All Chapters of ตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]: Chapter 31 - Chapter 40

ไท่ฟู่ทรงเสด็จกลับมายังกระโจมที่ประทับส่งว่านเจ็ดราตรีให้กับหมอหลวงทันที หมอหลวงเห็นว่าเจ็ดราตรีนั้นเป็นของจริงทำให้เขาตกตะลึงว่า ว่านเจ็ดราตรีชิ้นนี้ไม่เคยมีใครนำมันมาได้ แต่ก่อนจะคิดอะไรอื่นเกินเลยไปมากกว่านี้ เขาต้องรีบช่วยหวางเฟยก่อน หมอหลวงนำว่านเจ็ดราตรีและรากโสมคนลงไปในหม้อน้ำทันทีไท่ฟู่ทรงประทับนั่งบนตั่งพระบรรทม หมอหลวงอีกคนขออนุญาตจากพระองค์ เพื่อทำแผล ไท่ฟู่ทรงพยักพระพักตร์ หมอหลวงจึงตัดแขนเสื้อออกเพื่อทำบาดแผลทันทีไท่ฟู่ทรงไม่รู้สึกเจ็บที่หมอหวงกำลังทำบาดแผลให้พระองค์ แม้แต่นิดเดียว อีกทั้งทรงใช้พระหัตถ์ลูบลงบนพระพักตร์ของพระนางแผ่วเบา ด้วยความเป็นห่วง จับพระหัตถ์เรียวของพระนางมาประทับบนพระโอษฐ์แล้วทรงตรัสด้วยความอาทร“ผิงถิง ข้าขอโทษที่ข้าทิ้งเข้าไว้เมืองหลวงเพียงลำพัง ข้ายังทิ้งตี้ติ และซืออิน ทั้งสองคนไม่รู้ว่าเขาทั้งสองเป็นเช่นไร ความจริงข้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือไม่ อีกทั้งเจ้าเป็นสภาพแบบนี้ ยังมีลูกของเราอีก เจ้าเป็นหญิงที่แข็งแกร่งมากกว่าบุรุษเช่นข้า”“พร้อมแล้วพระเจ้าค่ะ” หมอหลวงเอ่ยบอกไท่ฟู่ทรงช้อนพระนางขึ้นก้าวเดินไปยังอ่างน้ำ ที่มีน้ำร้อนถึงกับควั

“เจ้ายังคงงดงามไม่เปลี่ยนแปลง” ไท่ฟู่ทรงตรัสด้วยสุรเสียงอ่อนหวาน หวางเฟยแย้มพระโอษฐ์ ใช้พระหัตถ์ลูบไล้พระศอจนถึงพระอุระ เหมือนเป็นการเชื่อเชิญเป็นนัยๆ ว่าพระนางพร้อมให้พระองค์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพระนาง พระนางจึงตรัสแผ่วเบา“เยว่หัว...ถนอมข้าด้วยนะ ข้าไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว ข้ายังมีลูกของท่านเป็นส่วนหนึ่งของข้า”“ข้าจะไม่รุนแรงกับเจ้าและลูก แม้จะปรารถนาในตัวเจ้าอย่างมากมายเพียงใดก็ตาม” ไท่ฟู่ทรงตรัสแผ่วเบาไท่ฟู่ทรงจูบไล่บนพระวรกายข้าๆ ทรงลูบไล้ยอดพระถันที่อวบอิ่มมากกว่าที่เคยได้ทรงสัมผัส คงใหญ่ตามตัวของนาง เพราะนางตั้งพระครรภ์ อีกข้างทรงใช้พระโอษฐ์ครอบครองไม่ปล่อยวาง หวางเฟยครางแผ่วเบาด้วยความรู้สึกกระสันในพระวรกาย รู้สึกหน่วงที่พระอุทรเล็กน้อย สุรเสียงครางของพระนางแผ่วเบาอ่อนหวาง ยิ่งกระตุ้นให้ไท่ฟู่อยากจะรีบครอบครองพระนาง แต่ช้าก่อน อยากจะให้พระนางอ่อนระทวยไปกับอาการเล้าโลมของพระองค์ พระหัตถ์ที่ทรงจับพระถันไล่ลงมาที่บั้นพระองค์ ลงมายังเนินของพระนาง สอดดัชนีเข้าหนึ่งดัชนี หวางเฟยทรงครางกระสันแผ่วเบา ไท่ฟู่จึงสอดอีกดัชนีหนึ่ง พระนางทรงเปล่งสุรเสียงร้องครางหนักขึ้น ไท่ฟู่ทรงมองพระพักตร

