جميع فصول : الفصل -الفصل 70

สามคนพ่อลูกพร้อมคนติดตามค้อมตัวทำความเคารพเล็กน้อยก็พากันกลับออกไป ปล่อยให้คนที่ยังอยู่ในโถงรับรองได้พูดคุยถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอีกเล็กน้อย ซึ่งปาฏิหาริย์ที่พระนัดดาคนโปรดได้รับในวันนี้ ย่อมนำกลับไปโอ้อวดกับฮ่องเต้ผู้เป็นพระโอรสที่ทรงงานยุ่งไม่อาจปลีกพระองค์ออกมาได้“หนานเอ๋อร์ปู่ดีใจกับเจ้าจริง ๆ แต่เรื่องสำคัญหลังจากเจ้าหายดีแล้ว คือการสืบหาความจริงว่าเป็นฝีมือของผู้ใด ที่วางแผนได้แยบยลหมายเอาชีวิตของเจ้าให้จงได้”“เรื่องนี้ย่าเห็นด้วยกับปู่ของเจ้าอีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือเสี่ยวซี ย่ารู้ว่าเรื่องความรู้สึกมันฝืนกันไม่ได้ถ้าในอนาคตเจ้าไม่มีสตรีใด ลองพิจารณาเสี่ยวซีดูสักหน่อยก็ดีนะย่าเอ็นดูนางจริง ๆ ยามได้พูดคุยทำให้สบายใจอย่างไม่น่าเชื่อ และย่าก็รู้สึกได้ว่าเจ้าเองก็ไม่ได้รังเกียจอันใดเสี่ยวซีจริงไหม”องค์ชายสิบก้มลงมองมือของตนที่เผลอไปจับมือเล็ก ๆ ที่ยังคงมีความหยาบกร้านเล็กน้อยก่อนหน้า แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าจะลืมตัวเสียมารยาทเช่นนี้ได้ และยังรับปากนางอย่างหนักแน่นถึงจะรู้ว่านางแค่หยอกเล่นก็ตาม“เรื่องคนที่หมายปองชีวิตของหลานย่อมต้องสืบให้ถึงที่สุดและนำต

ทางด้านอวิ๋นซีผู้ก่อตั้งกิจการก่อสร้างตระกูลจางก็เดินทางมาถึงหน้างาน เพียงแต่การมาถึงของนางในวันนี้กลับมีใครบางคนมาเฝ้ารอดู ว่าคนที่นายท่านจ้าวจ้างมาสร้างเรือนในพื้นที่อันกว้างขวางในเมืองหลวงเป็นผู้ใดกันแน่ติงหยุนฮู่นายช่างที่มีฝีมือเรื่องการสร้างเรือนของเมืองหลวง ที่คาดว่าตนเองจะได้รับการว่าจ้างจากคหบดีจ้าว แต่สุดท้ายกลับต้องได้รับข่าวร้ายว่ามีนายช่างต่างจากเมือง คือผู้ได้รับการจ้างงานจากคหบดีจ้าวแทนตนเองเรื่องนี้ทำเอาติงหยุนฮู่ทั้งโกรธและอิจฉาคนที่ได้รับเงินค่าจ้างราคาสูงตัดหน้าตน จึงได้ส่งยวี่เสิ่งกับกั๋วเชาลูกน้องคนสนิท คอยติดตามความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับนายช่างจากต่างเมืองอย่างใกล้ชิดยวี่เสิ่งกับกั๋วเชาจึงได้มาสอดส่องอยู่ไม่ไกลจากจวนของคหบดีจ้าว ตั้งแต่ได้ยินชาวบ้านกล่าวถึงเรื่องที่มีรถลากขนวัสดุจำนวนมากผ่านเข้าเมืองหลวงมาเมื่อหลายวันก่อนเมื่อทั้งสองได้มาเห็นด้วยตาก็อดตะลึงไม่ได้ เพราะวัสดุบางอย่างพวกเขาไม่เคยเห็นและไม่รู้ว่ามันใช้ในการสร้างเรือนอย่างไร แม้แต่วิธีการทำงานตั้งแต่แรกเริ่มก็ไม่เหมือนกันแล้ว“กั๋วเชาเจ้ากับข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ว่าสิ่งที่คนพวกนี้นำมาคือใช้มันในการส

“เสด็จพ่อ! เรื่องจริงหรือพ่ะย่ะค่ะที่ว่ามีหมอเทวดาจะช่วยถอนพิษให้หนานเอ๋อร์แล้ว” ฮ่องเต้ทรงตรัสถามพระบิดาเพื่อยืนยันว่าเป็นความจริง“อืม ย่อมเป็นเรื่องจริงและอีกสามวันเปิ่นหวงกับไท่เฟยจะไปที่จวนชิงเฟิงอีกครั้ง เพื่อดูการรักษาของท่านหมอเทวดาผู้นั้น”“ดี ดีจริง ๆ ในที่สุดหนานเอ๋อร์ก็จะกลับมาเดินได้แล้ว เช่นนั้นลูกจะไปที่จวนของหนานเอ๋อร์พร้อมเสด็จพ่อนะพ่ะย่ะค่ะ ช่างเป็นข่าวดีเหลือเกินหากเว่ยกุ้ยเฟยได้รู้คงหายจากความทุกข์ใจแน่ ๆ”“อีกสามวันก็ให้นางติดตามไปด้วยก็สิ้นเรื่อง”“ใช่ ๆ ๆ ไว้ลูกจะบอกเรื่องนี้กับนางด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”แต่ขณะที่ฮ่องเต้กำลังดีพระทัยที่โอรสคนโปรดจะกลับมาเดินได้ องครักษ์ผู้รับคำสั่งจากองค์ชายสิบก็มาขอเข้าเฝ้า เพื่อถวายรายงานสิ่งที่ตนได้รับรู้มาต่อฮ่องเต้“ฝ่าบาทกระหม่อมได้รับคำสั่งจากองค์ชายสิบให้มาถวายรายงานเรื่องสำคัญพ่ะย่ะค่ะ”สองผู้สูงศักดิ์ของแผ่นดินที่กำลังดีใจกลับต้องเปลี่ยนอารมณ์ของตนแทบไม่ทัน หลังจากได้ยินว่าบุตรหลานคนโปรดให้องครักษ์มาถวายรายงาน“รีบเข้ามาแล้วบอกเจิ้นว่าองค์ชายสิบมีเรื่องสำคัญอันใดให้เจ้าเข้ามารายงาน”“พูดให้ละเอียดอย่าได้ขาดไปแม้แต่คำเดียว”

