Semua Bab รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits: Bab 21 - Bab 29

“ช่วงนี้รู้สึกว่าดวงตก มีการใส่ร้าย โยนความผิดด้วยใช่ไหม” ซินแสเมิ่งเปิดประเด็น“ใช่ค่ะ” ทันทีที่ตอบออกไป คุณนายสุพรรณีที่นั่งอยู่อีกข้างกระถดตัวเข้ามาใกล้ และทำคอยื่นยาวเพื่อส่องดูกระดาษที่ซินแสเขียน“ลื้ออยู่เฉย ๆ เลยอาณี หดคอกลับไป ขออั๊วคุยกับหนูเตยก่อน” คอยืดยาวประหนึ่งยีราฟค่อย ๆ หดกลับเข้าที่พร้อมสีหน้าสลดราวกับเด็ก ๆ ทำผิดแล้วถูกจับได้ดีแค่ไหน...ซินแสเพียงปรามด้วยคำพูด ไม่ช่วยดันศีรษะกลับเข้าที่ให้ได้เขินอายไปมากกว่านี้ภาพตรงหน้าทำให้ชิฌาถึงกับส่ายหัว ความชอบกินเผือกเสพดราม่าของอดีตนางเอกเบอร์ต้นระดับประเทศอย่างแม่ของตนช่างไม่มีใครเกินจริง ๆพุฒิตาเองก็ตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนรู้สึกเข้าใจหัวอกคุณแม่เจ้านายเป็นอย่างดี ตอนหมอดูทำนายดวงให้เพื่อน สภาพคอเธอก็เป็นอย่างนี้ไม่ผิดเพี้ยนซินแสเมิ่งเริ่มสนทนาถามไถ่ถึงปัญหาของพุฒิตา เธอจึงเล่าเหตุการณ์นับตั้งแต่วันที่บุพการีเสียชีวิต กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการพาพุฒิตาไปอาศัยยังบ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี อยู่อาศัยที่นั่นพร้อมเรียนหนังสือจนกระทั่งจบมัธยมปลายพอได้วุฒิม.หกในขณะอายุสิบเจ็ดปี เธอก็กลับมาสมัครงานเป็นพนักง

เดี๋ยวนะ...ผู้ชายฟรี แล้วเชนไหน ไม่ใช่เชนเดียวกันใช่ไหม พุฒิตาหวั่นใจแต่ไม่กล้าถาม ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะได้เงินก้อนมาใช้หนี้ เธอปลอบใจตัวเองว่าชื่อนี้คงโหลมากกว่า“ถ้าอย่างนั้นก็ขอผ่อนเดือนละแปดหมื่นห้าพันบาทค่ะคุณป้า ประมาณสองปีครึ่งน่าจะหมดค่ะ” พุฒิตาคำนวณหนี้สินในหัวอย่างรวดเร็ว ทางออกอยู่ตรงหน้า ต่อให้นอนในรูหนู เธอกับตุ๋นตุ๋นต้องผ่านมันไปให้ได้ อย่างมากก็แค่สามปีเท่านั้น ไม่นับว่านานเลย“โอเค แล้วนี่พร้อมเริ่มงานเมื่อไรดี ป้าจะได้โทรบอกลูกชายของป้า” คุณนายสุพรรณีดีใจจนเนื้อเต้น อยากจะจับหนูเตยคนนี้ไปส่งให้ถึงมือลูกชายเธอเสียวันพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ เธอเชื่อว่าลูกชายจอมซนของเธอต้องไม่ปล่อยหนูเตยที่แสนจะน่ารักไปอย่างแน่นอน“จะว่าไปก็เริ่มได้เลยค่ะคุณป้า ว่าแต่ที่ทำงานเลี้ยงแมวได้ไหม เตยมีแมวหนึ่งตัว แต่มันเรียบร้อยมากค่ะ” เรื่องเรียบร้อยหรือไม่ เอาไว้ไปตายเอาดาบหน้าแล้วกันนังเตย ตอนนี้ขอให้มีงานทำก่อน ตอนนี้ต้องรอด ท่องไว้ต้องรอด!“งั้นดีเลย เดี๋ยวป้าให้คนไปช่วยขนของมาเลยดีไหม เริ่มงานพรุ่งนี้เลยเป็นไง” คุณนายสุพรรณีไม่ตอบเรื่องแมว เพราะเธอรู้ดีว่าหากนำเจ้าแมวเข้าบ้านแล้วจะเกิดอะไรขึ

ชิฌาขับตามทางเข้าไปจอดภายในโรงจอดรถ จากนั้นหันมาแซวหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังนิดหน่อย“เป็นยังไง เห็นบ้านแล้วลมแทบจับเลยไหม”ใช่…ลมแทบจับ หวังว่าบ้านของคุณเชนอะไรนั่นจะไม่ใหญ่เท่านี้หรอกนะตอนที่ขับผ่านเพียงหน้าบ้านก็เล่นเอาเธอคิดสะระตะว่า ถ้าต้องทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คนเดียว มีหวังเธอคงตายคาที่แน่นอน“เดี๋ยวเราเข้าไปคุยรายละเอียดกันในบ้านดีกว่า” ชิฌาเสนอ เพราะทุกคนต่างนั่งรถเดินทางกันมาเหนื่อยๆ ถึงระยะทางไม่ไกล แต่การจราจรที่ติดขัดเกินไปก็สร้างความเมื่อยล้าให้กับผู้โดยสารได้เช่นกันเมื่อเข้าไปภายใน พุฒิตาวางตะกร้าเจ้าหมูตุ๋นลงข้าง ๆ เพราะระยะทางระหว่างโรงจอดรถกับตัวบ้านก็ใช่ว่าจะใกล้ ๆ แบกมานาน ๆ เล่นเอากล้ามแขนแทบขึ้นเช่นกันจากนั้นเธอก็ก้มลงถอดรองเท้าแล้วนำไปวางบนชั้นที่จัดไว้สำหรับแขกผู้มาเยี่ยมเยือน“แมวชื่ออะไรเหรอจ๊ะ” คุณนายสุพรรณีถามขึ้น“หมูตุ๋นค่ะ”“มันไม่อึดอัดเหรออยู่แต่ในกรง ไหนจะต้องกินน้ำ ขับถ่ายอีก” จะว่าไปตัวมันก็ดูเนียนน่าสัมผัสพิกล“ไม่หรอกค่ะ มันชินแล้ว” เมื่อก่อนเธอเคยหิ้วมันไปด้วยทุกที่ แต่นั่นก็ค่อนข้างนานมาแล้วเหมือนกัน“ถ้าน้องไม่ข่วนข้าวของ ไม่เข้าห้อ