หวางโฮ่วทรงประทับนั่งบนตั่ง ทรงจัดดอกไม้กับเหล่านางกำนัล เยี่ยลี่นำถ้วยขนมหวานมาถวายพระนางหวางโฮ่ว พระนางจึงรับเอาไว้แล้วจึงเสวย ทรงวางถ้วยลง แล้วโบกพระหัตถ์ไล่นางกำนัลออกไป พระนางจึงตรัส“เยี่ยลี่ นี่ก็ผ่านมาเจ็ดเดือนแล้ว ข้าเรื่องในวันนั้นข้ายังจำไม่เคยลืม บางครั้งข้าก็เก็บเอาไปฝัน”“ความจริงวันนั้น หย่งกวางบุกเข้ามาในเฟิ่งเยว่ และสั่งฆ่าพวกข้าหลวงจนหมดสิ้น หม่อมฉันหาพระนางไม่เจอ คิดว่าพระนางคงไปอยู่ไหนสักที เพราะหย่งกวางตามพระนางทั้งตำหนักก็ไม่มี หม่อมฉันและใต้เท้าอู่ พวกเราต่างแสร้งทำเป็นตาย ไม่ให้พวกมันจับผิดได้ ขณะที่นอนใต้ร่างซากศพ ส่วนใต้เท้าอู่ก็ทำเช่นเดียวกับหม่อมฉัน ในที่สุดพวกมันก็ไป พวกเราจึงหนีออกมาได้ จึงไปหอหลงเซียวเพื่อหลบหนี จนกระทั่งต้าหวางเสด็จกลับมาพวกเราจึงได้เข้าเฝ้าพระนางอีกครั้งหนึ่ง”“ข้าผิดต่อเจี่ยเจีย ข้าไม่น่าทิ้งเจี่ยเจียไว้เลย” หวางโฮ่วทรงตรัสด้วยพระสุรเสียงเศร้าพระทัย เยี่ยลี่จึงจับพระหัตถ์พระนาง“อดีตหวางโฮ่ว อยากให้พระนางมีชีวิตที่อยู่ต่อ อย่างสงบสุข พระนางทรงรักหวางโฮ่วมาก อย่าเศร้าพระทัยไปเลยเพคะ ความเศร้าจะทำให้กระทบพระครรภ์ได้” เยี่ยลี่เอ่ยบอกพระน

“ข้ารักเจ้า” ต้าหวางทรงแผ่วเบา และประทับพระโอษฐ์อีกครั้ง หวางโฮ่วทรงจูบตอบพระองค์ ต้าหวางทรงปลดสายบั้นพระองค์ของพระนางออกทันที พระภูษาสีชมพูดั่งสีกลีบบัวยามเช้าถูกปลดออกทันที ต้าหวางทรงทอดพระเนตรหวางโฮ่ว ด้วยความรักที่มีต่อพระนาง ไม่ทันที่พระองค์จะคิดสิ่งใดต่อ หวางโฮ่วพลิกพระองค์ ประทับนอนลงบนพระแท่น“ผิงถิง” ต้าหวางแย้มพระโอษฐ์ ทรงทอดพระเนตรหวางโฮ่ว ขณะที่พระนางปลดอาภรณ์ ให้พระวรกายเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับพระนาง พระนางไม่ทรงตรัสสิ่งใด ทรงขึ้นมาอยู่บนองค์ และสอดพระนางเข้าทันที หวางโฮ่วทรงเปล่งพระเสียงร้องคราง แล้วจึงขึ้นลงตามแต่พระทัยปรารถนา ต้าหวางทรงตามพระทัยพระนาง และทรงจับบั้นพระองค์ให้ขยับได้ดีขึ้น หวางโฮ่วทรงกรีดร้องด้วยสุรเสียงที่ดังยิ่งขึ้น แล้วพระวรกายของพระนางลงขนานกับพระวรกายของพระองค์ เอาพระหัตถ์ยันบนพระแท่น ต้าหวางทรงลูบไล้บนพระขนอนให้พระนางบรรเทาความเจ็บปวดพระนางหวางโฮ่วทรงยันพระอุระ เบื้องล่างของพระนางทั้งหมุม วน และสอดใส่เร็วขึ้น ตามพระอารมณ์ของพระนาง ต้าหวางทรงพลิกพระนางประทับนอน และสอดใส่เข้าสุด ทำให้พระนางกรีดร้องดังลั่น ต้าหวางทรงขยับพระองค์แรงกว่าเดิมจนปลดปล่อยสาย

หวางโฮ่วทรงนำกริชแกะสลักไม้จันทน์ สลักเป็นตัวอักษรที่ทรงเขียนว่า ‘เยว่หัว’ ตรงด้ามของซู่ฝ่า แล้วจึงใช้พระโอษฐ์ทรงไล่ฝุ่นไม้จนเห็นเป็นรูปเป็นร่าง พระนางจึงใช้กรรไกรตัดพระเกศาเล็กน้อยจัดใส่พู่กันเรียงทีละเส้นจนออกมาเป็นรูปร่างของแปรงขนที่หนาขึ้น พระนางทรงแย้มพระโอษฐ์ทอดพระเนตรด้วยความพึงพอพระทัยยิ่งนัก แล้วทรงใช้กรรไกรตบแต่งให้เป็นพู่กันสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้นเยี่ยลี่ก็ก้าวเดินเข้ามาหาพระนาง (ซู่ฝ่า แปลว่า พู่กัน)“คุณหนู ข้าได้สืบมาแล้วว่า ผู้ที่ใส่ยาพิษในพระสุธารสของต้าหวาง คือนางกำนัลในตำหนักเรา เป็นคนจากแคว้นไป๋เจ้าค่ะ” เยี่ยลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หวั่นวิตก หวางโฮ่วทรงวาง แล้วทรงตรัส“จัดการให้เรียบร้อย” หวางโฮ่วทรงตรัสด้วยพระสุรเสียงที่เรียบเฉย“เจ้าค่ะ” เยี่ยลี่น้อมรับพระเสาวนีย์โดยทันที แล้วพระนางทรงตรัสอีกครั้ง“มีอีกเรื่องหนึ่ง”“รับสั่งมาเถิดเจ้าค่ะ”“เยี่ยลี่ เจ้าบอกแม่ทัพเมิ่งเฮ้าให้จัดการเรื่องนี้ทันที อย่าให้ล่วงรู้ถึงพระกรรณของต้าหวาง สามวันนี้ต้องทำให้สำเร็จ สามวันเท่านั้น” หวางโฮ่วทรงตรัสเน้นย้ำ“คุณหนู จะทำเช่นไรไม่ให้ต้าหวางทรงทราบเจ้าคะ” เยี่ยลี่เอ่ยด้วยความสงสัย“ด้วยอ