สิบวันต่อมา...เวลาเดินไปอย่างรวดเร็ว แต่ช่างแสนยาวนานช้าเป็นเต่าคลานสำหรับพุฒิตาและแล้วการรอคอยอันแสนทรมานก็สิ้นสุดลงเสียทีเมื่อมีโทรศัพท์เรียกตัวเธอทว่าครั้งนี้ไม่ได้ให้ไปที่ห้องครัวเหมือนอย่างเคย แต่เป็นส่วนสำนักงานของโรงแรม ซึ่งการไปที่นั่นทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจเหลือเกินตลอดสิบวันมานี้หญิงครุ่นคิดหาหลักฐานแก้ต่างให้ตัวเองอยู่หลายวิธี ทั้งพยายามส่งข้อความ และพยายามโทรติดต่อเพื่อนร่วมงานให้ช่วยเป็นพยานให้ แต่ดูเหมือนใครก็ไม่อยากเดือดร้อนด้วย จึงพากันติดต่อไม่ได้ หรือไม่ก็ตัดสายเธออย่างรวดเร็ว ที่สำคัญตัวพุฒิตาเองก็ไม่ได้สนิทกับใครมากนัก เพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เลิกจากตรงนี้ไปตรงนั้น ทำให้ไม่มีโอกาสสานสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานไว้สักเท่าไร แม้แต่เฟยเฟยที่ดูเป็นห่วงเป็นใยกันก็ยังไม่กล้าพูดอะไรคิดแล้วก็รู้สึกอึดอัดหนักอกขึ้นมาพร้อมโทษตัวเองอีกครั้ง นังเตยนะนังเตย ทั้งที่ก็รู้สึกทะแม่งแต่ทำไมไม่รู้จักเก็บหลักฐานเซฟตัวเองเอาไว้บ้างเล่าโธ่เอ๋ยหญิงสาวทึ้งผมตัวเอง เดินวนไปเวียนมา ตุ๋นตุ๋นเห็นทาสสาวเดินอยู่อย่างนี้หลายวันแล้ว วันแรก ๆ มันเงยหน้ามองแล้วร้องทักบ้าง เพราะแค่มองก็เวียนห
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-03
เข้าสู่ระบบ
