All Chapters of หัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ) : Chapter 21 - Chapter 30

"น้องขวัญ ไปแปรงฟันกันค่ะ ดึกแล้ว" พาขวัญลุกขึ้นจากตักยาย ไม่ยึกยักชักช้า ตัวเล็กเดินไปที่เฉลียงหน้าบ้านที่มีโอ่งใบเล็ก แพรพรรณหยิบแปรงสีฟันกับยาสีฟันสำหรับเด็กส่งให้ลูกสาว พาขวัญรับมาก่อนจะบีบยาสีฟันใส่แปรง บีบน้อย ๆ เท่าเมล็ดถั่วเขียว แม่บอกแบบนั้นแพรพรรณเห็นลูกทำได้เธอก็หยิบของเธอบ้าง สองแม่ลูกนั่งแปรงฟันจนสะอาด "ฟันสะอาดไหมจ๊ะ" พาขวัญวางแปรงที่เดิมแล้วโชว์ฟันขาวให้แม่ดู"สะอาดมากจ่ะ จำไว้นะคะ ต้องแปรงแบบที่แม่บอก ที่โรงเรียนเหมือนกัน" แพรพรรณย้ำลูกสาว ไม่อยากให้ฟันผุก่อนวัย "น้องขวัญแปรงแบบแม่บอกจ่ะ ที่โรงเรียนก็แปรงนาน จำได้แม่จ๋าบอกว่า แปรงไม่สะอาดฟันผุ ลุงหมอขัดฟันเจ็บ" พาขวัญทำท่าทางขนลุกเพราะเคยไปที่อนามัย แม่จ๋าพาไปหาหมอฟัน ลุงหมอขัดฟันเจ็บจี๊ด ๆ แต่พาขวัญร้องนิดเดียวแม่จับมือไว้ตลอด กลัวแต่ไม่ร้องเยอะ ลุงหมอบอกอีกว่าถ้าฟันผุต้องถอน ถอนเจ็บกว่า พาขวัญแทบร้องไห้ยังมีเจ็บกว่านี้อีกเหรอ พาขวัญไม่อยากเจ็บกลับมาแปรงฟันนานมาก ให้แม่ดูตลอดว่าฟันสะอาดไหมไม่อยากไปหาลุงหมอ ลุงหมอใจดี แต่ไม่อยากเจอลุงหมอตอนทำฟัน เข็ดแล้ว"ดีมากจ้ะ ไปเข้านอนกันดีกว่า" แพรพรรณยิ้มบอกลูกน้อย พาขวัญเด

“ตาจ๋า ยายจ๋า ดูแลตัวเองดี ๆ นะจ๊ะ”เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดแรง พยายามฝืนยิ้มทั้งที่ในใจสั่นไหวอย่างประหลาด อาการอึดอัดในอกถาโถมจนเธอเจ็บหน่วงในใจผู้เฒ่าสองคนลูบศีรษะหลานสาวเบา ๆ ราวกับปลอบโยนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วคล้ายเป็นลาง“อยู่กับพาขวัญดี ๆ นะลูก เด็กดี หนูไม่ต้องห่วงตากับยายหรอกนะ ตากับยายรักหนูกับยัยหนูพาขวัญมากรู้มั้ย”และนั่น...คือคำลาสุดท้ายเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ข่าวร้ายก็ดังขึ้นราวฟ้าผ่าลงกลางใจของแพรพรรณ รถที่ตากับยายนั่ง พลัดตกเขาระหว่างทางขึ้นดอย ไม่มีใครรอด พวกเขาจากไปทันทีทั้งที่ตั้งใจจะไปขอพรเพื่อชีวิตหลานโลกทั้งใบของแพรพรรณเหมือนหยุดหมุน เธอได้แค่ยืนฟังเสียงประกาศข่าวทางโทรศัพท์ มือสั่น น้ำตาไหลพราก หัวใจราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ หัวใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดีคนที่รักที่สุด คนที่เป็นทั้งพ่อแม่ ที่ยืนเคียงข้างเธอมาตลอดชีวิตจากไป โดยไม่มีโอกาสได้ลาอีกแล้วท่ามกลางท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆปกคลุม ร่างบอบบางในชุดสีดำสนิทยืนอยู่ตรงนั้นแน่นิ่ง ใบหน้าซีดเซียว ราวกับสิ่งไม่มีชีวิต ในอ้อมแขนของหญิงสาว มีเพียงกรอบรูปขาวดำของตากับยาย สองบุคคลที่เธอรักที่สุดในชีวิต

