All Chapters of เพื่อนเกย์สอนกาม: Chapter 121 - Chapter 130

หน้าหวานแดงซ่านลามไหลไปถึงใบหู ความอับอายถาโถมเข้ามาจนเธออยากจะหาปิ๊บสักใบคลุมหัวแล้วกดปุ่มวาร์ปหายตัวไปจากตรงนี้“พอล...คือ...เมื่อคืน...” พรีมละล่ำละลัก น้ำเสียงสั่นเครือพรึ่บ!หญิงสาวรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง คว้าผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมโปงปิดบังร่างกายเปลือยเปล่าและใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเองจนมิดหัว ทิ้งให้พอลนอนค้างอยู่ในท่าเดิมด้วยความอึ้งบรรยากาศตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วห้อง พอลรู้ดีว่าถ้าขืนปล่อยให้เงียบแบบนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะมองหน้ากันไม่ติดไปตลอดชีวิต เขาต้องทำอะไรสักอย่าง...อะไรก็ได้ที่จะกู้สถานการณ์นี้กลับมาพอลสูดหายใจเข้าลึก รีบขุดวิญญาณพอลลีนขึ้นมาสวมไว้ทันที แม้ว่าภายในใจจะสั่นไหวแค่ไหนก็ตาม“ตื่นแล้วก็รีบไปอาบน้ำสิยะ มัวแต่นั่งบื้ออยู่ได้!” พอลแว้ดเสียงสูง แต่ทว่าน้ำเสียงกลับแข็งกร้าวและดูเกรี้ยวกราดกว่าปกติที่เคยหยอกล้อ เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียง ยืนหันหลังให้พรีมเพื่อซ่อนสีหน้าและร่างกายส่วนล่างที่ยังไม่สงบดี “เร็วเข้า ตัวแกเหม็นสาบมาก”“อะ...อื้อ...จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”พรีมรับคำเสียงอู้อี้จากใต้ผ้าห่ม ก่อนจะรีบหอบร่างตัวเองวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไปราวกับติดจรวด พร้อมกั

“เฮ้อ...ว่าแล้วเชียว มองหน้ากันแทบไม่ติด” เขาพึมพำกับตัวเองขณะขับรถกลับสู่คอนโดตัวเองทันทีที่พอลก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว ความเงียบเหงาที่คุ้นเคยกลับดูแปลกแยกและน่าอึดอัดกว่าทุกครั้ง มันเข้าปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว หากแต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าความเงียบ คือน้ำหอมของพรีมที่ยังคงลอยอ้อยอิ่งจางๆ อยู่ในอากาศ โดยเฉพาะบนหมอนและผ้าห่มที่ยังมีกลิ่นของเธอติดอยู่ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟาอย่างคนหมดแรง ยกท่อนแขนก่ายหน้าผากด้วยความกลัดกลุ้ม ความสับสนตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอกคลื่นกระแทกใจ เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม สูญเสียตัวตน และจุดยืนที่เคยยึดมั่นมาตลอดไปอย่างช้าๆเขาเป็นเกย์ เขาชอบผู้ชาย นั่นคือสิ่งที่เขาบอกตัวเอง และบอกคนรอบตัวมาตลอดหลายปีแต่ทำไม...ทำไมเมื่อคืนเขาถึงมีอารมณ์กับผู้หญิงเสียได้ แถมยังเป็นอารมณ์ที่รุนแรงและดิบเถื่อนชนิดที่เขาไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อน“หรือกูแค่เมาวะ?” พอลพึมพำระหว่างย้อนกลับไปคิด ก่อนจะยอมรับความจริง “ไม่นี่หว่า กินเหล้าไปแค่สองแก้ว มันจะเมาได้ยังไงกัน เมื่อคืนกูมีสติครบถ้วน”เพื่อให้คลายความกังวล เขาตัดสินใจที่จะพิสูจน์ความจริงบา

“แหม! เล่นตัวนะยะ! ไปค่ะ ไปทำความรู้จักน้องเขาหน่อย เร็ว!”เมื่อโดนเจ๊มดแดงยุจนรำคาญ พอลจึงจำใจถือแก้วเดินเข้าไปหาท็อปที่ส่งยิ้มหวานรออยู่แล้ว“หวัดดีครับพี่พอลลีน เจ๊มดแดงพูดถึงพี่ให้ผมฟังบ่อยๆ ตัวจริงดูดีกว่าในรูปอีกนะครับเนี่ย” ท็อปเอ่ยทักเสียงทุ้ม พร้อมส่งสายตาแพรวพราว“ขอบใจจ้ะ น้องท็อปก็...หุ่นแซ่บนะเรา” พอลฝืนยิ้ม พยายามงัดมารยาเก้งออกมาใช้ เอื้อมมือไปแตะต้นแขนล่ำๆ ของอีกฝ่ายตามสเต็ปการอ่อยแต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวเนื้อสากกร้านและขนแขนแข็งๆ ของผู้ชาย ความรู้สึกบางอย่างก็แล่นปราดเข้ามา มันไม่ใช่ความวาบหวาม แต่มันคือความรู้สึก 'ผิดที่ผิดทาง' ผิวของผู้ชายหยาบกระด้าง ไม่เนียนนุ่มเหมือนผิวของพรีม กล้ามเนื้อที่แข็งเกร็งสู้มือมันทำให้เขารู้สึกเหมือนจับก้อนหิน ไม่ใช่ความนุ่มหยุ่นน่าขยำเหมือนหน้าอกอวบอิ่มคู่นั้น“ถ้าคืนนี้พี่ไม่รู้จะไปต่อที่ไหน ไปต่อที่ห้องผมได้นะครับ” ท็อปไม่พูดเปล่า ขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่ชนไหล่ วาดวงแขนแกร่งโอบรอบเอวสอบของพอล แล้วลูบไล้ลงต่ำไปที่สะโพกอย่างถือวิสาสะกึก!พอลตัวแข็งทื่อ ขนแขนลุกเกรียว ไม่ใช่เพราะความเสียว แต่เป็นความ 'ขยะแขยง' ที่เขาก็ไม่คิดว่า

