินชื่นชอบการสร้างบ้านตัวอย่างมาก ยามนั่งรวมกลุ่มกับน้าเขยและญาติผู้น้องทั้งสอง มักจะเสนอความคิดยามช่วยกันทำบ้านตัวอย่างไว้เสนอต่อลูกค้า จนตอนนี้พื้นที่ส่วนหนึ่งในเรือนจึงจัดไว้เพื่อเก็บตัวอย่างเหล่านี้ผ่านมาเกือบสิบวันขณะที่อวิ๋นซีกับบิดาและหรงจวิน กำลังช่วยกันออกความเห็นเกี่ยวกับแบบการสร้างเรือนอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงคล้ายมีคนพูดคุยอยู่ด้านนอกกำแพงหน้าเรือน หรงจวินจึงขันอาสาออกไปดูว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร“อาจวินมีคนอยู่ด้านนอกหรือไม่ข้าได้ยินเหมือนพวกเขากำลังพูดอันใดบางอย่าง”“เดี๋ยวข้าออกไปดูให้เองเผื่อเป็นชาวบ้านที่อยากมาซื้อวัสดุอย่างอื่นเ

เมื่ออวิ๋นซีกระโดดโลดเต้นมาถึงศาลากลางน้ำก็ต้องหยุดมองบิดากับหรงจวิน เพราะพวกเขาไม่ยอมพูดอันใดเอาแต่จ้องมองตนเอง อวิ๋นซีถึงกับก้มลงสังเกตรอบตัวว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่แต่พอไม่พบความผิดปกติใด ๆ จากการแต่งกาย อวิ๋นซีจึงเรียกสติคนทั้งสองที่ยังไม่ยอมพูดเสียที“ท่านพ่อเจ้าคะ พี่หรงจวิน”“ซีซีเรียกพ่อหรือ อ้าว แล้วนี่นายท่านจ้าวกลับไปตั้งแต่เมื่อใดล่ะลูก”หรงจวินที่ได้สติก็มองหาแขกที่เพิ่งได้พูดคุยกันแต่ไม่เห็นพวกเขาอยู่ที่นี่แล้ว “นั่นสิซีซีพี่ยังไม่ได้กล่าวลากับนายท่านจ้าวเลย จะไม่เป็นการเสียมารยาทหรอกหรือ”“พวกท่านเอาแต่นั่งเงียบท่านลุงจ้าวเองพอตกลงทำสัญญาจ้างพวกเราไปสร้างเรือนใหม่ ก็ขอตัวกลับไปจัดการเรื่องการค้าต่อแล้วเจ้าค่ะ”ขวับ! “ใช่ ๆ ๆ ลูกพ่อเมื่อกี้คล้ายกับว่าพ่อจะหูแว่วนะ เจ้าช่วยบอกพ่ออีกครั้งได้ไหมว่านายท่านจ้าวให้เงินค่าจ้างพวกเราเท่าใดหรือ”“พี่เองก็อยากรู้เหมือนกันซีซี เจ้าบอกพวกเราให้รู้บ้างสิ”“อ้อ เรื่องนี้น่ะหรือเจ้าคะซีซีคำนวณต้นทุนรวมถึงค่าใช้จ่ายต่าง ๆ จนครบ ก็เป็นเงินทั้งหมดหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหกร้อยตำลึงเงินเจ้าค่ะ...”“ห๊ะ! /เท่าใดนะ!”“หนะ หนะ หนึ่งหมื่นกว่าตำลึง

เมื่อถึงยามเหม่าของวันต่อมาผู้เฒ่าจางพร้อมบุตรชายและลูกสะใภ้ ตื่นมาเตรียมตัวจะไปตำบลและอำเภอตามที่ได้พูดคุยไว้ แต่พอมาถึงประตูรั้วหน้าเรือนก็พบว่าอวิ๋นซีมายืนรออยู่ก่อนแล้ว และด้านหลังของนางยังมีบุรุษและสตรีรวมแล้วสิบคนที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนแต่ความสงสัยนี้ก็ได้รับการคลี่คลายจากหลานสาวคนเก่งของพวกเขา ว่าคนทั้งสิบมีหน้าที่ทำอันใดกับคนในครอบครัวหลังจากนี้“ซีซีเหตุใดถึงตื่นแต่เช้าเช่นนี้เล่าเจ้าควรจะนอนพักให้มากอีกหน่อย แล้วคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเจ้าเป็นใครหรือตาจำได้ว่าบ้านเราไม่มีคนต่อสู้เป็นเลยนะ”“ท่านตาย่อมเพิ่งเจอพวกเขาวันนี้เป็นครั้งแรกสิเจ้าคะ เพราะทั้งสิบคนคือองครักษ์ที่ซีซีเตรียมไว้ให้ครอบครัวของพวกเราทุกคน ก่อนท่านกับท่านลุงจะไปซื้อม้าก็พาองครักษ์ส่วนตัวไปด้วยนะเจ้าคะ เช่น เฟิงหรงดูแลท่านตา จินเฟยดูแลท่านลุง ส่วนท่านป้าสะใภ้ก็เป็นหน้าที่ของเหม่ยซาส่วนคนที่เหลือก็เป็นผู้ติดตามของท่านพ่อท่านแม่ พี่ใหญ่และญาติผู้พี่ทั้งสองของซีซี ต่อไปการใช้ชีวิตของพวกเราต้องระวังมากขึ้น ดังนั้นจะขาดคนดูแลความปลอดภัยไม่ได้เด็ดขาด วันนี้พวกท่านสามคนก็พาพวกเขาติดตามไปด้วยนะเจ้าคะ”“ซีซีขอ