“ลูกค้าครับ ไม่เอาแมวไปเหรอครับ” พนักงานเอ่ยถามหญิงสาวที่ก้าวขึ้นมานั่งข้างคนขับก่อนคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย“ฉิบหาย! ลืมแมว...รอแป๊บนะคะ” พุฒิตาปลดเข็มขัดก่อนเปิดประตูกระโดดลงจากรถไปอย่างไว ทิ้งให้พนักงานเกาหัวแกรก ๆพุฒิตาซอยเท้าขึ้นบันได พุ่งไปอดีตห้องพักของตนเร็วจี๋เพื่อพบว่า เธอวางตะกร้าเจ้าหมูตุ๋นไว้ข้างห้องนั้นเอง เจ้าแมวนมชมพูโวยวายแง้ว ๆ ใส่เธอด้วยความไม่พอใจ หากพูดภาษามนุษย์ได้มันคงบ่นว่ายัยทาสใจร้ายทำไมถึงลืมแมวน่ารักอย่างมันได้ลงคอ“โอ๋ ๆ เมื่อกี้มี้แค่ลงไปเช็กของ ไม่ได้ลืมตุ๋นตุ๋นจริง ๆ น้า” หญิงสาวพยายามง้อเจ้านายตนด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม เจ้าหมูตุ๋นหยุดร้องทันทีที่ได้ยินเธอพูด พุฒิตายิ้มกริ่มปนโล่งอกที่ง้อแมวง่ายดายเสียนี่กระไร ก่อนพบสายตาจ้องเป๋งที่บ่งบอกได้ชัดเจนว่า หึ ยัยตอแหล เห็นดังนั้นหญิงสาวจึงส่งยิ้มเจื่อนพร้อมทำตาปิ๊ง ๆ ออดอ้อนใส่อีกครา เจ้าแมวส่งเสียงพ่นลมฉุนเฉียวก่อนทิ้งตัวลงกับเบาะในตะกร้า ปล่อยให้ยัยทาสจอมเฟอะฟะหิ้วตนขึ้นรถแต่โดยดี“เรียบร้อยนะครับ” พนักงานคนเดิมถามจากฝั่งที่นั่งคนขับ ก่อนมองเจ้าก้อนกลมสีชมพูในตะกร้า พุฒิตาส่งยิ้มพยักหน้าให้“ค่ะพี่ ออกรถได

“คือว่าพอดีทางนี้สั่งอาหารเดลิเวอรีไว้ด้วยค่ะ คิดว่าน่าจะถึงในอีกไม่กี่นาทีนี้ จะต้องทำอย่างไรคะ”“อ๋อ โดยปกติต้องโทรแจ้งป้อมยามส่วนใน ก็คือป้อมยามตรงทางเข้ามาที่นี่นะคะ เสร็จแล้วเดี๋ยวทางนั้นจะจัดการต่อเองค่ะ” เธออธิบายพลางชี้ขอที่สมุดมาเปิดหน้ารายชื่อเบอร์โทรศัพท์ จากนั้นกาเครื่องหมายดอกจันไว้ให้พุฒิตา เพื่อที่ครั้งหน้าจะได้มองเห็นง่าย“เรียบร้อยนะคะ มีอย่างอื่นเพิ่มเติมไหมคะ” เจ้าหน้าที่นิติฯ หมู่บ้านถาม“ตอนนี้ไม่มีแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ” พุฒิตาสวมรอยยิ้มประดับบนหน้า พลางคิดในใจว่าเดี๋ยวคงได้โทรถามจนเบื่อกันไปข้างเลยละค่ะ แค่เห็นจำนวนกุญแจกับปุ่มรีโมตเมื่อกี้ก็ท้อแล้ว“หากมีอะไรเพิ่มเติมก็โทรสอบถามนิติฯ ได้ตลอดเวลาเลยนะคะ ที่นี่เรามีเจ้าหน้าที่ประจำการคอยให้ความช่วยเหลือตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ” เจ้าหน้าที่นิติบุคคลย้ำถึงความช่วยเหลือตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีกครั้ง ไว้ต่อไปเวลาคุยเล่นหยุมหัวกับเพื่อน ๆ เปลี่ยน มาเป็นนัดตบกันหลัง ‘นิติฯ หมู่บ้าน’ ปิดก็เก๋ไม่หยอก...“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” พุฒิตายกมือไหว้ลานิติฯ ตามประสาสาวมารยาทงาม ก่อนกลับมาให้ความสนใจกับพวงกุญแจในมือ ทำไมมันเยอะเบอร์นี้ดู