All Chapters of The Cold Billionaire’s Bought Wife: Chapter 91 - Chapter 100

Ang katahimikan sa war room ay parang isang bagay na may sariling bigat.Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Elijah.I was the only one who came back.Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip nina Leon at Riven. Hindi dahil sa dramatikong dating nito, kundi dahil sa katotohanang hindi nila kailanman narinig ang pangalang Project Winter sa buong panahon na magkasama sila.Marami silang nalaman tungkol sa isa't isa sa loob ng mga taon.Mga pagkakamali.Mga dating misyon.Mga taong nawala.Mga bagay na mas mabuting ibaon na lamang sa limot.Pero hindi kailanman nabanggit ni Elijah ang Project Winter.Kahit minsan.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong mabigat ang sitwasyon.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang nakatingin sa mensaheng naiwan ni Ghost. Matagal na itong nawala sa screen, pero parang nakaukit pa rin iyon sa hangin.Ask Elijah about Project Winter.Simple.Diretso.At sapat para sirain ang katahimikan ng isang grupo."Elijah."Si Leon ang unang nagsalit

Walang gumalaw matapos mag-black ang monitor.Ang mga huling salitang naiwan sa screen ay parang nanatili sa hangin.ARE YOU SURE YOU REMEMBER EVERYTHING?Simple.Maikli.Pero sapat para guluhin ang isang bagay na matagal nang tinanggap bilang katotohanan.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang hindi inaalis ang tingin dito. Para bang kapag mas matagal niya itong titigan, may panibagong sagot na lilitaw.Pero wala.Itim lang.Tahimik.Parang hindi nangyari ang lahat."Elijah."Mahina ang tawag ni Leon.Hindi siya lumingon."Elijah."Mas matigas na ngayon ang boses nito.Dahan-dahan siyang huminga.Pagkatapos ay tumingin sa kanila.At sa unang pagkakataon mula nang makilala siya nina Leon at Riven, mukhang hindi niya alam ang susunod niyang gagawin."Patay siya."Mababa ang boses niya.Parang kinakausap niya ang sarili niya."Patay siya."Tahimik."Ako mismo ang nakakita."Lumapit si Riven nang isang hakbang."Then explain that."Napatingin si Elijah sa monitor.Hindi niya kaya.

Ang mga alaala ay parang salamin. May mga bahagi itong malinaw. May mga bahagi namang nababasag at nawawala. At minsan, may mga pirasong hindi mo alam na nawawala hanggang sa may magpaalala sa iyo na may kulang. Tahimik ang war room. Walang nagsasalita. Walang gumagalaw. Nakatitig lamang si Elijah kay Yuhei habang ang huli ay nakatayo sa gitna ng silid na parang nawalan ng balanse. Hindi dahil sa sakit. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa pakiramdam na may kung anong bahagi ng sarili niya ang biglang nagising. May mga mukha. May mga tunog. May ulan. May boses. Pero walang malinaw na sagot. "I know you." Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Yuhei ang sinabi ni Elijah. Dapat ay imposible iyon. Wala siyang naaalala. Hindi niya kailanman nakita ang lalaking ito bago sila nagkakilala. Iyon ang pinaniniwalaan niya. Pero habang tinitingnan niya si Elijah ngayon, may kakaibang pakiramdam na hindi niya maalis. Parang may matagal nang pamilyar na presensya. Parang may

Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Yuhei.I think... I was the reason it happened.Ang mga salitang iyon ay parang isang bato na inihulog sa tahimik na tubig. Walang ingay sa simula, pero unti-unti nitong binabago ang lahat.Nakatayo si Yuhei sa gitna ng war room, namumutla, mabigat ang paghinga, at parang hindi rin niya lubos na matanggap ang sarili niyang sinabi.Hindi niya alam kung saan nanggaling ang mga salitang iyon.Hindi niya alam kung bakit bigla niyang naramdaman na totoo iyon.Pero may bahagi sa kanya na sigurado.May bahagi sa kanya na natatakot.Dahil habang dumarami ang bumabalik na alaala, mas nagiging malinaw ang isang bagay.Hindi siya basta naroon noong gabing iyon.May dahilan.At ang dahilan na iyon ay sapat para mamatay ang mga tao."Yuhei."Si Leon ang unang nagsalita.Mahina ang boses nito.Hindi siya lumapit.Hindi rin siya umatras.Parang natatakot itong masira ang sandali."Ano'ng ibig mong sabihin?"Tahimik.Muling napahawak si Yuhei sa noo.Par

Ang salitang "Kuya."Iyon lang ang sinabi ni Yuhei.Mahina.Halos hindi marinig.Pero sapat na iyon para tumigil ang lahat sa loob ng war room.Hindi na mahalaga ang mga monitor.Hindi na mahalaga ang mga files.Hindi na rin mahalaga ang mga mensaheng paulit-ulit na ipinapadala ni Ghost.Dahil sa unang pagkakataon, may isang alaala na hindi basta larawan o tunog ang bumalik.Isa itong emosyon.At ang emosyon ay mas mahirap pekein kaysa alaala.Nakatitig si Yuhei sa lumang litrato sa monitor. Hindi pa rin makita ang mukha ng babae. Hindi rin makita ang mukha ng batang lalaki. Malabo ang kuha, tila sinadya ng panahon na burahin ang mga detalye nito.Pero ang paraan ng pagkakahawak ng dalawang kamay...Parang matagal na niya iyong naramdaman.Parang dati na siyang naglakad nang ganoon.Tahimik na tumulo ang isang luha sa pisngi niya.Hindi niya alam kung bakit.Hindi niya maalala ang mukha ng taong tinawag niyang kuya.Hindi niya maalala ang boses nito.Pero ramdam niyang nawalan siya ng