Mag-log inWalang gumalaw matapos mag-black ang monitor.Ang mga huling salitang naiwan sa screen ay parang nanatili sa hangin.ARE YOU SURE YOU REMEMBER EVERYTHING?Simple.Maikli.Pero sapat para guluhin ang isang bagay na matagal nang tinanggap bilang katotohanan.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang hindi inaalis ang tingin dito. Para bang kapag mas matagal niya itong titigan, may panibagong sagot na lilitaw.Pero wala.Itim lang.Tahimik.Parang hindi nangyari ang lahat."Elijah."Mahina ang tawag ni Leon.Hindi siya lumingon."Elijah."Mas matigas na ngayon ang boses nito.Dahan-dahan siyang huminga.Pagkatapos ay tumingin sa kanila.At sa unang pagkakataon mula nang makilala siya nina Leon at Riven, mukhang hindi niya alam ang susunod niyang gagawin."Patay siya."Mababa ang boses niya.Parang kinakausap niya ang sarili niya."Patay siya."Tahimik."Ako mismo ang nakakita."Lumapit si Riven nang isang hakbang."Then explain that."Napatingin si Elijah sa monitor.Hindi niya kaya.
Ang katahimikan ay may iba't ibang klase.May katahimikang payapa.May katahimikang nakakailang.At may katahimikang parang unti-unting lumulubog ang isang tao sa malamig na tubig.Iyon ang uri ng katahimikang bumalot sa war room.Nakatayo si Elijah ilang hakbang ang layo kina Leon at Riven, pero pakiramdam niya ay milya-milya ang pagitan nila.Hindi niya sila masisi.Hindi rin niya sila masisisi kung magagalit sila.Matagal niyang itinago ang Project Winter.Matagal niyang piniling huwag magsalita.At ngayon, hindi niya kontrolado kung paano ito lalabas.Iyon ang gustong mangyari ni Ghost.Hindi lamang ilantad ang katotohanan.Kundi ilantad ito sa pinakamasamang pagkakataon."Matagal mo na itong alam."Hindi iyon tanong ni Leon.Pahayag iyon.Tahimik si Elijah."Matagal mo nang alam na ikaw ang nagbigay ng final order."Hindi pa rin siya sumagot.At ang katahimikang iyon ang mismong sagot.Napatingin si Riven kay Elijah.Maraming bagay ang gusto niyang sabihin.Maraming tanong.Maram
Ang katahimikan sa war room ay parang isang bagay na may sariling bigat.Walang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Elijah.I was the only one who came back.Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip nina Leon at Riven. Hindi dahil sa dramatikong dating nito, kundi dahil sa katotohanang hindi nila kailanman narinig ang pangalang Project Winter sa buong panahon na magkasama sila.Marami silang nalaman tungkol sa isa't isa sa loob ng mga taon.Mga pagkakamali.Mga dating misyon.Mga taong nawala.Mga bagay na mas mabuting ibaon na lamang sa limot.Pero hindi kailanman nabanggit ni Elijah ang Project Winter.Kahit minsan.At iyon ang dahilan kung bakit mas lalong mabigat ang sitwasyon.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang nakatingin sa mensaheng naiwan ni Ghost. Matagal na itong nawala sa screen, pero parang nakaukit pa rin iyon sa hangin.Ask Elijah about Project Winter.Simple.Diretso.At sapat para sirain ang katahimikan ng isang grupo."Elijah."Si Leon ang unang nagsalit