“ขอบคุณพี่มากนะคะ ที่รักและเอ็นดูแพรกับพาขวัญมาตลอด”หากไม่มีนิดหน่อยคอยประคอง ในวันที่เธอถูกรถชน ในวันที่ตายายจากไป แพรพรรณเองก็ไม่รู้เลยว่าจะผ่านวันเหล่านั้นมาได้ยังไง"เออน่า อย่าถือเป็นบุญคุณเลย ถือซะว่าพี่สาวทำเพื่อน้องสาวก็แล้วกัน" นิดหน่อยว่าแบบนั้น ไม่อยากให้ถือเป็นบุญคุณอะไรนั่นหรอก เพราะสำหรับเธอทุกอย่างที่เคยทำให้ ล้วนแล้วแต่ทำด้วยความเต็มใจชีวิตนี้เธอเองก็อยู่ที่นี่ตัวคนเดียว พ่อแม่อาศัยอยู่บนดอยนู้น อยู่คนเดียวก็เหงา มีน้องสาวหลานสาวก็พอให้หายเหงา แต่ก็จะไปอยู่ที่อื่นกันซะแล้ว ใจหายอยู่เหมือนกัน“น้องขวัญป้านิดขอกอดหน่อยได้ไหมจ๊ะ?”นิดหน่อยกางแขนออกกว้างและเด็กน้อยก็ไม่รอช้า รีบโผเข้ากอดเธอเต็มแรงด้วยความไร้เดียงสา นิดหน่อยก้มลงหอมแก้มแดง ๆ ของหลานสาว กลิ่นหอมสะอาดที่เธอคงไม่มีโอกาสได้สูดใกล้ ๆ แบบนี้อีกในจังหวะชุลมุนนั้น เธอแอบสอดซองขาวใบเล็กเข้าไปในกระเป๋าสะพายของพาขวัญ ซองนั้นบรรจุเงินหนึ่งหมื่นบาทที่เป็นเงินเก็บของเธอนิดหน่อยรู้ว่าหากให้กับมือแพรพรรณคงไม่มีทางรับแน่ เธอเลยใช้วิธีนี้ แต่พอได้กอดยัยหนูตัวน้อยได้กลิ่นหอม ๆ ที่จะไม่ได้กอดได้หอมแล้ว น้ำตาของนิดหน่อยก็ไ

“ถ้าแม่น้องพาขวัญไม่รังเกียจจะเล่าให้พี่ฟังบ้างก็ได้นะคะ มีไม่สบายใจอะไร ถ้าพี่พอจะช่วยได้ พี่ก็ยินดี”ชุติมาเอยอย่างใจดี เพียงแค่มองหญิงสาวตรงหน้าก็รู้ว่าเธอคงมีปัญหาหนักหนาสาหัสนัก เธอจำแพรพรรณได้ดี หญิงสาวใบหน้าชวนมอง ถึงจะดูผอมบางท่าทางหม่นหมอง แต่ก็ยังคงเค้าความสวยชุติมาพิจารณาใบหน้าที่ซีดเซียวตรงหน้าอย่างละเอียด แม้จะไร้เครื่องสำอาง ไร้การแต่งแต้มใด ๆ แต่เค้าโครงใบหน้าแบบนั้น บอกได้ทันทีว่าเธอคือคนสวยคนหนึ่งหรืออย่างน้อยก็เคยเป็นแต่บางทีชีวิตที่ลำบากอาจทำให้เธอละเลยการดูแลตัวเอง ชุติมาไม่ได้รู้จักแพรพรรณดีนักแต่เธอสัมผัสได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีพิษภัย ดูจากสายตาที่มองลูกสาวทุกครั้งนั้น ไม่ใช่สายตาธรรมดา มันคือสายตาของคนที่รักอย่างสุดหัวใจเหมือนว่าลูกสาวเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ได้ ชุติมาอยู่ที่นี่มานาน เห็นผู้หญิงมากหน้าหลายตา แต่ไม่ใช่ทุกคน ที่จะมีสายตาแบบนี้ให้กับลูก บางคนเอาเด็กมาทิ้งไว้ที่นี่ และรีบออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง ราวกับเด็กน้อยเป็นภาระ ไม่ใช่ดวงใจสำคัญที่พวกเขาเคยสร้างมาที่นี่เป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า และยังเปิดเป็นศูนย์ฝากเลี้ยงเด็กสำหรั

 เสียงตวาดดึงดูดสายตาคนรอบข้างทันที พนักงานที่อยู่แถวนั้นต่างพากันหันมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนถึงกับชะลอฝีเท้า แต่เพียงแค่ศศิปรายตามองด้วยแววตาแข็งกร้าว พวกเขาก็รีบก้มหน้าเร่งฝีเท้าเดินผ่าน ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะทุกคนรู้ดีถึงกิตติศัพท์ของผู้หญิงคนนี้ ทั้งเหวี่ยงทั้งวีนถ้าเกิดเห็นอะไรไม่พอใจ และแน่นอนว่าภาพนั้นท่านประธานไม่เคยเห็นถึงแม้ประธานบริษัทอย่างคุณวิศรุต ไม่มีการประกาศเรื่องสถานะของศศิออกมาอย่างเป็นทางการแต่เรื่องที่หญิงสาวตามติด เข้านอกออกในบริษัท เข้ามาประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในบริษัทตั้งแต่เจ้านายกลับมาจากต่างประเทศไม่ถึงเดือนก็ทำเอาหลายคนไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องคาราคาซังของทั้งสองคน จึงกลายเป็นเรื่องที่ทำให้พนักงานพากันสับสน บางคนเชื่อ บางคนไม่เชื่อ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามออกมา  ตรง ๆ เพราะพวกเขายังต้องการรักษาหน้าที่การงานของตัวเองเอาไว้ ใครอยากจะไปยุ่งเรื่องของเจ้านายกัน?“ถ้าแกไม่ออกไปดี ๆ ฉันจะเรียก รปภ. ลากแกออกไป!” แพรพรรณดึงสติกลับมา พอตั้งสติได้เธอก็เดินเข้าหาศศิ“ไม่จำเป็นต้องให้ใครลาก ฉันเดินออกไปเอ