ตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]

ตำนานรักแผ่นดินกงซุน [NC25+]

last update最終更新日 : 2025-12-01
作家:  ณ ธารา完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
45チャプター
1.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

ความรักหวาน

ตามใจภรรยา

จักรพรรดินี/ฮองเฮา

จักรพรรดิ/ฮ่องเต้

รักแรกพบ

กงซุนผิงถิง หญิงสาวแรกรุ่นวัย 16 ปี นางงามเพียบพร้อมทุกสิ่งอย่าง นางได้เข้าอภิเษกกับหยางเยว่หัวไท่ฟู่ อดีตของพระองค์เป็นคนรักของกงซุนซืออิน เจี่ยเจียของนาง แต่ว่าบุพเพสันนิวาสใครเล่าจะหยั่งรู้ เมื่อย้อนกลับไปนั้น เจี่ยเจียของกงซุนผิงถิงได้อภิเษกกับตี้ติของไท่ฟู่ ทำให้เขากลับทุกข์กระทบใจเป็นอันมาก จนต้องบุกตีแว่นแคว้น เพื่อบรรเทาความทุกข์นั้นเสีย แต่ความโชคร้ายในพรหมลิขิตนั้น กลับมีความโชคดีเกิดขึ้นกับพระองค์ เมื่อกงซุนซืออินได้มอบสิ่งอันล่ำค่าให้กับเขา คือกงซุนผิงถิงเม่ยเมยของนาง แต่ทว่าความรักนั้นไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ฉันใดก็ฉันนั้น ทั้งสองจะฝ่าฟันอุปสรรคนี้ได้อย่างไร เรื่องราวจะเป็นเช่นไร...ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะจ๊ะ

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ไท่ฟู่ถ้าท่านไม่หยุด

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
45 チャプター
ตอนที่ 1 ไท่ฟู่ถ้าท่านไม่หยุด
แคว้นอวี้บ้านเมืองวุ่นวายระส่ำระส่าย เปลี่ยนแปลงบ่อยครั้ง ขุนนางชั้นสูงใช้อำนาจโดยมิชอบ ต้าหวางนามว่า 'หยางหง' จึงปราบปรามกำราบจนสำเร็จ หลังจากผลัดแผ่นดินทำให้ 'หยางซื่อ' พระราชโอรสในหวางโฮ่วองค์ก่อน ได้ขึ้นครองราชย์โดยการเห็นชอบจากเหล่าขุนนาง ส่วนหนึ่งเพราะการแต่งตั้งครั้งนี้มาจากความเห็นชอบหวางเย่นาม 'หยางเยว่หัว' หยางเยว่หัวพระองค์นี้ทรงเป็นโอรสองค์โต เกิดแต่สนมกุ้ยเฟยนามว่า เจียหลัง อีกทั้งหวางเย่ผู้นี้ทรงมีอำนาจมากที่สุดในพระราชสำนัก เขาคุมทหารถึงหนึ่งแสนนาย ในช่วงระยะเวลาห้าปีมานี้ เขาบุกยึดตีทั้งหกแคว้นในเป็นเมืองขึ้นแต่ต้าอวี้จิน ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ โดยที่ต้าหวางองค์ก่อนแทบจะไม่ได้ทำสิ่งใดเลย ถึงเป็นที่ยกย่องเป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นไท่ฟู่ เป็นที่ปรึกษาของต้าหวางในรัชกาลก่อน และรัชกาลปัจจุบัน (ไท่ฟู่ หรือ ราชครู)กองทัพคืนสู่ต้าอวี้จิน นำโดยราชครูได้รับชัยชนะจากแคว้นหรู่ ทำให้ราษฎรต่าปิติยินดี ต้าหวางจึงเสด็จมารับกองทัพของไท่ฟู่ด้วยพระองค์เอง ถึงหน้าประตูเมือง“ขอบใจไท่ฟู่ที่นำทัพชนะแคว้นหลู่ของเรา อีกทั้งท่านจับเชลยได้เป็นจำนวนมาก” ต้าหวางทรงตรัสชื่นชมต