ใต้เท้านิ่งยิ่งหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อได้เห็นน้ำใจจากติงหยุนฮู่ เรื่องข่มขู่ชาวบ้านที่ไม่มีทางสู้อำนาจในมือของเขาย่อมทำได้ไม่ยาก ทั้งยังได้รับค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้ออีกด้วย“ในเมื่อเป็นน้ำใจจากนายช่างติงข้าย่อมยินดีรับไว้อย่างเต็มใจนะ”“ขอแค่ใต้เท้านิ่งให้ข้าได้อาศัยใบบุญน้ำใจเช่นนี้ย่อมมีอีกแน่นอน”องครักษ์ที่แฝงตัวอยู่ในความมืดพอเห็นทั้งสองส่งมอบหลักฐานต่อกัน ก็รีบส่งสัญญาณถึงองครักษ์เสิ่นและใต้เท้าเซี่ย พอได้เห็นสัญญาณทั้งสองคนจึงสั่งเจ้าหน้าที่ล้อมจวนตระกูลนิ่ง จากนั้นก็วิ่งเข้าไปยังโถงรับรองของเรือนหน้าอย่างรวดเร็วการปรากฏตัวของใต้เท้าเซี่ยแห่งกรมอาญารวมถึงองครักษ์ข้างกายของฮ่องเต้ สร้างความตื่นตระหนกให้กับใต้เท้านิ่งเป็นอย่างมาก เขาตกใจจนไม่อาจเก็บซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญได้ทันเวลาปัง! พรึบ! พรึบ!“นิ่งฝูชีเจ้าอย่าได้คิดหลบหนีเสียให้ยาก สิ่งที่เจ้าเพิ่งรับปากนายช่างผู้นี้พวกข้ารับรู้ทั้งหมดแล้ว”“ตะ ตะ ใต้เท้าเซี่ยพูดถึงเรื่องอันใดข้าไม่เข้าใจ”“หึ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วยังคิดจะแสร้งทำเป็นไม่รู้อีกรึ หลักฐานก็วางอยู่ตรงหน้าของเจ้าทนโท่ยังคิดว่าตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์อันใดกัน”“น

อวิ๋นซีย่อมมั่นใจกับยาจากโลกแห่งอนาคต เพราะได้ทดลองใช้กับเลือดที่เก็บจากองค์ชายสิบไปเมื่อสามวันก่อน“ยาถอนพิษของท่านหมอโหลวย่อมใช้ได้จริงแน่นอนเจ้าค่ะ ว่าแล้วก็ไม่ควรเสียเวลานะเจ้าคะซีซีว่าพาพี่ชายจื้ออวี่ไปที่เรือน แล้วให้ท่านหมอโหลวลงมือถอนพิษโดยเร็วจะดีกว่าเจ้าค่ะ”“ใช่ขอรับ ยิ่งถอนพิษได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งหายเร็วเท่านั้น พวกท่านมั่นใจได้เลยหากข้ารักษาคุณชายจื้ออวี่ไม่ได้ยินดีชดใช้ด้วยชีวิตขอรับ”ไท่ซ่างหวงย่อมสนับสนุนสิ่งที่อวิ๋นซีกับท่านหมอโหลวพูด ทรงมีรับสั่งให้เฉินตงกับเซิงเทาพาองค์ชายสิบกลับไปที่เรือนทันที“ทำตามที่เสี่ยวซีกับท่านหมอโหลวบอกเถิด แม้จะถอนพิษได้แต่ยังต้องใช้เวลาฟื้นฟูพละกำลังอีกหลายวันนะ เฉินตงเจ้ากับเซิงเทารีบพาเจ้านายกลับเรือน พวกข้าจะตามไปพร้อม ๆ กันทั้งหมดนี่แหละ”“ขอรับนายท่าน /ขอรับนายท่าน”องค์ชายสิบมองเห็นถึงความมั่นใจของอวิ๋นซีก็รู้สึกได้ว่า คำพูดของนางย่อมไม่ใช่เรื่องโกหกอย่างแน่นอน และการกลับเรือนขององค์ชายสิบด้านขวามือของเขายังเป็นอวิ๋นซี ที่เดินมาใกล้ ๆ ไม่มีคำพูดใดแต่ทำเพียงยักคิ้วส่งมาให้ตนเท่านั้น‘เด็กอะไรนอกจากจะซุกซนพูดเก่งแล้วยังทะเล้นเหมือนเด็กผ