หลังจากผู้เฒ่าจางมาถึงก็นั่งพักเพียงไม่นาน จึงลุกออกไปดูคนงานจัดการเรื่องที่อยู่ของม้าทั้งสี่สิบตัว ส่วนเรื่องอาหารมื้อเช้าพวกเขาแวะซื้อซาลาเปากินรองท้องเรียบร้อยแล้วด้านอวิ๋นซีมีคำสั่งให้คนงานนำอาหารบำรุงที่ทำไว้ไปให้ม้าได้กิน ถือว่าเริ่มบำรุงตั้งแต่วันแรกที่ซื้อมาอย่างน้อยอีกสามสี่วันต่อจากนี้ พวกมันจะได้มีแรงทำงานลากวัสดุที่มีน้ำหนักออกเดินทาง แต่อวิ๋นซีจะไม่ใส่วัสดุลงไปบนรถลากจนพวกมันต้องใช้แรงมากเกินไปเท่านั้นเองส่วนนางจิ้งซื่อกับบุตรสาวและลูกสะใภ้ก็ช่วยกันทำเนื้อตากแห้ง เพื่อเป็นเสบียงระหว่างการเดินทางแต่จะแบ่งให้กับบุตรชายมากกว่า เนื่องจากครอบครัวของบุตรสาวนางไม่ห่วงเรื่องอาหารการกิน เพราะความพิเศษในตัวหลานสาวที่สามารถดูแลเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดีการเตรียมวัสดุอุปกรณ์สำคัญในการก่อสร้างของจางเจิ้น อวิ๋นซีนำพวกมันออกมาจากมิติใส่บนรถลากต่างหาก ซึ่งนางใส่ไว้คันละสามพันจินเท่านั้น (ประมาณ 1,500 ก.ก.) เนื่องจากเมืองเหออันมิได้ไกลจากเมืองหลินชุนมากนัก ถ้าวัสดุไม่พอสามารถให้คนงานนำรถลากกลับมาเอาที่บ้านเพิ่มได้ทุกเมื่อและแล้ววันที่ต้องออกเดินทางก็มาถึง ขบวนรถลากวัสดุของอวิ๋นซีทอดยาวไป

วันต่อมาขบวนเดินทางขนาดใหญ่ก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้งในยามเฉิน ส่วนสมุนไพรทั้งสามชนิดอวิ๋นซีใช้พื้นที่ด้านบนของวัสดุเป็นที่ตากสมุนไพร โดยใช้ผ้าตาข่ายหยาบขึงทั้งสี่มุมให้ตึงสมุนไพรของนางจะได้โดนแดดอย่างทั่วถึงก่อนจะถึงเมืองเหออันสมุนไพรทั้งสามชนิดก็แห้งสนิทพอดี อวิ๋นซีเก็บเข้ามิติเพื่อนำไปขายให้โรงหมอที่เมืองหลวง เพราะเมื่อไปถึงที่นั่นนางอาจมีสิทธิ์ต่อรองเรื่องราคาขายได้ดีกว่าหัวเมืองห่างไกลจากการเดินทางมาสิบสามวันในที่สุดขบวนวัสดุของตระกูลจางก็มาถึงเมืองเหออันในยามเว่ย ซึ่งอวิ๋นซีกับครอบครัวจะส่งจางเจิ้นเพียงทางแยกก่อนเข้าเมืองเท่านั้น และพวกเขาจะเดินทางต่อแล้วค่อยหยุดพักระหว่างทางข้างหน้า เนื่องจากระยะทางไปเมืองหลวงยังอีกไกลอวิ๋นซีไม่อาจแวะที่นี่ได้“ท่านลุงพวกเราคงต้องแยกกันตรงนี้แล้วนะเจ้าคะ ทำงานด้วยความระมัดระวังหากมีอะไรน่าสงสัยก็ให้จินเฟยช่วยจัดการแทนได้เจ้าค่ะ”“ใช่ขอรับท่านพ่อนี่เป็นครั้งแรกที่ท่านมาทำงานต่างเมือง อาจจะยังไม่คุ้นเคยกับคนในเมืองเหออันนักอย่าได้ไว้ใจผู้ใดง่าย ๆ นะขอรับท่านพ่อ” หรงจวินกำชับบิดาของตนเกี่ยวกับเรื่องสำคัญอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“ขอบใจซีซี ขอบใจเจ