สัญชาตญาณบางอย่างเตือนภัย พอลตัดสินใจไม่พิมพ์ตอบ แต่กดโทรออกทันที[ฮัลโหล...พอล แกนอนหรือยัง]เสียงหวานรับสาย แฝงความประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาโทรกลับเร็วขนาดนี้“อืม...ว่าไง ยังไม่นอน” พอลพยายามคุมน้ำเสียงให้ดูปกติที่สุด ทิ้งความโมโหเมื่อครู่ไปจนหมด “มีอะไรหรือเปล่า ทักมาซะดึกเชียว”[คือ...ฉัน...] น้ำเสียงปลายสายฟังดูลังเลและอึกอัก [แก...แกรู้จักพี่อคิน วิศวะปี 4 ไหม คนที่เป็นเดือนมหาลัยน่ะ]ชื่อบุคคลที่สามที่หลุดออกมาจากปากพรีม ทำให้คิ้วเข้มของพอลขมวดมุ่น รอยยิ้มที่มุมปากเมื่อครู่จางหายไปทันที“รู้จักสิ ไอ้อคิน ไอ้หน้าตี๋ที่ชอบขับรถสปอร์ตโชว์สาว ทำไม มันทำอะไรแก” น้ำเสียงพอลเริ่มเข้มขึ้นโดยอัตโนมัติ[เปล่าๆๆ พี่เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน] พรีมรีบแก้ตัว [คือช่วงสองสามวันมานี้ พี่เขามาตามจีบฉันหนักมาก ทักไลน์มาคุยด้วยทั้งวัน ซื้อขนมมาให้ถึงคอนโด แล้วก็ขอไปรับไปส่งที่มหาลัยด้วย]พอลกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ฟันกรามขบกันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด สามวันที่เขาจมอยู่กับความสับสน สามวันที่เขาพยายามหลบหน้าเธอเพื่อจัดการความรู้สึกตัวเอง กลายเป็นช่องว่างให้ไอ้ตัวผู้หน้าไหนก็ไม่รู้เข้ามาแทรกแซง!“แล้ว...

“แล้วใส่ชุดบ้าอะไรของแก ไม่สิ อย่าเรียกว่าชุด นี่มันเศษผ้าชัดๆ ฉันว่ามันโป๊ไปนะพรีม!”พรีมชะงัก หน้ามุ่ยลงเล็กน้อยเมื่อเจอคำทักทายที่ไม่รื่นหู“อะไรของแกเนี่ยพอล มาถึงก็บ่นเป็นตาแก่เลย อย่าเรียกว่าเศษผ้า มันคือแฟชั่นย่ะ”“จะแฟชงแฟชั่นบ้าบออะไรฉันไม่สนหรอกนะ แต่แกต้องไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้!” พอลสั่งเสียงเด็ดขาด พยายามหักห้ามใจไม่ให้มองเนินอกขาวๆ นั่น แต่สายตาเจ้ากรรมมันก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนลงไปสำรวจความงดงามที่เขาเคยสัมผัส“ฉันตั้งใจไว้แล้วว่าจะใส่ชุดนี้ ยังไงก็ไม่เปลี่ยนเด็ดขาด!” พรีมเถียงคอเป็นเอ็น กอดอกเชิดหน้าใส่ “วันนี้วันเกิดพี่อคิน พี่เขาจะมารับฉันไปงานปาร์ตี้วันเกิดที่ผับ X ธีมงานคือ Blackpink ฉันก็ต้องแต่งให้เข้าธีมสิ จะให้ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ไปหรือไง ฮะ?”“ไอ้อคินอีกแล้วเหรอ?” พอลกดเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปประชิดตัวพรีมจนเธอต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รังสีอำมหิตบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างสูงจนพรีมเริ่มรู้สึกอึดอัด “ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับมัน ทำไมแกไม่ฟังฉันบ้าง”“โอ๊ยยย...พอล แกจะอะไรนักหนาเนี่ย” พรีมเริ่มหงุดหงิด สะบัดหน้าหนี “พี่อคินเขาก็แค่ชวนไปงานวันเกิด หลายคนที่ฉันรู้จักก