続きを読む
ตอนที่ 2 อยู่กับปัจจุบัน
ผิงถิงจึงเดินมาหาซืออินที่ตัวสั่นเหมือนจะร้องให้ได้ ส่วนฟู่จวินของนางเดินมาหาเพื่อปลอบประโลม“ซืออิน เจ้าแต่งงานกับหวางเย่หยางจงไปนั้นหล่ะดีแล้ว ถือเสียว่าเจ้าทำคุณให้แผ่นดิน เพราะข้าเองก็ไม่ไว้ใจให้เจ้าแต่งงานกับไท่ฟู่ เขาเองควบคุมอำนาจทางทหารไว้ทั้งหมด ไม่รู้วันใดเขาจะก่อกบฏหรือไม่ อีกอย่างหนึ่งหวางเย่หยางจงก็ทรงไม่มีหวางเฟย และยังมาสู่ขอเจ้าด้วยตัวเองถือว่าเขารักเจ้าด้วยใจจริง เจ้าอย่าเสียใจเลยน่ะ” เมื่อกงซุนหม่ากล่าวเช่นนี้ จึงหันกลับมามองฟู่จวินของนางแล้วจึงกล่าว“ฟู่จวิน ข้าจะเป็นหวางเฟยของหวางเย่หยางจง และข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”“ขอบใจมากซืออิน”ซืออินจึงโอบกอดฟู่จวินของนางด้วยความรักที่มีต่อบุตรเช่นตน ผิงถิงที่ยืนมองอยู่รู้สึกดีใจที่จบลงด้วยดี นางเองก็รักเจี่ยเจียของนางมากก็ไม่อยากให้เจี่ยเจียแต่งงานกับไท่ฟู่ เพราะเขามีอำนาจในราชสำนักมากจนเกินไป อีกทั้งยังมีกองกำลังเป็นแสนอยู่ในมือ ไม่รู้วันใดเขาอยากจะก่อกบฏขึ้นมา เจี่ยเจียของนางอาจโดนรากแหไปด้วยอีกฟากหนึ่งของพระราชวัง คือหรูเทียนกง ตำหนักของหวางเย่เยี่ยหัวทรงร่ำน้ำจัณฑ์เพียงลำพังในเรือนกลาง ตรงกลางห้องโถง มีนางกำนัลสองนาง
続きを読む
ตอนที่ 3 แบบนี้จึงสะใจ
หวางเฟยลงจากรถม้ากลับมายังจวนสกุลกงซุน นางก้าวลงจารถม้า พ่อบ้านจึงเดินมาต้อนรับ“ฟู่จวินกับ ผิงถิงหล่ะ” หวางเฟยจึงเอ่ยตรัสถาม“อยู่เรือนกลางขอรับ” พ่อบ้านกล่าวเช่นนี้ หวางเฟยจึงเสด็จเข้ามาในเรือน เห็นว่าฟู่จวินกำลังจะก้าวออกจากเรือนในชุดขุนนาง พระนางจึงเคารพผู้เป็นฟู่จวิน“ฟู่จวิน”“เจ้าออกมาทำไม วันนี้วันแรกหลังการอภิเษก ทำไมไม่อยู่กับหวางเย่ที่ตำหนัก” ฟู่จวินเอ่ยถามด้วยความสงสัย“หวางเย่ทรงเสด็จไปยังท้องพระโรงแล้ว ข้าจึงกลับมาดูท่านว่ากินอะไรหรือยัง”“ผิงถิงตื่นแต่เช้าทำกับข้าวให้ข้ากินแล้ว”“เจี่ยเจีย” เสียงสดใสจากหญิงสาวดังขึ้น ทำให้ทุกคนกันไปมองแล้วเผยยิ้ม เห็นว่าสาวน้อยนามว่าผิงถิงวิ่งมาหา แต่ฟู่จวินต้องหุบยิ้มอย่างรวดเร็ว