All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 111 - Chapter 120

"A-ano'ng ibig mong sabihin?"Nanlilisik ang mga matang tanong ni Nikita habang pilit inuunawa ang mga salitang lumalabas sa bibig ni Ralph.Ngumisi ito at bahagyang tumawa. "Si Vivian ay nobya ko. May relasyon kami noon, at inagaw siya ni Wesley sa akin!""Ano?" Napaatras siya ng isang hakbang. "Hindi totoo 'yan!""Hahaha!" lalo pang lumakas ang tawa nito. "Hindi mo ba alam? Hindi naman talaga mahal ni Vivian ang ama mo. Gusto lang niyang pakasalan si Wesley dahil sa kompanya.""Mas lalakas nga naman ang Del Toro Aviation kapag nakipagsanib sa Tala Airways. Isang malaking transaksyon lang ang lahat ng ito, Nikita. Bago ka pa lang dito sa Pilipinas kaya wala ka pang alam sa totoong kalakaran ng mga mayayaman at makapangyarihan."Umiling si Nikita. Hindi siya naniniwala. Hindi ganoon si Vivian.Kilala niya ang babae. Nakikita niya kung paano ito tumingin sa kanyang ama. Hindi iyon mukhang pagpapanggap.Ngunit hindi pa tapos si Ralph. "At habang abala ang ama mo sa pagpaplano ng kasal n

Habang abala ang mga pulis sa kanilang imbestigasyon, hindi mapakali si Wesley. Paroo't parito siya sa loob ng silid ng kaniyang mommy, tila isang leon na nakakulong sa hawla. Bawat segundo ng paghihintay ay parang isang oras na lumilipas.Hindi na rin pinaturukan ng pampatulog si Vivian. Sa kabila ng kaniyang mahinang kalagayan, nagpumilit itong manatiling gising. Gusto niyang malaman ang bawat detalye ng nangyayari. Higit sa lahat, labis siyang nag-aalala para kay Nikita."Kamusta na kaya si Nikita?" paulit-ulit nitong tanong sa pagitan ng mga hikbi. Walang makasagot nang direkta."Mom. wag kang umiyak. Hindi ka pa magaling, baka mapano ka na naman. Promise makakabalik si Nikita sa atin ng ligtas."Sa maiksing panahon na magkasama ang kanyang mommy at si Nikita, nakita niya kung paano giliw na giliw ito sa dalaga. Parang tinuring na talga nito na anak si Nikita hindi pa man kasal ito at si Tito Wesley.Pero ano kaya ang gagawin ng kanyang mommy kung malalaman nito ang tungkol sa kan

KIERAN’S POV:“Damn... bakit ang tagal nila sa loob?”Mariing napamura si Kieran habang nakatitig sa engrandeng mansyon ni Ralph Santiago. Katabi niya sa loob ng sasakyan si Wesley. Naka-park sila sa hindi kalayuan upang hindi mahalata ang kanilang presensya.Kanina pa sila naghihintay, Kanina pa sila umaasang anumang oras ay lalabas ang mga pulis kasama si Ralph.Pero lumilipas ang mga minuto at wala pa ring nangyayari… Walang Ralph, walang Nikita. Walang kahit anong senyales na may operasyon na nagaganap sa loob.Unti-unting nauubos ang kanyang pasensya.“Hindi tama 'to...” bulong niya.Mabilis niyang binuksan ang pinto ng sasakyan at bumaba.“Saan ka pupunta, Kieran?” agad na tanong ni Wesley.“Susunod ako sa loob. Hindi ako puwedeng maghintay lang dito, Tito. Kailangan kong malaman kung nandiyan si Nikita.”Hindi niya kayang manatiling walang ginagawa habang posibleng nasa panganib ang babaeng mahal niya.Nagulat siya nang bumaba rin si Wesley.“Sasama ako.”Tumango lamang siya ba

Namumutla ang mukha nito. "T-Talaga?"Tumango siya. Ngunit ang sumunod na tanong nito ay nagpabigat lalo sa kanyang dibdib."A-ano ang ginawa niya sa akin? Ang huli kong naaalala... may pinaamoy siya sa akin. Tapos nawalan na ako ng malay. Pagkatapos noon... wala na akong maalala..."Unti-unting napuno ng luha ang mga mata nito, nanginginig ang mga labi nito. Napahawak ito sa sariling katawan."Hindi ko na alam kung ano ang ginawa niya sa akin..." Tuluyan na naman itong napaiyak."Babe..." Agad niya itong niyakap muli. "Wala siyang ginawa sa'yo. Naabutan namin siya bago ka pa niya maalis doon." Sigurado at matatag ang kanyang tinig.Napapikit si Nikita habang umiiyak sa kanyang dibdib. Parang doon ito kumukuha ng lakas. Parang sa mga bisig niya lamang ito nakakaramdam ng kaligtasan.Makalipas ang ilang sandali ay bahagya itong tumingala."Where's Dad, Kieran?"Biglang nanigas ang kanyang katawan. Parang tumigil ang oras. Hindi siya agad nakasagot. Paano niya sasabihin na ang ama nito

Pagkalipas ng ilang oras ay nasa bagong ospital at silid na sila. Tahimik ang buong kwarto, nakahiga si Wesley sa kama, wala pa rin itong malay. Siguradong wala itong alam na nasa ibang ospital na sila.Maputla ang mukha nito at halatang nanghihina. Ayon sa doktor, napakaraming dugo ang nawala rito. Kung nahuli pa sila ng kahit ilang minuto lamang, maaaring hindi na ito umabot nang buhay sa ospital. Mabuti nalang at daplis lang ang tama ng bala at hindi naiwan sa katawan ng daddy niya. Muling namuo ang luha sa kanyang mga mata. Hindi niya kayang isipin ang posibilidad na mawala ang kanyang ama… hindi niya kakayanin.Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kanyang kinauupuan at lumapit sa kama. Maingat niyang hinaplos ang buhok ng kanyang ama."Dad..." basag ang boses niyang bulong. Muli na namang tumulo ang kanyang mga luha. "Please... huwag mo akong iiwan… Ikaw na lang ang natitira sa akin… Hindi ko kayang mawala ka."Mahigpit niyang hinawakan ang malamig na kamay nito. Yumuko siya at id