All Chapters of หัวใจวิศรุต (วิศรุต&แพรพรรณ) : Chapter 41 - Chapter 50

 สามเดือนผ่านไป ทั้งสองแม่ลูกยังอยู่ที่บ้านของวิศรุตอย่างมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เด็กน้อยนั้นเติมเต็มความสดใสของบ้านที่เงียบเหงาจนทำให้คนที่ไม่ค่อยกลับมาอยู่บ้านอย่างวิศรุตกลับบ้านทุกวัน และยังคอยไปส่งเด็กน้อยอยู่ทุกวันหากมีเวลาเขาก็จะไปรับเธอเองด้วยซ้ำ หรือหากวันไหนงานยุ่งมาก ๆ ตนเองก็เร่งจนเลขาบ่นอุบ ตามไม่ทัน บางครั้งทิ้งงานให้เลยทีเดียว หรือวันไหนหากมีงานเข้าด่วนถึงกับองค์ลง บ่นปรินทร์หนักมาก บ่นไม่หยุด ใบหน้าบึ้งตึงทำงานไปบ่นไป บ่นอย่างกับเด็กจนเลขาหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าเป็นอะไรทำงอแงไปได้ อยากจะบอกไปจริง ๆ ว่า'นี่งานนะครับท่านประธาน เม็ดเงินมหาศาลอยู่ในมือคุณนะครับ' แต่ก็ได้แต่ทำตัวเจี๊ยมเจี้ยมยิ้มให้กำลังใจก็เท่านั้นแพรพรรณก็มีหน้าที่ทำงานบ้านเหมือนที่เคยแต่แตกต่างกันที่ตอนนี้ป้าแป้นได้กลับเข้ามาทำงานที่บ้านแล้ว และยังมีพ่อของแม่วิศรุตที่เพิ่งกลับมาเมื่ออาทิตย์ก่อน และรู้เรื่องราวของทั้งสองคนแม่ลูกแต่ยังไม่มีใครได้เจอเด็กน้อยและแพรพรรณและวันนี้ก็เป็นวันที่เจ้าของบ้านใหญ่ทั้งสองคนถือโอกาสมาเยี่ยมบ้านของลูกชายที่ไม่ได้เข้ามานาน โดยให้ป้

 “ค่ะ” แพรพรรณรับคำเสียงเบา ก่อนจะรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตกับกางเกงมาตามคำสั่งของเขา เธอก้าวกลับมาหาเขาทันทีที่เห็นว่าเขาจัดการเป่าผมเรียบร้อยแล้ว และยื่นเสื้อผ้าในมือให้วิศรุตรับไว้พลางขมวดคิ้วทันทีที่เห็นสีของเสื้อและกางเกงในมือ“เธอหูตึงเหรอ? ฉันบอกให้หยิบ เสื้อสีขาว กางเกงสีครีม แล้วนี่อะไร เสื้อสีครีม กางเกงสีขาว! ตกลงเธอจะกวนประสาทฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”คำตำหนิพร้อมน้ำเสียงหงุดหงิดทำเอาแพรพรรณถึงกับชะงัก เธอก้มมองเสื้อผ้าในมือก่อนจะยกขึ้นมาดูใกล้ ๆ อีกครั้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่ามันผิดจริง ๆเธอไม่ได้ตั้งใจเลย แต่สายตาเธอมัวเกินไปเพราะแสงในห้องไม่ชัดเจน ทำให้แยกสีผิดไปหมด“เอ่อ...เดี๋ยวแพรไปหยิบให้ใหม่นะคะ”“ไม่ต้องแล้ว!” เขาสวนกลับทันควัน มือหนาคว้าเสื้อผ้าไปจากมือเธอพลางบ่นพึมพำ“หยิบแค่นี้ยังทำผิด ทำงานอะไรไม่เคยจะได้เรื่องเลยจริง ๆ เลยว่ะแพร”“ขอโทษค่ะ...”เธอก้มหน้

 “อ๋อ...น้องขวัญนั่งรอแม่จ้า”“แล้วหนูได้ทานอะไรหรือยังคะ?”“กินขนมรอแม่จ้ะ แม่บอกว่าถ้าช่วยยายแป้นดูแลแขกคุณลุงรุตเสร็จ แม่จะมากินข้าวกับน้องขวัญ”“แล้วตอนนี้หิวยังเอ่ย?ใบหน้าเล็ก ๆ ขยับขึ้นลงเบา ๆ “หิวนิดเดียวจ้ะ แต่กินขนมรอแม่ได้ น้องขวัญสัญญากับแม่ไว้แล้วว่าน้องขวัญจะไม่ดื้อ ไม่ซน จะนั่งรอตรงนี้จ้า” เด็กน้อยเอ่ยเสียงใสตามประสาเด็กแต่คำพูดนั้นทำเอาคุณหญิงอาภารู้สึกจุกแน่นในอก เด็กน้อยผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกลับต้องนั่งอยู่ในครัว ทั้ง ๆ ที่ขณะนี้ปู่และพ่อของเธอก็กำลังนั่งทานอาหารอยู่พร้อมหน้าในห้องอาหารเพียงเพราะคนเป็นพ่อนั้นใจมืดบอด ไม่พยายามพิสูจน์ความจริง พอแล้ว เธอไม่เอาแล้ว ไม่ยอมแน่ ๆ ไม่ว่ายังไงหลานของเธอจะไม่มีวันต้องถูกกั้นให้เป็นคนนอกในบ้านของตัวเองแบบนี้อีก ถ้าลูกชายเธอไม่ยอมรับ เธอนี่แหละจะเอาทั้งสองคนไปเลี้ยงเองคุณหญิงอาภาหันไปสบตาหลานสาว ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน แต่เพียงนิ้วเรียวสัมผัสไปที่กลุ่มผมนุ่ม

 “ขอโทษ...”แพรพรรณยิ้มแห้งย่นคอหลบสายตาดุ มือรีบหยุดขยี้ทันที หน้าก็แดงเถือกด้วยความกระดากปนขำกลบเกลื่อน“หยุดบอกว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจเสียทีเถอะแพร!!” วิศรุตตะคอกออกมาด้วยความโมโห เสียงทุ้มกดต่ำอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ ก่อนจะคว้าฝักบัวขึ้นมาราดศีรษะตัวเองเพื่อชำระฟองสบู่ที่ยังติดอยู่สายน้ำไหลรินลงบนแผ่นหลังกว้าง ขณะที่เขาหันขวับมาทางเธอ แล้วคว้าข้อมือเธอดึงเข้ามาในอ่างน้ำด้วยกันโดยไม่ทันให้ตั้งตัวตู้มม!“อ๊ะ! คุณจะทำอะไรคะ?” แพรพรรณร้องเสียงหลง ร่างเปียกปอนแนบชิดกับอกเปลือยเปล่าของเขา ใบหน้าแดงก่ำด้วยทั้งความตกใจและเขินอาย“ลงโทษไง จำไม่ได้เหรอ ว่าทำเรื่องอะไรไว้?” เขาก้มหน้าลง กระซิบเสียงเย็นชิดใบหู“เรื่องลูก...แพรไม่ได้ตั้งใจให้เจอคุณแม่คุณจริง ๆ นะคะ” หญิงสาวรีบพูดแก้ตัวเสียงสั่น “แพรแค่ไม่อยากให้ลูกอยู่บนห้องคนเดียว เลยให้มานั่งรอที่ครัว แพรขอโทษ...”วิศรุตมองเธออย่างนิ่งงัน ดวงตาเข้มข้นเต็มไปด้วยความรู

 ทางด้านแพรพรรณ หลังจากที่รับคำสั่งจากเขา ก็เดินเข้าครัวอย่างเคยชิน มือเรียวตักกาแฟบดใส่เครื่องชงพลางเหม่อเล็กน้อย แต่ก็รีบดึงตัวเองกลับมาเต็มที่ เธอเลือกแก้วที่เขาใช้อยู่ประจำ แล้วชงกาแฟด้วยความคุ้นมือตามด้วยน้ำตาลหนึ่งคอฟฟี่เมตหนึ่งช้อนคนให้เข้ากัน แค่นี้ก็ได้รสชาติตามที่เขาต้องการ เธอไม่ลืมหยิบคุกกี้โฮมเมดรสเนยที่ลูกสาวชอบวางเรียงใส่จานไม้ข้าง ๆ แค่สี่ห้าชิ้น เพราะเธอรู้ว่าเขามักแอบหยิบกินด้วยทุกครั้งที่อยู่กับลูกสาว แล้วจัดถาดเล็ก ๆ ให้สวยงาม ก่อนจะยกทั้งหมดขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานก๊อก ก๊อกเมื่อมาถึงหน้าห้องทำงาน แพรพรรณยกมือเคาะประตูเบา ๆ ตามมารยาท ไม่นานก็มีเสียงทุ้มต่ำที่เธอคุ้นเคยตอบกลับมา“เข้ามา”หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบ พร้อมถาดกาแฟและขนมในมือ วิศรุตกำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์งานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง แต่รับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมของกาแฟที่ลอยมาแตะปลายจมูกแพรพรรณเดินถือถาดมาตรงหน้าร่างสูงที่ก้มหน้าก้มตาพิมพ์งานที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เธอวางกาแฟและขนมข้าง