แล้วจึงดุ“ผิงถิง มีมารยาทบ้าง ทำเช่นนี้ชายบ้านไหนจะมาสู่ขอเจ้า”“ข้าแค่สิบหกเอง ไม่ต้องมีใครมาสู่ขอก็ได้ ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านไม่ดีกว่าหรือฟู่จวิน เกอเกอของข้าแต่ล่ะคนก็ออกเรือนกันหมดแล้ว ให้ข้าอยู่กับท่าน ดีกว่าอีกเนอะ เจี่ยเจีย” ผิงถิงกล่าวเช่นนี้ ทำเอาหวางเฟยเผยยิ้ม“ฟู่จวินอย่าไปดุนางเลย นางยังเด็กนัก ให้นางโตอีกหน่อย นางก็จะรู้เอง”“เอาหล่ะ ข้าจะไปท้องพร
続きを読む
ตอนที่ 4 ท่านทำถูกแล้ว
หญิงสาวอาภาภรณ์ขาวสะอาดก้าวเดินเข้ามาในห้อง นางเดินเลี่ยงนางรำ นางตรงมาที่ประทับของไท่ฟู่พระองค์กำลังเสวยน้ำจัณฑ์อย่างเงียบงันอยู่เพียงลำพัง หลังจากทรงไล่พวกนางโลมออกไป ผิงถิงจึงเดินมาตรงหน้าของเขา“ไท่ฟู่”เสียงนั้นทำให้ไท่ฟู่ทรงทอดพระเนตรมองมายังต้นเสียง ทรงเห็นว่าเป็นหวางเฟยซืออิน อาภรณ์ขาวสะอาด เป็นสีที่หวางเฟยชอบสวมใส่ อีกทั้งทรงเห็นรอยแย้มพระโอษฐ์ตรึงพระหทัยนั้น ไท่ฟู่ทรงแย้มพระโอษฐ์อย่างลืมองค์ แล้วตรัส“ซืออิน เจ้ามาหาข้าหรือ”ทรงตรัสเช่นนี้ ทำให้ผิงถิงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เหตุใดไท่ฟู่จึงเรียกนางเป็นชื่อของเจี่ยเจียได้ หรือว่าท่านอาจสับสนเพราะทรงเมาด้วยน้ำจัณฑ์ ทว่าทรงก้าวย่างพระบาทมาหานาง และโอบกอดนาง ผิงถิงดิ้นรนในอ้อมพระกร“ไท่ฟู่ ปล่อยหม่อมฉัน หม่อมฉันผิงถิงเพคะ”แม้ผิงถิงจะเอ่ยบอกว่านางไม่ใช่หวางเฟย ไท่ฟู่ทรงกอดรัดไม่ยอมปล่อย ทั้งที่นางดิ้นรนและทุบพระอุระ แล้วทรงตรัสด้วยสุรเสียงโศกเศร้าน่าเห็นใจ“ซืออิน ทำไมเจ้าใจร้ายกับข้าเช่นนี้่ ข้ารักเจ้ามาเนินนาน ทำไมต้องแต่งกับหยางจง ข้าไม่ดีหรือ หรือข้าทำให้เจ้าไม่ดีพอ พอที่เจ้าจะชอบข้า” ทรงตรัสเช่นนี้แล้ว ทรงประกบริมพระโอษฐ์ ที่เอื
続きを読む
ตอนที่ 5 ไม่รู้อะไรเสียเลย
“เมืองเยี่ยนจือคังตีแตกพ่าย อีกทั้งแคว้นเจ้าไท่ฟู่ทรงนำชัยชนะมาสู่แคว้นเรา ตอนนี้มีศึกตีขนาบอีกทางตอนใต้ ข้าควรให้ใครไป ไหนพวกท่านลองบอกข้าหน่อยสิ” ต้าหวาง ทรงตรัสด้วยสุรเสียงเป็นกังวล“แคว้นเจียนอยู่ทางตอนเหนือทุรกันดาน เป็นหุบเขาทะเลทราย เจ้าแคว้นซีเยี่ยน่าจะนำทัพไป เพราะท่านคุ้นชินกับทะเลทราย”“ไม่ได้ๆ เจ้าแคว้นทรงทำศึกมามาก ตอนนี้ควรหยุดพักบ้าง”“ใต้เท้าเซี่ยท่านอย่าดูถูกข้า ข้ายังแข็งแรง สามารถต่อกรกับทัพข้าศึกได้”“ต้าหวางข้าขออาสา” ชายหนุ่มพูดขึ้น นามว่ามู่ซือเอ่ยขึ้น“ข้าอนุมัติให้ มู่ซือนำทัพไปโจมตีแคว้นซีเยี่ย เจ้าอยู่กับฟู่จวินที่เป็นเจ้าแคว้นตลอด เจ้าน่าจะรู้ทางหนีทีไล่ทำให้ชนะศึกในครั้งนี้” ต้าหวางทรงตรัส“ขอบพระทัยที่ทรงวางใจ” มู่ซือคุกเข่าลงแล้วบังคม และลุกขึ้น“ให้เวลาเจ้าจัดทัพสามวัน พร้อมทหารห้าหมื่น ถ้าเจ้าทำสำเร็จข้าจะพระราชทานงานแต่งให้กับเจ้า”“ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ” มู่ซือรับพระบัญชาทันทีจวนสกุลกงซุน ใต้เท้ากงซุนหม่าได้เชิญใต้เท้ามู่เซี่ย และมู่ซือเข้ามายังเรือนเพื่อปรึกษาหารือกลศึกระหว่างที่ออกไปรบ ใต้เท้ากงซุนจึงเปิดแผนที่บนผนังออก แล้วใช้ไม้ทองคำชี้ไปยังแคว้นจ
続きを読む
ตอนที่ 6 หาความสำราญ
ผิงถิงก้าวเดินเข้ามาในบ้านสกุลจาง วันนี้เป็นวันเกิดของฟูเหรินเจ้าเมืองอู่เซียว ผิงถิงเองเป็นธิดาท่านอำมาตย์แห่งแคว้นอวี้ จึงมีผู้คนเข้ามาทักทาย ฟูเหรินเจ้าเมืองอู่เซียวจึงก้าวเข้ามาพูดคุยกับผิงถิง“ผิงถิงไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีไหม”“ดีอยู่” ผิงถิงเอ่ยคำ ทว่าฟูเหรินอีกคนเดินเข้ามาเอ่ยคำ“แหม่ ลูกใต้เท้ากงซุน วางท่าผู้ดี ทั้งที่แม่ของเจ้าเป็นเพียงหญิงคณิกา”เมื่อนางพูดเช่นนี้ ผิงถิงกำหมัดแน่น นางเป็นถึงลูกสาวอำมาตย์ ต้องรักษากิริยาไม่ให้ใครดูถูกฟู่จวินได้ว่า นางพูดแค่นี้ต้องวิวาทด้วยหรือ“เสี่ยวเซียน ทำไมเจ้าไม่ไว้หน้าท่านอำมาตย์ และข้าด้วยถึงอย่างไรผิงถิงก็คือแขกของข้า” ฟูเหรินเจ้าของจวนว่าแทนนาง“ทำไมฟูเหรินถึงพูดเช่นนี้” เยี่ยลี่เอ่ยด้วยความโมโห แล้วจะก้าวเท้าไปสั่งสองนาง แต่ผิงถึงกลับจับมือนางไว้“เป็นเพียงบ่าวรักใช้ ยังกล้าถึงเพียงนี้” เสี่ยวเซียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งทนงตน“พอเถอะ” เพื่อนของนางที่เป็นฟูเหรินห้ามไม่ให้พูดต่อ“เหนียงเหนียง อย่ามาห้ามข้า ถึงอย่างไรนางก็ลูกของผู้หญิงชั้นต่ำเมื่อเทียบกับข้าแล้ว…”ไม่ทันที่นางกล่าวจบ ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา“หญิงคณิกาแห่งหอหลงเซียว
続きを読む
ตอนที่ 7 อวดดี
หมิงตู๋กง ที่ประทับของหยางหวางเย่และกงซุนหวางเฟย พระนางทรงเรียกสาวใช้ของผิงถิงเข้าเฝ้าประจำทุกเดือน เพื่อดูความเป็นอยู่ของใต้เท้ากงซุนหม่า และผิงถิง เม่ยเมยเพียงคนเดียวของนาง“ผิงถิงเป็นเช่นไรบ้าง นางไม่เข้าวังมาหาข้าเกือบเดือนแล้ว” หวางเฟยตรัสถาม แล้วเสวยน้ำชาที่นางสนองพระโอษฐ์จางลี่ถวาย