Hindi agad nagsalita si Yuhei matapos marinig ang sinabi ni Liang Zhen.We may already be too late.Sa ibang tao, maaaring ordinaryong linya lamang iyon. Isang pagtataya. Isang posibilidad.Pero hindi para kay Liang Zhen.Sa lahat ng oras na pinagmasdan niya ang lalaking ito, wala siyang nakitang pag-aalinlangan. Wala siyang nakitang panic. Wala siyang nakitang takot sa mga sitwasyong kayang magpabagsak ng ibang tao.Kaya kung may punto na sasabihin nitong baka huli na ang lahat, ibig sabihin may nangyayari na hindi nito inaasahan.At iyon ang tunay na problema.Tahimik ang opisina habang nakatayo sila sa magkabilang panig ng silid. Sa labas ng malalaking bintana, patuloy ang pag-ikot ng lungsod. Tuloy ang trapiko. Tuloy ang buhay.Hindi alam ng mga tao sa ibaba na may isang laro na matagal nang nilalaro sa likod ng mga anino.At ngayon, mukhang may bagong manlalaro na gustong sirain ang buong board."Ano'ng ibig mong sabihin?"Diretso ang tanong ni Yuhei.Tahimik muna si Liang Zhen b
Matapos mag-black ang screen, nanatiling tahimik ang buong silid.Hindi agad gumalaw si Liang Zhen.Hindi rin si Yuhei.Ang simpleng mensahe na lumitaw sa monitor ay parang sapat na upang baguhin ang direksyon ng lahat ng nangyayari.Ilang minuto lang ang lumipas.Ilang pangungusap lang ang ipinakita.Pero sapat iyon upang makita ni Yuhei ang isang bagay na hindi niya kailanman inasahan.May taong kayang guluhin si Liang Zhen.At sa mundong matagal nang umiikot sa pangalan nito, sapat nang impormasyon iyon upang maging dahilan ng pag-aalala.Nakatayo pa rin si Liang Zhen sa harap ng bintana habang nakatanaw sa malayong skyline.Tahimik.Masyadong tahimik.Parang may mga lumang alaala na muling bumalik matapos ang matagal na panahon."Ghost."Mababa ang boses ni Yuhei.Hindi tanong.Paalala.Dahan-dahang tumingin si Liang Zhen sa kanya."Akala ko patay na siya.""Maraming tao ang umakalang ganoon."Tahimik."Kasama ka?"Sa unang pagkakataon, hindi agad sumagot si Liang Zhen.At sapat n
Sa unang pagkakataon mula nang magkaharap sila, may nakita si Yuhei na hindi niya inaasahan sa mukha ni Liang Zhen.Pag-aalinlangan.Hindi ito takot. Hindi rin kaba sa karaniwang paraan. Ngunit may bahagyang pagbabago sa ekspresyon nito na sapat para mapansin ng isang taong matagal nang natutong magbasa ng kilos at reaksyon ng iba.At kung may isang bagay na natutunan ni Yuhei sa buong habulan nilang ito, iyon ay ang katotohanang ang mga taong tulad ni Liang Zhen ay hindi basta-bastang nawawalan ng kontrol.Kaya kung may nakapagpabago sa tono nito, ibig sabihin mahalaga iyon.Napakahalaga.Nanatiling tahimik ang opisina habang hawak pa rin ni Liang Zhen ang device sa kamay niya. Hindi nito agad itinago ang screen, pero hindi rin nito ipinakita kung ano ang laman ng mensahe.Parang may kung anong kinakalkula sa isip nito.Parang may bagong variable na biglang lumitaw sa isang equation na matagal nang sigurado ang sagot."Ano'ng nangyari?" muling tanong ni Yuhei.Ngayon ay mas diretso n
Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako
Yuhei’s POVMay klase ng dilim na hindi basta kawalan ng ilaw.Ito ‘yong dilim na may amoy.May tunog.May alaala.Nang magising ako, una kong naramdaman ang lamig ng bakal sa pulso ko. Hindi masikip, pero sapat para ipaalala sa’kin na hindi ako malaya.
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al
Yuhei’s POVAko ang nag-set ng meeting.Neutral ground.Private conference room sa isa sa oldest hotels sa city. Walang CCTV inside. Phones surrendered outside. Tatlo lang silang papayagan.Elijah.Renxiao.Adrian Vale.Ako ang huli pumasok.







