All Chapters of เพื่อนเกย์สอนกาม: Chapter 131 - Chapter 140

ชื่อเสียงของไอ้อคินที่เขาได้ยินมา มันไม่ได้ดีไปกว่าไอ้ชานนท์ที่เคยวางยาพรีมเลยสักนิด 'เสือซ่อนเล็บ' คือฉายาของมัน ภายนอกดูสุภาพบุรุษดั่งเทพบุตร แต่ลับหลังคือพรานล่าเหยื่อที่กัดไม่ปล่อย มันล่าแต้มไปทั่วทุกคณะ และคืนนี้...เหยื่อของมันคือพรีม“แกพลาดแล้วพรีม ที่คิดว่าฉันเป็นแค่เกย์ที่ไม่รู้อะไร”พอลหมุนตัวกลับขึ้นรถของตัวเอง สตาร์ทเครื่องยนต์ด้วยความเกรี้ยวกราด เสียงเครื่องยนต์รถของเขาคำรามลั่นราวกับจะประกาศสงครามเขาจะไม่ยอมให้พรีมต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้นอีก ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อน หรือฐานะอะไรก็ตาม คืนนี้เขาจะตามไปลากตัวเธอเธอกลับมา ต่อให้ต้องพังงานวันเกิดไอ้เหี้ยนั่น เขาก็จะทำ!เขาขับตามรถสปอร์ตหรูคันนั้น ก่อนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ลานหน้าผับ X ด้วยความเร็วที่น่าหวาดเสียว ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังสนั่นหวั่นไหวและฝูงชนที่เบียดเสียด เขาจัดการจอดรถเทียบฟุตบาทอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่าล้อมันจะเบี้ยวหรือตรงไม่มีเวลามาแต่งหน้าทาปากหรือสวมหน้ากากเพื่อนสาวอีกแล้ว พอลในตอนนี้คือผู้ชายเต็มร้อยที่กำลังเดือดดาล เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำรัดติ้วโชว์สัดส่วนความเป็นชายที่ซ่อนรูปมานาน กล้ามเนื้อแน่นๆ ภายใ

“มานี่มา ขอโทษนะพรีม โอ๋ๆๆ ไม่ต้องกลัวนะ”อคินพูดปลอบใจ โดยในระหว่างนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาหมายจะฝังจมูกลงบนแก้มเนียน พรีมหลับตาปี๋ หดคอหนีด้วยความอี๋สุดขีดแต่ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะสัมผัสโดนแก้มเนียนของเธอหมับ!แรงกระชากมหาศาลจากด้านหลังดึงไหล่ของอคินจนหงายหลังปลิวหวือออกไปจากตัวพรีมราวกับว่าวสายป่านขาด“กูบอกให้มึงหยุด!” เสียงคำรามลั่นด้วยโทสะดังแหวกเสียงเพลงกระหึ่มขึ้นมา ทุกสรรพเสียงรอบข้างเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงชั่วขณะพรีมลืมตาโพลง เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือปริศนาที่เข้ามาช่วย“พอล!” เธอเรียกชื่อเขาด้วยความดีใจและตกใจปนเปกัน ร่างสูงใหญ่ของพอลยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แผ่นหลังกว้างในเสื้อยืดสีดำรัดรูปดูแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก แววตาที่จ้องมองอคินวาวโรจน์ราวกับพร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้วอดวายอคินที่ถูกกระชากจนล้มคว่ำไปกองกับโซฟาอีกฝั่ง รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยความมึนงงและโมโห“มึงเป็นใครวะ! กล้าดียังไงมา-” อคินชี้หน้าด่ากราด แต่พอเพ่งมองหน้าผู้มาเยือนชัดๆ ท่ามกลางแสงไฟวิบวับ เขาก็จำพอลได้ทันที“อ๋อ...ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ตุ๊ดเพื่อนพรีมนี่เอง” อคินหัวเราะเยาะ ทำท่