เยี่ยลี่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบพักตร์ มีหรือที่หวางเฟยจะไม่ทรงรู้ว่านางมีสิ่งใดที่ไม่กล้าทูล“พูดมา ถ้าเจ้าไม่พูดข้าจะให้คนในตำหนักโบยเจ้า” หวางเฟยตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดัน เยี่ยลี่จึงกราบทูล“ทูลหวางเฟยเพคะ เมื่อห้าวันที่แล้ว คุณหนูมีปากเสียงกับฟูเหรินรองกับใต้เท้าหย่งเพคะ”“ใต้เท้าหย่งคือใคร” หวางเฟยตรัสถาม จางลี่จึงทูล“ใต้เท้าหย่ง เป็นเจ้าเมืองหยางหลิน นามของเจ้าเมืองคือ ‘หย่งกวาง’ เจ้าค่ะ” จางลี่ทูลรายงาน“นางต่อว่าผิงถิงว่าอย่างไร” หวางเฟยตรัสถามต่อ“ ‘ลูกใต้เท้ากงซุน วางท่าผู้ดี ทั้งที่แม่ของเจ้าเป็นเพียงหญิงคณิกา’ นางว่าคุณหนูเช่นนี้เพคะ” เยี่ยลี่เอ่ยด้วยความคับแค้นใจ หวางเฟยได้สดับเช่นนี้ ทรงทุบหัวตั่งดังลั่นด้วยความพิโรธ“อวดดี เป็นแค่ฟูเหรินรองของใต้เท้าหย่งกล้าพูดกับเม่ยเมยข้าเช่นนี้เลยหรือ
続きを読む
ตอนที่ 8 ขอให้นางดีขึ้นไวๆ
“หมอหลวง ผิงถิงนางเป็นเช่นไรบ้าง” หวางเฟยทรงตรัสถามด้วยความเป็นกังวล“ทูลหวางเฟย ใต้เท้ากงซุน คุณหนูมีอาการพักผ่อนน้อย กินไม่เต็มที ทำให้เป็นลมได้ ประกอบกับมีความเครียดสะสม จึงเป็นเช่นนี้ขอรับ ข้าจะให้ยาคุณหนูกินตอนเช้าเป็นเวลาสามวัน แล้วคุณหนูจะฟื้นตัวเป็นปกติ” หมอหลวงกล่าวเช่นนี้“เมื่อไหร่นางจะฟื้น” ใต้เท้ากงซุนเอ่ยถาม“ไม่เกินสามราตรีขอรับ” หมอหลวงกล่าวจบ ใต้เท้ากงซุนจึงมอบเงินให้หมอหลวงถุงหนึ่ง แล้วกล่าว“เหลียนอันไปส่งหมอหลวงด้วย” กงซุนหม่าเอ่ยขึ้น“ขอรับ” เหลียนอันจึงผายมือ หมอหลวงก้าวเดินออกจากบ้าน เหลียนอันจึงเดินตาม กงซุนหม่าถอนหายใจใบหน้าเป็นกังวลแล้วจึงเอ่ย“ข้าอยู่กับนางทุกวัน แต่ไม่ได้เอะใจเลยว่า นางจะมีอาการเช่นนี้” กงซุนหม่าพูดแล้วมองไปยังผิงถิงที่นอนอยู่บนตั่งเตียง“ฟู่จวิน ออกมาคุยกับข้า” หวางเฟยทรงตรัส แล้วทรงดำเนินออกมาด้านนอก ใต้เท้ากงซุนจึงก้าวย่างตามออกมา“ฟู่จวินเมื่อเดือนก่อนผิงถิงไปงานวันเกิดของฟูเหรินใต้เท้าจาง สหายของนาง นางได้ถูกต่อว่าจากฟูเหรินรองของใต้เท้าหย่ง ว่านางเป็นลูกหญิงคณิกา ผิงถิงรักษาหน้าท่านจึงไม่โตก็ลับ แต่เยว่หัวไท่ฟู ได้มาต่อว่าฟูเหรินรองให
続きを読む
ตอนที่ 9 ไม่ได้คิดอะไรกับนาง
หวางเฟยทรงลงจากรถม้าเสด็จเข้าตำหนัก ทรงทอดพระเนตรเห็นหวางเฟยเสด็จเข้ามาในตำหนัก หวางเย่ทรงเสด็จเข้าไปหาหวางเฟย แล้วจึงทรงไต่ถาม“ผิงถิงนางเป็นอย่างไรบ้าง” หวางเย่ทรงประคองพระนางนั่งลงบนตั่ง พระนางจึงตรัส“ผิงถิงดีขึ้นมาก ก่อนที่ข้าออกมานางพึ่งจะหลับไป”“เจ้าไม่อยู่ต่ออีกสักวัน” หวางเย่ทรงตรัส แล้วเอาถ้วยชาจากจางลี่ส่งให้พระนาง“ข้างานต้องทำ”“มีอะไรสำคัญกว่านางอีกหรือ เห็นเจ้าสองคนรักใคร่เช่นนี้” หวางเย่ทรงตรัส หวางเฟยทรงเสวยพระสุธารสชาหนึ่งคำแล้วทรงตรัส“พรุ่งนี้จะชวนเหล่าฟูเหรินของขุนนางมาชมดอกท้อในสวน ข้ายังไม่เคยพบปะพวกนางเพียงครั้ง ท่านจะอยู่ด้วยหรือไม่”“พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าท้องพระโรง ช่วงนี้ชายแดนไม่ค่อยสู้ดีนัก”วันนี้ซืออินหวางเฟยทางเปิดตำหนักให้เซี่ยวเซียงเข้าตำหนักส่วนพระองค์ เสี่ยวเซียนมองซ้ายมองขวาดูความงดงามทางเข้าของตำหนักจัดเป็นอุทยานต้นเหมยบานสะพรั่งและส่งกลิ่นหอม เซี้ยงเซียงก้าวเข้ามาในตำหนักโดยมีทหารเปิดประตูให้ พอนางก้าวเดินเข้ามาในตำหนักหมิ่งตู ตำหนักที่ประทับของหยางจงหวางเย่และซืออินหวางเฟย ได้เป็นหญิงสาวอาภรณ์ขาวสะอาด เสี่ยวเซียงคุกเข่าถวายความเคารพถวายความเคารพต
続きを読む
ตอนที่ 10 ภาพน้ำตาล
หลายวันต่อมา ผิงถิงมายังโรงทานเพื่อมาดูความเรียบร้อย คนในโรงทานต่างก็ดีใจที่เห็นคุณหนูสกุลกงซุน ผิงถิงให้คนงานตั้งเตากวนโจ๊กหมู“คุณหนู ใจบุญจริงๆ มาแจกข้าวให้พวกเรากินทุกวัน” หญิงผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ขณะรับข้าว“จริงด้วย มีที่นี่แหละที่ทำโรงทาน และสอนหนังสือให้กับลูกของพวกเรา”“ทุกคนกินอิ่มนอนหลับ ไม่ทุกข์ร้อน พวกข้าถึงว่าได้บุญมหาศาล” ผิงถิงเผยยิ้ม เยี่ยลี่จึงพลอยยิ้มตามไปด้วย”ผิงถิงตักอาหารให้พวกเขา และพูดคุยสนทนากันไป ผิงถิงเองนางชอบมาที่โรงทานเป็นประจำเมื่อว่างเว้นจากงานที่บ้านแล้ว นางจะคอยช่วยตอบข้อซักถาม หลังจากนั้นนางจะไปดูแปลงผัก และถ้าโตแล้วให้นำไปขายให้กับหอโรงน้ำชาในเมืองถือว่ารายได้ดีทีเดียวผิงถิงนั่งรถม้าเพื่อกลับมายังจวนในยามเย็น นางเปิดม่านมองภายนอก เห็นผู้คนพลุกพล่าน ถนนโคมไฟสายนี้ สัตว์มงคลที่วาดอยู่บนโคมที่วาดได้อย่างงดงาม อีกทั้งมีของขายจำนวนมาก อาทิเช่นตุ๊กตาแป้งหมี่หยิบก้อนแป้ง น้ำตาลปั้นในรูปต่างๆ และผลไม้เชื่อมที่เถ้าแก่ต่างเดินขายให้ลูกค้าเลือกซื้อ อีกทั้งผิงถิงสังเกตได้ว่าส่วนมากมีแต่กูเหนี่ยงและเชียงเซิง มักสวมใส่หน้ากาก (กูเหนียง คือ แม่นาง / เซียงเซิง คือ ท่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status