พอลลากพรีมเบียดเสียดผู้คนออกมาจนถึงลานจอดรถ บรรยากาศเงียบสงัดและมืดสลัวต่างจากด้านในลิบลับ แต่ความร้อนระอุในใจพอลกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยเขาเหวี่ยงร่างพรีมไปที่รถของตัวเอง ผลักร่างบางจนแผ่นหลังกระแทกกับประตูรถเสียงดังปึก“โอ๊ยยย พอล ฉันเจ็บนะ!” พรีมร้องประท้วง น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดและความกลัว เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรักที่กำลังโกรธจัดพอลยืนประจันหน้าเธอ ใช้แขนทั้งสองข้างยันกระจกรถไว้ กักขังเธอให้อยู่ภายใต้อาณัติ ลมหายใจหอบถี่ของเขาเป่ารดหน้าผากเธอ ดวงตาคู่คมที่เคยขี้เล่น บัดนี้แดงก่ำและเกรี้ยวกราดจนพรีมไม่กล้าสบตา“เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่แกทำลงไป!”“พอล...แกใจเย็นๆ ก่อน...”“ใจเย็น? แกจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไงพรีม!” พอลระเบิดอารมณ์ ตะคอกใส่หน้าเธอจนตัวสั่น “แกเห็นไหมว่ามันทำอะไรกับแก มันแตะตัวแก มันกำลังมอมเหล้าแก ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว แกรู้ใช่ไหมว่ามันจะทำอะไรต่อ”“ฮึก...ฉันขอโทษ...” พรีมสะอื้น “ฉันไม่คิดว่าพี่อคินเขาจะ...”“เลิกเรียกมันว่าพี่สักที!” พอลตวาดตัดบท “ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหม บอกแกแล้วใช่ไหมว่ามันเหี้ย แต่แกไม่เคยฟังฉันเลย เพราะแกเห็นความห่วงใยของฉันเป็นแค่

ในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีกระจกเงารายล้อม บรรยากาศยิ่งทวีความอึดอัด พรีมถอยกรูดไปชิดผนังลิฟต์ กุมต้นแขนตัวเองที่เริ่มขึ้นรอยแดงช้ำจากการบีบ พอลยืนจ้องหน้าเธอผ่านกระจกเงา แววตาของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยในตาแตกซ่านบ่งบอกถึงความโกรธที่พุ่งถึงขีดสุดและเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก พอลลากพรีมออกมา ตรงดิ่งไปที่ประตูห้อง ใช้คีย์การ์ดแตะแล้วผลักประตูเข้าไปอย่างแรง ก่อนพาเธอเข้าไปในห้องนอน เหวี่ยงร่างของพรีมให้พ้นตัว แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้พรีมเสียหลักล้มลงไปกองบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้อง ผมเผ้ายุ่งเหยิงหลุดลุ่ยไม่เป็นทรงพรีมพยายามจะตะเกียกตะกายลุกหนี แต่พอลเร็วกว่า เขากระโจนตามเข้ามา คว้าไหล่บางทั้งสองข้างของเธอกระชากให้ลุกขึ้นมานั่งเผชิญหน้า แล้วเขย่าตัวเธออย่างแรงจนหัวสั่นหัวคลอน“ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหม บอกแล้วใช่ไหมว่ามันเหี้ย รู้ทั้งรู้ก็ยังจะแรดไปหามันถึงที่!” เสียงตะคอกของพอลดังลั่นห้อง สะท้อนก้องไปมาราวกับเสียงฟ้าผ่า “ทำไมฮะพรีม ทำไมแกถึงร่านขนาดนี้ ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับมัน ทำไมแกไม่เคยฟังคำพูดของฉันเลย!”“พอล...ฮึก...แกฟังฉันก่อน...” พรีมพยายามอธิบายปากคอสั่น น้ำตาไหลพรากอาบ

“ชุดบ้านี่ แกใส่ไปยั่วมันสินะ”แควก!เสียงผ้าฉีกขาดดังบาดหู พอลใช้สองมือกระชากคอเสื้อตาข่ายจนขาดวิ่น มันแยกออกจากกันเป็นสองซีก รวมทั้งกระโปรงตัวสั้นแค่คืบที่ดึงออกอย่างง่ายดาย“ว้ายยย! ไอ้เพื่อนเลว! แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” พรีมกรีดร้อง พยายามเอามือปิดบังร่างกาย“ฉันเกลียดชุดนี้ ฉันเกลียดที่แกใส่มันให้คนอื่นดู!”พอลไม่หยุดแค่นั้น เขากระชากชิ้นส่วนเสื้อที่เหลือออกจากตัวเธออย่างบ้าคลั่ง โยนมันทิ้งไปข้างเตียงราวกับขยะ จนตอนนี้ร่างกายท่อนบนของเธอแทบจะเปลือยเปล่า เหลือเพียงบราเซียร์สีชมพูลายหัวใจตัวจิ๋วที่ปกปิดความอวบอิ่มไว้แทบไม่มิดความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวเนื้อ ทำให้พรีมสั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่นั่นยังไม่เท่ากับความร้อนจากสายตาของพอลที่กำลังโลมเลียเรือนร่างของเธออย่างหยาบโลน“พอล ฉันขอร้อง แกจะทำอะไร...ฮึก...แกเป็นเพื่อนฉันนะเว้ย!” พรีมพยายามดึงสติของคนบนร่าง “เราเป็นเพื่อนกันนะพอล...อย่าทำลายความเป็นเพื่อนของเราเลย”คำว่าเพื่อนที่หลุดออกมาจากปากพรีม แทนที่จะทำให้พอลใจเย็นลง กลับเป็นเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดลงบนกองไฟแห่งความโทสะพอลชะงัก สายตาที่มองเธอแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิมหลายเ